نمدی یے پہ شھید اکبال ءَ

نبشتہ کار: یاگی بلوچ

دْروت ءُ دْرھبات نہ کناں، پرچا کہ تو مئے دْروتانی پسّواں دات نہ کن ئے۔ اکبال جان تئی یات مارا نندگ ءَ نیل اَنت، تو پرچا چو اِشتاپ کُرت ءُ مارا تھنا یلہ کُرت۔ بازیں کارے پش کپتگ، بلے ترا گوں وتی زمین ءَ مھر بوتگ ءُ زمین ءِ مھر چِہ ساہ ءُ سراں سَر گوزگ پرما اَنت۔ وھدیکہ سِتک ءُ دلیں مھر مردُم ءِ اندر ءَ جاہ بہ کَنت گُڑا مھر داں زند ءِ گُڈی ساھت ءَ منزل ءَ بارت ءُ سَر کنت۔

تئی مھر ءُ مھروانی مئے دِل ءِ توکا اِیر اَنت، ءُ نہ زاناں کُجام گپاں نبشتہ بہ کن آں۔

وھدیکہ تئی اکس مئے دیم ءَ اِیر بیت، گُڑا مئے چماں چِہ ارس در کاینت تو بازیں میتگے ویران کُرت ءُ شُت ئِے، وھدے کہ من شُمئے لوگ ءَ رواں پیسر ءِ وڑ ءَ نہ اِنت۔ بے تئی ءَ شُمئے میتگ ابیتک ءُ مُرگے ھم توار نہ کنت، اکبال جان ترا اِنچو زوت رَوَگی نہ اَت ءُ دگہ بازیں کارے پہ تو پشت کپتگ اَت۔ اے دْرائیں کار من ءَ ءُ ترا کنگی اَت اَنت، دِل گْوش اِیت نوں بھ کار  مہ کن۔ چوشیں نوک نھالیں دْرچک گڑگ بوگ ءَ اَنت، باید مارا پاد آیگ لوٹ اِیت۔

بلے!

 اِکبال جان تو سَک اِشتاپ کت، نہ زاناں تو چی ءَ اِے وڑ زوت مارا یلہ کُرت۔

اکبال جان یک گپے تئی مُدام من ءَ یات  کئیت اِنت تو گوں من ءَ دُچار کپت ئِے ءُ گْوشت: ”یاگی جان من ءَ ءُ ترا باز کار کنگی اِنت، وتی میتگ ءِ  تہ ءَ یک وانگجاھے بندگی اِنت۔“

اِکبال جان! وانگجاہ ءِ بلاک ھما جاگہ تو اِیر کُرت اَنت، بلے تو وانگجاہ ءِ پیسلہ سرجم نہ کُرت ءُ دگہ پیسلھے زرت ءُ شُت ئِے۔ من ھیراناں چے بہ کناں گوں وتی بے ھاجتیں کاراں گُلائیش آں، اے منی نمدی اِنت من زاناں تئی کرّ ءَ سر نہ بیت اِنت، بلے من وتی گنوکی ءَ نمدی یے نبشتہ کنگ ءَ آں۔ اے تئی جند ءِ مھر ءُ مھروانی اِنت کہ دو دانک پہ تئی واستا کماتگ، باگیں بھشت ءَ بات ئِے اکبال جان۔

 تئی نابودیں سنگت یاگی بلوچ ترا مدام گیر کار اِیت۔