نبشت کار: مھرُل مھر
اگاں من بہ گْوش آں کہ من مھکمیں گْوھارے آں بہ گندے اے گپ بس یک انچیں ستایے بہ بیت، پرچا کہ مھکمی تھنا گوں بچکندگاں بندوک نہ اِنت، اگاں مردم مھکم بیت آئی ءِ مھکمی چہ آئی ءِ روتگاں زاھر بیت۔ بلے من وت ءَ ھمے ھاتر ءَ مھکم پھم آں کہ من یک انچیں سرزمینے ءِ جنکاں کہ آ سرزمین ءِ ھاتر ءَ مردم وتی ساہ ءَ ایر کن اَنت ءُ ھرچ راج ءِ واھشت اِنت کہ بلوچستان منی سرزمین بہ بیت، بلے منی وشبھتی اِنت کہ من وت بلوچستان ءِ لاڑکیں جنک آں۔ ھرچ گْوھار ءِ واھشت اِنت کہ آ ملّین ءُ شیر بیمّیں براتانی گْوھار بہ بیت، بلے من چہ بندات ءَ ھما شیر بیمّانی لوگ ءَ رُستگ ءُ مزن بوتگ آں۔ منی زند ءِ مستریں استاد ھما رھشون بوتگ اَنت کہ مرچی آیانی جند بہ گندے اَچ ما جسدی دْروشم ءَ گسر بوتگ اَنت، بلے آیانی بے مُلّیں کرد ءُ نام ھردو ماں راج ءِ دل ءُ راجدپتر ءِ تاکاں زندگ اَنت۔
بلوچی زبان ھما شھدیں زبان اِنت وھدیکہ انگریز اتک اَنت آیاں ملک ءِ دزگیر کنگ ءَ پیسر مئے زبان ءِ دربرگ ءِ جھد کُت، بہ گندے آیانی مکسد مئے زبان ءِ دیم ءَ آرگ نہ اَت بلکیں آیانی مکسد چہ مئے زبان ءِ دربرگ ءَ پد چون ءُ چے وڑ مئے زمین ءَ وتی لگتمال بہ کنت۔ ھمے ھاتر ءَ آیاں یک برے بلوچی زبان ماں رومن لیکوڈ ءَ دیم ءَ آؤرت، بلے آیانی واھشت گوں مئے زبان ءَ بندوک اَت آیاں ھمے لوٹ اِت کہ ما بلوچی زبان ءَ در بہ بر اِیں انگت اُوں بازیں راجے ماں سوشل میڈیا ءَ مئے چمّانی دیم ءَ زاھر بیت کہ آ بلوچی زبان ءَ دربرگ ءِ جھد ءَ کنگ ءَ اَنت، بلے منی وشھبتی اِنت کہ بلوچی زبان مئے پجّار ءُ من ھر کج ءَ پہ شان گْوشاں کہ من بلوچے آن ءُ منی زبان بلوچی اِنت۔
بہ گندے مردمانی چمّاں من جنکے آں ، ءُ اے گپ ءَ ھرکس گْوش اِیت کہ جنک نازُرک اَنت۔ آ کسانیں گپّانی سر ءَ زوت گریوگ بنا کن اَنت، بلے منی ھیال اے نہ اِنت۔ من گْوشاں بلوچ جنک ھرچ وڑ ءَ مھکم اَنت ، آ شیرزال ءُ گھگیر اَنت۔
وھدیکہ مئے لوگ ءَ منی شھدیں برات ءِ لاش سر بوت، بہ گندے آ ساھت چہ کیامت ءَ گنتر اَت۔ مردمانی گریوگ ءُ چیھالاں سرجمیں زمین جکسینتّگ اَت، ھرکس بے سار اَت۔ کسے ءَ گْوشت مھروان ءَ انوں روگی نہ اَت، کسے ءَ گْوشت انگت سالونک اَت۔ بازیں مردماں وتی دل ءِ اُپّارگ کش اِت اَنت، بلے اے ساھت منی دل ءَ من دنیا ءَ گل تریں جنک اِت آں کہ مئے لوگ ءَ شھیدے ءِ لاش اتکگ اَت۔ مردم من ءَ شھید ءِ گْوھار توار کنگ ءَ اِت اَنت۔
اے وھد ءَ من وت ءَ یک کسانیں ، ناسرپد ءُ کم اگلیں جنکے پھمگ ءَ نہ اِت آں، بلکیں اے دمان ءَ من وت ءَ شیرزالیں سمّی کُت۔ برے راجدوستیں مھرنگ لیک اِت ءُ برے راج ءِ گمواریں بیبو ءُ گلزادی سرپد بوت آں۔ اے نہ اِنت کہ من آیانی وڑ ءَ راج ءِ درد وارت کُت یا ماتے ءِ رَتکگیں ارسے پھک کُت ءُ نیکہ گْوھارے ءِ سر ءَ دست ایر کُتگ اَت، بس ھمے ھاتر ءَ من چہ درستاں مھکمتر اِتاں کہ من یک شھیدے ءِ گْوھار زانگ بوگ ءَ اِت آں۔
من ءَ یات اِنت مردماں باز گپّ جت ءُ کسے ءَ گْوشت ایشی ءِ دل چیر ترّ اِتگ ھمے واستا ھاموش اِنت ، کسے ءَ گْوشت اے انگت کسانیں زھگے مرگ ءُ درد ءِ پرک ءَ نہ زانت۔ برات ءُ گْوھاری ءِ مھر ءَ سرپد نہ اِنت، ھمے واستا چوش اِنت۔ کسے ءَ گْوشت ایشی ءَ سرجمیں گم وتی مات ءِ کوپگاں داتگ، بلے آ وھد ءَ منی گور ءَ کسے ءِ پسّو نیست اَت۔ پرچا کہ آوھد ءَ من وتی ءُ مھروان ءِ ھما گْوست ءَ گیر آرگ ءَ اِتاں کہ ما یکجاہ گوازینتگ اَت، بلے دُرستانی پسّوھاں من بس گوں وتی دل ءَ دیگ ءَ اِت آں۔ ناں کہ منی دل چیر تّر اِتگ ناں کہ من رنجیگ آں، پرچا کہ منی برات نمیران اِنت ءُ من بژنیگ نہ آں۔
ناں کہ من چوش کسان اِتاں کہ برات ءُ گْوھاری مھر ءَ سرپد مہ باں یا کہ مرگ ءُ درد ءِ پرک ءَ مہ زان آں، مردم ھرچ وڑ ءَ کسان بہ بیت بلے وتی برات چہ ساہ ءَ گیش دوستے بنت۔ براتانی روگ ءَ مردم ءَ سھگیر کنت ءُ نیکہ من سرجمیں گم وتی مات ءِ سر ءَ داتگ اِت اَنت، اے ساھت بس پہ من یک وشّی یے جوڑ بوتگ اَت۔ من وتی شھیدیں برات ءِ سرون ءَ نشتگ اِت آن ءُ ھمے وشّی ءَ مارگ ءَ اِت آں۔
منی دل ءَ پہ وتی شھیدیں برات ءَ سک باز گپ ھست اَت، من ءَ گوں آئی ءَ باز گپ کنگی اَت، بلے آ چوش ھشکیں دارے ءَ بس منی دیم ءَ واب اَت۔ ناں گپے کُت ناں منی گپے گوش داشت، نیکہ یک نگاھے منی نیمگ ءَ شانک دات ءُ چار اِت ئِے۔ مردماں باز گْوشت کہ مھروان ترا بے مسکرائی ءَ وش نہ بوتگ، مرچی اولی رند اِنت تو وتی لوگ ءَ اتکگ ئِے تئی سرجمیں مردم تئی چارگ ءَ اتکگ اَنت۔ بیا چمّاں پچ کن گوم ءَ گپّے بہ کن، بلے مھروان چہ درستاں بے سما ءُ وش واب اَت۔
من ءَ ھم ھچ گریوگ نیاتک، بس وتی دل ءَ ھمے گْوشت کہ مرچی اگاں من گل آں منی گل بوگ ءِ مستریں سبب تئی شھیدی اِنت۔ مرچی کہ تو منی سر پہ شان بُرز کتگ، منی اُوں کَول ءُ وادہ اِنت کہ یک روچے تو ھم وتی گڈّی وابجاہ ءِ سر ءَ پہ من پھر بندے ءُ بھشت ءِ ھرچ شھید ءَ گوں کسہ کن ئِے کہ مھرُل منی گْوھار اِنت۔ من اگاں وت ءَ مھکمیں گْوھارے پھم آں، ایشی ءِ سبب منی نہ رِتکگیں ارس نہ اَنت، بلکیں منی ھما توکل اِنت کہ منی لالا ءَ وتی شھیدی ءَ پد من ءَ دات ءُ شُت۔ چہ مھروان ءِ شھیدی ءَ پد من گیش مھکم بوتاں، بلکیں من دژمن ءِ بگیر ءَ گھگیرے بوت آں۔ ناں کہ آ منّ اِتگ، نیکہ انگت منّوگِرے بہ آں۔
منی واھشت اَت کہ منی برات زندگ بوتیں وتی دژمن ءِ بے سوبی گوں وتی چمّان ئِے بہ دیستیں ، وتی ڈیھ ءِ آجوئی ءُ وتی راج ءِ وشھالی ءَ گون بوتیں، بلے ھمے گپ ءَ گل آں اگاں منی برات ءِ شھیدی ءِ واب سرجم بوت ءُ آئی ءِ ھون کہ بلوچستان ءِ آجوئی ءِ سبب جوڑ بنت گُڑا من ھم ھچبر پہ آئی ءِ شھیدی ءَ بژنیگ نہ آں، بلکیں مرچی چہ درستاں گیش من گل آں کہ من وتی برات ءِ سبب ءَ ھزار چوشیں براتانی گْوھار آں۔ ھما کہ مھروان ءِ کشک ءَ جنزگ ءَ اَنت، ھما زمین ءِ لاڑکیں جنکاں کہ آئی ءَ منی مھروانیں برات وتی دلبند ءَ جاگہ داتگ، گُڑا ھمے ھاتر ءَ من وت ءَ مھکمیں گْوھارے پھم آں۔
