نبشتہ کار: انایت ساھل
کندیل جان من لوٹاں کہ پہ تو چیزے نبشتہ بہ کناں، بلے منی کِر ءَ لبز نیست کہ من بیان اِش بہ کن آں۔ تئی کرد ءُ راجی کار منی لبزانی مھتاج نہ اَنت، بلے لھتیں یاتاں کہ من ءَ دائم گون جناں ءُ مجبور کن اَنت کہ من نبشتہ بہ کنان اِش۔ من ءَ یات اِنت کہ من ءُ سنگتے نِشتگ اِتاں تہ من ءَ سنگت ءَ گْوشت: ”دو نوکیں سنگت پیداک اِنت“، من پسّو دات کدیں کاینت؟ من ءَ گْوشت ئے ”یک ءُ دو روچ ءِ تہ ءَ اَلم کاینت۔“
گُڑا دوئیں سنگت اتک اَنت، بلے دومی اوتاگ ءَ۔ ما اِنتزار ءَ اِت اِیں کہ سنگت کدیں کاینت، بلے یک دو ماہ ءَ گْوست کہ گندگ نہ بوت اَنت۔ یک روچے من شُتان گاٹ ءَ، سنگتان ھال کُرت کہ شمئے سنگتانی پیٹی ھلاس اِنت۔ من پسّو دات شر، سنگت الم رند ءَ اِش کاینت یک ءُ دو روچ ءَ پد۔ من چہ گاٹ ءَ کہ واتر اَتکاں اوتاک ءَ، سنگتاں گْوشتگ نوکیں سنگت پاریک اَنت اگاں کسے ءَ را رند ءَ اِش دیم دے اِت۔
سنگتان گْوشت شر اِنت دو روچ ءَ پد سنگتے کئیت ، ما انتزار ءَ نِشتگ اِت اِیں کہ سنگت کاینت۔ اے روچ پہ انتزار گْوست ءُ شپ اتک، ما دیست سینکلے ءِ آواز اِنت۔ سنگتے دیم ءَ درکپت ءُ گْوشت ئے نوکیں سنگت اَنت، گُڑا ما پہ سنگتاں ورگے جوڑ کرت۔ چہ ورگ ءِ جوڑ کنگ ءَ پد شُتاں گوں سنگتاں دوا ءُ سلام بوت آں، سنگتاں نان وارت ءُ ما پہ سنگتاں وابجاھے ٹاھینت۔ من سنگت زرت ءُ وابجاہ ءَ بُرتاں، چہ سنگت جُست کُرت سنگت تئی نام کئے اِنت؟ سنگت ءَ پسّو دات کہ منی نام کندیل اِنت، بلے من کندیل جان نہ دیستگ اَت ءُ آ سنگت ءَ گوں آشنا اِت آں۔
کندیل جان سکا مھروانیں سنگتے اَت، ءُ مرچی آئی وتی مھروانی گوں کرد ءَ پیش داشتگ۔ شپ گْوست ءُ سھب بوت، ما پد ءَ گوں یکے دومیبھوار ءُ یکجاہ بوت اِیں۔ گپنءُ کندگ، گپ ءُ ھبر، کندیل جان پہ مھروانی گْوشت مارا کدیں توپک دے اِت؟ گُڑا زمہ واریں سنگت ءَ پہ مھر گْوشت جھد کنیں کہ شمارا زوت توپک بہ دئیں داں سلاہ بند بہ بہ اِت۔
جھد ءِ سپر برجاہ اَت، کندیل جان ءِ مھر گیش ءُ منی دوستیں سنگتے جوڑ بوت۔ اے سپر ءَ بازیں لنگڑی ءُ گُژن ءِ دیمپانی ءَ ھوار آئی مھرانی تہنءَ کمی نیاتک، بلے من آئی مھرانی دی۔ ءَ انگت در کپتگ نہ کن آں۔ چی ءَ کہ کندیل جان ءِ اندر ءِ برداشت سک مزن اَت، بہ گندے ھمک بنک آدم ءِ بالاد ءَ چوشیں برداشے بوت مہ کنت۔ کندیل جان من ءَ ھما سپر انگت یات اِنت کہ من ءُ تو کسانیں سپرے ءَ در کپت اِیں ءُ کمیں لنگڑ ءُ بزگ بوتیں۔ ماہ جولائی اَت، منی پاد ءِ سواس سستاں ءُ من شپاد رھادگ بوت آں۔ تو وتی پاد ءِ سواس کش اِت ءُ من ءَ دات اَنت، من وس کرت کہ نہ زوران اِش بلے تو اَچ زاھر کرت۔ کند اِت ءُ گْوشت تو اگاں نہ زور اِش من ھم دست ءَ اِش کناں ءُ شپاد ءَ کا آں۔ من تئی ھمے مھر ءِ دیم ءَ بیوس ءُ لاچار بوت آں، پمیشکا تئی سواس زرت ءُ پاداں کُرت اَنت۔
کندیل جان مرچی من سکا باز مارگ ءَ آں، ءُ تئی شپادیں پادانی اکس منی چمانی دیم ءَ مُدام زاھر اِنت۔ بلے من ءَ یات اِنت کہ گریشگ ءِ سنگت شھید بوتاں، یکے ءِ نام کندیل اَت۔ من گْوشت ھمے منی سنگتیں کندیل اِنت بلکیں، بلے آ دومی تمردیں سنگتے اَت۔
یک روچے کندیل جان ناگت ءَ لین ءَ اتک ءُ من کندیل جان جست کرت اڑے جان تو زندگی ئے؟ من ءَ گْوشت تو شھید بوتگ ئے، کند اِت ءُ گْوشت ئے ”ما جان آ کندیل نہ بوتگاں، بھتاور شما پکّا نہ کن اِت۔“
من پسو دات کہ من ءَ گوشتگ اِش کہ توئے، من بازیں چیزے نبشتہ کُرتگ ءُ پد ءَ کور کُرتگ اَنت۔ کندیل جان گْوشت: ”اڑے کور اِش مہ کن اے جنگے زانگ نہ بیت، منی ھم باری کئیت۔“
من کند اِت گّوشت جان اللہ مہ کنت، تو گْوشت ”شھیدی مئے منزل اِنت، دُوا کن اللہ مارا وشیں نامے نسیب بہ کنت۔“
کندیل جان تو مرچی یک انچین نامے پہ وت کمات کہ نوں تو کسے ءِ ستاھانی مُھتاج نہ ئِے، کندیل جان مئے دُوا اِنت کہ اللہ تئی ارواہ ءَ آسودگ بہ کنت ءُ تئی بیر آجوئی۔
