نبشتہ کار: بْرمش بلوچ
چوناھیا من ءَ دیر اِنت کہ اے گپ منی دل ءَ بوتگ کہ ایشی ءِ سر ءَ باوست بہ کناں، بلے پد ءَ ایربُرتگ ءُ دیم ءَ نیاؤرتگ۔ منی اے چندے لبز ھاس پہ ھما بلوچ جنکاں کہ مروچی سوشل میڈیا ءِ تہ ءَ وت ءَ جھان ءَ پیشدارگ ءَ اَنت بلے ایشی ءِ نپ چے اِنت؟ لازُم ایشی ءَ ھم مکسدے ھست، بلے مروچی کہ ما گندگ ءَ اِیں اے چیز پھک ءَ دگہ وڑ اِنت۔
من آ گپ ءَ نہ کناں کہ مروچی من شرّاں ءُ تو ھراب ئے یا تو ھرابیں کار کنگ ءَ ئے، ءُ اِے ھبر ءَ کس پہ وت ایرجنی ھبرے سرپد مہ بیت۔ منی مکسد ایش اِنت کہ تو یک بلوچ جنکے ئے، تئی پُچ ءُ پوشاک بلوچی، تئی دود ءُ ربیدگ، تئی شھدیں زبان، ءُ شرتریں ھبر اے کہ تو یک انچیں سرزمینے ءِ واھُند ئے کہ آئی ءِ نام بلوچستان اِنت۔ مروچی باید اِنت تو چہ وتی جند ءَ گیش وتی بلوچ ءِ نام ءَ پھریز بہ کن ءُ وتی ننگ ءِ ھیالداری ءَ بہ کن، بلے چوش نہ اِنت۔ مروچی تو اے دراھیں چیزاں دست ءِ وت لگتمال کنگ ءَ ئے، ایشاں تو وت گْوات ءَ دیگ ءَ ئے۔ اگاں تو سوشل میڈیا ءِ تہ ءَ کار کنگ لوٹ ئے، پہ تو باز چیز در کئیت۔ تو اِے زیبائیں کوہ ءُ کوچگانی تامراں جوڑ بہ کن، اے سرزمین ءِ بزگ ءُ وارانی توار ءَ ریکاڈ بہ کن ءُ دیم ءَ بیار، تو اُوں زائر ءُ گندگ بہ ئے، بلے پہ اِزّت دلگوش بہ کن کہ اِد ءَ ترا راج اِزّت ءُ شرپ بکشا اِیت ءُ ترا وتی ھما گْرانبھائیں مھراں بکشا اِیت ءُ ترا وتی بانکیں گْوھار سرپد بیت۔
بلے! مروچی گْوش ئے زان ءَ تو بلوچے نہ ئے، ھما پارک ءُ تْیاب ءِ دپ ءَ اُوشتگ، گُشان ءَ چگل بہ دے، موداں شِنگ بہ کن ءُ وت ءَ جھان ءَ پیش بدار کہ من ایشاں، بیا واجہ من بلوچاں! پہ اے ھبر ءَ بژن ءُ سر پِر نہ بیت کہ تئی تامرانی جوڑ کنگ ءِ مکسد چے اِنت؟ تو پہ کے ءَ وتی بلوچی ءَ کپی کنگ ءَ ئے؟ ھمے ٹک ٹوک ءُ آ دگہ جاھاں ھزاراں مردم ترا گندگ ءَ اِنت، نہ زاناں کے وتی دل ءَ چے چے جیڑ اِیت، پرچا کہ ترا بلوچ ءِ نام پر اِنت۔ من وتی سرزمین ءِ ھاک ءَ وتی دیدگانی سُرمگ کُت کناں، بلے تئی کارپداں یک نگاھے ءَ چار اِت نہ کن آں۔
من اے گپ ءَ نہ کناں کہ تو سوشل میڈیا ءِ تہ ءَ کار مہ کن، وت ءَ گُنگ ءُ کور بہ کن، بلے انچیں کار بہ کن کہ آ پہ شرپ ءُ اِزت بہ بنت۔ وھدیکہ راج ترا پہ شری دلگوش دات کُت بہ کنت، گڑا واکی تو شوک ئے۔ مرو وتی گُشان ءَ چگل مہ دے، گوں یک آئی پونے ءَ وت ءَ دنیا ءِ دیم ءَ پیش مہ کن، پرچا کہ اِد ءَ ترا باز چیز ءِ ھیال دارگی اِنت ءُ ھاس کہ تو یک بلوچ جنکے ئے ترا اے سرپد بوَگی اِنت کہ منی کار چے اَنت ءُ چون من ءَ کنگی اَنت۔ من وت ءَ پارسا ءُ ترا ایرجنگ ءَ نہ آں، بلے ترا گوں اے کارپداں من وتی گْوھارے ءِ گْوشگ ءَ شرمندگ بہ آں۔
نوں اے ھبر وت ءَ دور بران اِنت، انچوش یک روچے من گوں دزگْوھارے ءَ ھم نیاد ءُ آ گوں وتی موبائل(گوانکو) ءَ دزگٹ اَت۔ من ھم انچوش نشتگ اِت آں، گڑا اناگہ ءَ آئی ءَ وتی گْوانکو پہ من شھار دات ءُ من ءَ گْوشت ئے کہ ”تو ایشی ءَ گندگ ءَ ئے ناں؟“ من گْوشت ھو! پد ءَ آئی ءَ درائینت ”ھمیش اِنت بلوچ“ گڑا من ءَ اُوپار نہ بوت ءُ من گوں تْرندیں دانکاں آئی ءِ پسو دات ءُ گْوشت” اِنّا! بانک ایشاں کس بلوچ سرپد نہ بیت، بلوچ وتی جاہ ءَ بلکیں اے بلوچُک گْوشگ ھم نہ کرز اَنت۔“
من وتی ھبر چہ ھمد ءَ گْونڈ گپت ءُ دزگْوھار ھم ھاموش بوت۔ اے تامُر کہ آئی ءَ من ءَ پیشداشت، اے ھما تامر اَت کہ آ ھبراں من اِد ءَ درشان کُت نہ کن آں۔ منی ھیال ءَ آئی ءَ گوں تامر ءِ جوڑ کنگ ءَ ھِچّی رسگ ءَ اُوں نہ اَت، ابید ءِ چار دانگ لائیک ءُ کمنٹانی تہ ءَ ھزاراں بد ءُ ردیں ھبراں من دگہ ھچ نہ دیست۔ بلے! آ چہ وتی جند ءَ بے سما اَت، زانگ ءَ نہ اَت کہ من چے کنگ ءَ آں ءُ اِد ءَ منی اِزّت چے اِنت۔ چوش کہ اے دوئیں دانکانی نبیسّگ ءُ گْوشگ ءِ مول ءُ مراد ھمیش اِنت کہ ما سوشل میڈیا ءَ اگاں بہ لوٹ اِیں چرے بے سیتیں کاراں در پہ وتی چیردستیں راج ءَ پائدگ مندیں کار کن اِیں کہ چہ آیاں راجی جُنز ءَ را پائدگ رس اِیت، پمشکا مارا چہ جند ءِ ساچگ ءَ گیش وتی گُلامیں راج ساچگ ءُ دیم پہ منزل ءَ جُنزگی اِنت۔ اُمیت کناں منی اے دوئیں دانک پہ بانُکیں گْوھاراں پنتے بیت ءُ ما ھر یکّے وتی راج ءِ درد وار ءُ دوزواہ جوڑ بہ اِیں۔ سلامتی پہ شُما۔
