ما ءُ مئے جنز

نبشتہ کار: مریم یادگاری

من وتی زبان ءِ نودربرے آں، من ءَ کساس نُھ (9) سال بیت کہ وتی زبان ءِ دربرگ ءِ جھد ءَ آں۔ اے میانجی ءَ من باز شر ءُ ھرابیں بنی آدم دیستگ ءُ لھتے وھد ءِ ھواری ءَ گار ءُ بیگواہ بوتگ اَنت، لھتے انگت پہ جوانی یے ءَ جھد ءَ ھوار اَنت ءُ لھتے ءَ وت ءَ بس انچوش اڑل داتگ۔ ھمے اڑل داتگیں مردمانی رنگ دو اَنت، کپے پہ لبزانک ءُ کپے پہ لبزانک ءِ نام ءَ کارمرز کنگ اَنت۔ اے ھما اَنت کہ چاگرد ءِ آتراپ ءَ بس چار اَنت کہ کجا ءُ چتور ما وتی سیت ءَ بہ کش اِیں، ھمے سما بیت کہ لبزانک ءِ پُشدر ءَ دُکانداری کنگ بیگ ءَ اِنت لھتے پہ نام ءُ لھتے شان ءُ لھتے پہ باریں دگہ چے چے۔

من بنداتی وھد ءَ کہ گام جنان اِتاں گڑا من ءَ وھد ءِ ھواری ءَ دُرستیں چیزانی سما کپت کہ ما ایشاں چہ دُور ءَ گند اِیں، ءُ انچوش گْوش اَنت کہ ڈُھل ءِ توار دور وش اِنت۔ ھمے ھساب ءَ کدی کدی جیڑان ءُ پکر کناں کہ ما انگت ھما کوھنیں دور ءُ بارِیگ ءَ زندگی کنگ ءَ اِیں ، یک گپے دگہ کہ کوھنیں دور ءِ مردماں اِزّت ءُ ھیا، میار جلی، برات ءُ گوھاری ءِ پکر بوتگ، بلے انیگیں دور ءَ کہ ما یک راجے، ما یک زبانے ءِ، پچ ءُ پوشاک، زمین ءُ زرے ءِ واھُند اِیں، بلے مئے کردار مئے مارگ توبہ توبہ کہ گپ نہ بیت ءُ مردم کجام ھبر ءَ بہ کنت؟

مرچی ئیں دور ءَ دنیا ءِ ھر کشور ءَ مردین ءُ جنین ءِ برابری ءِ ھک ھست اِنت، بلے مئے چاگرد ءَ جنین ھما کارداریں گلام ءِ ھساب ءَ اِنت ءُ اگاں یکے پہ ھزار بدبھتی ءَ بئیت وتی چاگرد ءِ لبزانک ءَ گڑا آئی بزانکہ ماس ءَ نہ آؤرتگ۔ ھمے نیم کپیں لبزانکی مردمانی شگان ءُ ایرادگری بدیں ھبر ءُ مناپکی یا ھمے نیم سریں مردمانی کلوہ کہ گپ نہ بیت۔ یک دیوانے ءِ توکا اگاں دوسد مردم ھوار اِنت، ھمے دو سدینانی توکا اگاں دو زالبول ھوار اِنت گڑا ھمے دیوان ءِ گیشتر مردم کلوہ دنت وتسر ءَ بے مکسدیں گپ ءُ کلوھاں کہ بند بوگ ءِ نام ءَ نہ زان اَنت۔

اگاں نوکباھندیں زالبولے گڑا وت ھیران بیت کہ اِد ءَ من پرچا آتکاں، لھتے گپ انسان ءَ را پکر کنگ ءَ مجبور کنت کہ پرچا من اِد ءَ لبزانک ءَ ھوار بوتاں، پرچا اے چاگرد ءَ ودی بوتاں، اے درست جست اَنت کہ انسان ءَ را مجبور کن اَنت پکر بہ کنت ءُ آئی ءِ گُڈّی پسو بس دلپروشی بیت۔ بلے مارا دلپروش بوگی نہ اِنت، مارا پکر کنگی نہ اِنت کہ کے چے گْوش اِیت، کے شگان ءُ تژن جنت، کے تئی پُشت ءَ ھبر کنت، اے دُرستیں گپ ءُ ھبر ھچ مارگی نہ اَنت، بس جنزگی اِنت۔
دیم ءَ روگی ءُ وتی سپر برجم دارگی اِنت، وت ءَ چہ ھچ کس ءَ کم کنگی نہ اِنت۔ بس گوں اِیمانداری ءُ دلپھکی ءَ وتی جھد ءِ سپر برجم دارگی اِنت، ھمے وڑ ءَ روان بہ این ءُ روگی اِنت داں باندا مارا مئے آیوکیں پدریچ مئے سر ءَ پھر بہ بند اِیت کہ بلوچ ءِ زالبول ھر میدان ءَ کمر بند بوتگ اَنت۔ پہ گلزمین ءَ، پہ زِر ءَ، پہ کوھاں، پہ لبزانک ءُ وتن ءِ ھشکیں داراں مارا ابدمان بوگی اِنت ءُ جنزگی اِنت۔ مئے راج ءِ ھر گوھار ءِ سر ءَ پرز اِنت کہ وتی ماتی زبان ءَ بہ وان اِیت ءُ بہ رکّین اِیت ءُ وتی آتراپ ءِ دُرستیں گوھارُکاں پہ زبان ءَ ھدوناک بہ کنت، زبان ھست اِنت ما ھست اِیں۔

زبان زندگ بیان اِنت بلوچی منی
منی باندات ھمیش ءُ مروچی منی