نبشتہ کار: مسلم زھیر
بانُک! بہ گندے منی اے نمدی ترا سر مہ بیت، بلے منی دِل مدام گْوش اِیت کہ من وتی دل ءِ لُرداں تالان بہ کناں ءُ پہ تئی واستا چیزے ناں چیزے بہ نبیس آں۔
بانک! مرچی کہ من ند دست ءَ کُتگ ھچ زانگ ءَ نیاں کہ شُمئے سِپت ءُ توسیپ ءَ کجام وڑ ءَ بہ کن آں ،پھل کن گْوھار شُمئے توسیپ ءُ ستا ءَ من کُت نہ کن آں کہ شُما توسیپ ءُ ستاھانی مھتاج وَ نہ اِت۔ ءُ انی پاکستان ءِ جیڑہ ءُ آئی ءِ ھیال بس مئے زمین ءُ وتن اِنت، من جزماں ما وتی وتن ءَ چہ زلم ءُ زوراکاں پچگر اِیں۔ اے زوراکیں لشکر ءَ ھما وڑ ءَ پْروش وارتگ کہ مئے گْوھارانی اُوں سر ءَ دست چست کنگ ءَ لاچار اِنت۔
اے تچک اِنت کہ پاکستان ءِ لشکر چُنت مھرنگ بندیگ کنت، چُنت کریمہ کُش اِیت ءُ دور دنت، بلے بلوچ وتی ھکّ ءِ سر ءَ ھچبر پُشت نہ کنز اِیت۔ پاکستان ءَ ھما وھد ءَ مئے وتن وتی دست ءَ کُرتگ، گُڑا چہ ھما وھد ءَ اے گار ءُ بیگواھی ءِ آسے ھم روک کُتگ۔ بلوچاں اگاں پہ گار ءُ بیگواھی، کُشگ ءُ دور دیگ ءَ وتی ھکّ یل بہ داتیں، گُڑا ھما روچاں گوں تو جنگے نہ کُتگ اَت۔ پاکستان پْروش وراں بوت ءُ آیاں مزنیں شھر ءُ کوچگان ءَ گران کُرت، بلے انگت آئی پروش دیگ پہ بلوچ سرمچاراں گیشتر آسودگی یے بوت۔
آئی ءَ را وھدے کہ جنگ ءَ شھر ءَ گپت ءُ ناگیگ کُت، گُڑا بلوچ زالبول ءُ بلوچ ورناھانی بیگواہ کنگ ءُ کُشت ءُ کوش گیش کُت کہ بلکیں اے دلپروش بہ بنت من ءَ مہ جن اَنت۔ ھاموش ءُ بے توار بہ بنت، بلے بلوچ پہ وتی ھک ءُ زمین ءَ کدی وتی سر ءَ نہ چار اِیت۔ دژمن تنگ بوت کوھاں اُوں اتک نشت، بلے انگت بلوچاں پْروش دات۔ انگت بلوچاں آئی ءِ ساہ داں پونز ءِ سر ءَ آؤرت ءُ رسینت، بلے پہ سدک مرچی بیت یا باندا بیت اے لشکر پْروش وارت ءُ اَچ مئے ڈگار ءَ روت۔
کوہ پْروشیں بلوچ راج ءَ پاکستان باز پْروش داتگ، پاکستان ءِ لشکر ءَ ھر وھدے کہ ناھودگیں کُشت ءُ کوش بندات کُت بزاں کہ آئی ءِ گُڈی نپس اِنت۔ انچوش کہ مرچی مھرنگ بلوچ زالبولانی سرکماش پاکستان ءَ گوں وتی زوراکیاں آئی ءَ را زندان ءَ بند کنت کہ اے دیم ءَ میا اَنت، بلے بلوچ راج گوں اے کاراں پہ پاکستان ءَ گیشتر نپرت زور اِیت ءُ آئی ھلاپ ءَ گیشتر بلوچ جھد کنت ءُ دیم ءَ کئیت۔ بلوچ گنتر پہ آئی ءَ نُکس ءُ تاوان بنت، وھدے گند ایت کہ من پہ ھر وڑ ءَ پیم نہ باں، مرچی ھر بلوچ وت رھشونے پہ تئی واستا دنتاں دُرش اِیت۔
بانک! تو رسترانی زندان ءِ تھاریں کوٹیانی تہ ءَ بندیگ ءُ سکّیانی دیمپان ئے، بہ گِندے تو مہ زان ئے کہ منی راج چون اِنت؟ بلے چہ تئی بندیگی ءَ رند اُوں تئی راج جِنزگ ءَ اِنت۔ دُژمن ءَ پْروش دیگ ءَ اِنت، تئی راج الم سوبین ءُ دژمن پروش ءِ آماچ بیت۔ مرچی تئی بے مٹّیں دزگْوھار تئی زور ءَ جَنگ ءَ اِنت ءُ دُژمن ءِ دیم ءَ چو تئی پیم ءَ مِکّ اَنت، تئی پاد اَتکگیں راج ءَ دژمن بیوس، ناگیگ ءُ بیرام کُتگ۔ دژمن ھرچ ھال ءَ پہ درایگ ءُ روگ ءَ لاچار بیت، تو گوں بلوچ راج ءَ سوبین ءُ پہ مدامی سوبین بات ئے بانُک۔ سد سلام، سد سلام پتو، پہ مئے جھدکاریں گْوھار ءُ یلیں ورناھاں بہ بات۔ جُنزان بات اِت۔
شُمئے دوزواہ: مسلم زھیر
