بلوچ ورنا ءُ زندان

نبشتہ کار: مھرُل مھر

بلوچ چوناھیا چہ بندات ءَ وشیں روچانی آماچ نہ بوتگ، برے گوں وتی جند ءِ برات ءَ جیگ ماں جیگ بوتگ ءُ برے گوں دری کوماں وتی زمین ءِ پھازگ ءَ سر گرداں بوتگ اَنت۔ اگاں گپ میر چاکر رند ءُ میر گْوھرام لاشار ءِ بہ بیت داں آیاں سی سال ءَ بس پہ سرداری ءِ تھت ءِ ھاتر ءَ جنگ کُت ءُ وتی ورنائیں سر ببا دات اَنت۔ اگاں گپ بالاچ گورگیچ ءُ مھراب لنگ ءِ بہ بیت آیاں پہ سمّی ءِ گوکانی ھاتر ءَ وت ماں وت جنگ کُت، بلے پد ءَ دومی نیمگ ءَ میر ھمّل ءَ گوں پرنگاں بزاں گوں دری کومے ءَ جنگ کت دانکہ آئی ءِ ازت پھازگ بہ بیت ءُ میر مھراب ھان ءَ ھم۔

ھمے وڑ ءَ گوں انگریزاں جنگ کت ءُ وتی زمین ءِ پھازگ ءَ داں گڈی ساہ ءَ آیانی دیمے داشت دانکہ 13 نومبر ءَ آئی ءَ شھیدی ءِ روچے پہ راج ءَ گچین کُت، چہ آئی ءَ پد پاکستان ءَ 1948 ءِ زمانگ ءَ بلوچ سرزمین ءِ سر ءَ وتی زورگریں کدم ایر کُرت اَنت، وھدیکہ پاکستان پہ بلوچستان ءِ لگتمال کنگ ءَ اتک گُڑا اے وھد ءَ میر مھراب ھان شھید بوتگ اَت ءُ بلوچ لشکر ءِ گْور ءَ آیانی دیم ءِ دارگ ءَ ھچ وڑیں جنگی ساز ءُ سامان نیست اَت، بلے انگت آئی ءِ بیمّ پہ باجوئیں دُژمن ءَ یک مھکمیں سلاھے اَت۔

پہ آئی ءِ دیم ءِ دارگ ءَ بازیں ورنایے ساجو بوت، گُڑا دژمن ءَ زانتگ اَت کہ بلوچ ءِ سرزمین چوش زوت آئی ءِ دست ءَ نئیت۔ آئی ءَ وڑ وڑیں پندل پہ بلوچ ءِ ایردست کنگ ءَ ساز اِت، گوں وت لھتیں زر دوستیں ءُ لگوریں بلوچ ھوارے کُت۔ آئی ءَ زانتگ اَت کہ بلوچ ابید چہ مھر ءَ دگہ ھچ چیز آئی ءَ رد دات نہ کنت، اول سر ءَ دُژمن ءَ بلوچ ءَ مھر دات ءُ پد ءَ پہ وت برت اَنت اِش۔

وھدیکہ میزان میزان ءَ دژمن مئے رھشونیں بالاچ مری ، بابا نواب اکبر بگٹی ءُ دگہ راھشونیں سرانی شھید کنگ ءَ سوبین بوت، گڑا آ گیشتر مھکم بوت۔ ھریدیں بلوچ ھم آئی ءِ مھکمی ءَ گیشتر ودینان اِت اَنت، وھدیکہ 2000 ءِ زمانگ اتک دژمن ءَ بازیں ملک ءُ جاگھے وتی انگر ءَ کُت بلے انچو چوش شیوار نہ اَت۔ چوش کہ مرچی بیستیں سالانی تہ ءَ دژمن شیوار بوتگ، آئی ءَ بلوچستان ءِ ھرچ کوہ ءُ دمگ ، شھر ءُ کوچگ ، لوگ ءُ ڈنّ درست وتی دست ءَ کُتگ اَنت۔

بلوچ ورنا ھچ پھازگ نہ بنت وتی جند ءِ ڈیھ ءَ درامد جوڑ کنگ بوتگ اَنت ۔

دژمن ءِ زندان چہ بلوچ ورنا ءَ سر ریچ اِنت روچے یک لوگے ءَ دور کنت ءُ ماتانی ساھاں زور اِیت ءُ بیگواہ کنت۔ بلوچ ورنا ناں وتی کارجاہ ، ناں وانگجاہ ءُ نیکہ وتی لوگاں پھریز اَنت ھر کجا بنت دژمن آیانی وتی ھون واریں پنجگانی چیر ءَ دنت۔ ھمے ورنا کہ ما آیاں پہ پُر نزری نہ چار اِیں ، آیاں ترند توار نہ کنیں ، پہ آیاں چنچو مراد داشتگ بلے اے زالمیں دژمن آیاں مئے چمّانی دیم ءَ وتی سیاہ کانیچیں گاڑیاں کنت ءُ بارت۔ لھتینانی تیر سپتگیں کُنٹ پہ ما سر بنت ، لھتیناں کبر ھم نسیب ءَ نہ بیت لھتیاں انچوش گار ءُ بیگواہ کنت کہ پد ءَ آیانی دروشم ءَ وت ھم جاہ نیار اِیت اگاں یک ءُ دو آجو کنت گُڑا ھما نیم مرگ ءِ ھساب ءَ بنت ۔

نہ زاناں اے درد داں کدی مئے ماتانی ھمراہ اِنت ،،ھدا بہ زانت کہ مئے ورنا کدی چہ اے بے الاجیں الّت ءَ رک اَنت بلوچ ورنا ناں ونت کنت ءُ نیکہ پہ وت کارے کُت کنت بس مدام ھمے جیڑگانی تہ ءَ اَنت کہ کدی مئے باریگ کیت ءُ بلوچ مات مدام ھمے پگر کن اَنت کہ باریں کدی لشکر منی گس ءَ کیت ، کدی منی زھگ ءَ بارت ، باریں آئی ءَ یلہ دنت یا کہ آئی ءِ کُنت پہ من کیت ۔

بلوچ ورنا ھم دگہ راجانی وڑ ءَ وانگ ءَ اَنت بلے بلوچ ءِ مات کدی ھم اے نہ جیڑ اَنت کہ مئے زھگ وان اِیت ءُ یک شریں اگدھے ءِ سر ءَ نند اِیت پہ راج ءَ رھشونے بیت آیانی جیڑگ بس ھمے یکیں اِنت کہ مئے زھگانی زندگی باریں کدی آسر بنت۔

بلوچ ءِ واب کدی ھم ایمن نہ اِنت برے گوں ھمے ھیالاں کہ زی لشکر پلانی ءِ لوگ ءَ شُتگ گُڑا مرچی الم منی لوگ ءَ کئیت ، برے گوں اے ھیالاں کہ منی زھگ باندا وانگجاہ یا کارجاہ ءَ روت دژمن اُود ءَ آئی ءَ آوار جنت ءُ زور اِیت ءُ روت۔ ھدا بہ زانت کہ منی راج ءِ بچ کدی وتی لوگانی تہ ءَ وش واب بنت کدی مئے زمین آجو بیت ءُ ما ھم یک وش ھالیں بانداتے ءِ واھند بہ اِیں۔ اے نہ اِنت کہ بلوچ چہ اے لگوریں دژمن ءَ ترس اِیت پرچا کہ ترس ھما مردم ءِ گور ءَ کیت کہ آ وتی جند ءِ بیم ءَ کسے ءِ دل ءَ بہ دنت بلے اے کہ مئے دژمن جوڑ بوتگ ایشی ءَ ھچ وڑیں ترس نیست بس وتی تپنگ ءِ بیھار ءَ دنت وھدیکہ چہ ایشی ءَ ایشی ءِ تپنگ پُلگ بہ بیت گُڑا بلوچ ءِ کسانیں زھگ ھم آئی ءِ دیم ءَ دار اَنت ۔

اگاں گپ پہ ترس ءَ بئیت گُڑا دژمن گیشتر لگور اِنت آ ھچبر آ نیمگ ءَ نہ روت اود ءَ کہ گوست ءَ ھم یک سرمچارے ءِ ٹکانہ بوتگ بس ھمود ءَ وتی تاکت ءَ چکاس اِیت کہ مردم بے وس اَنت آئی ءِ دیم ءَ گنگ بنت۔ نہ زاناں داں چُنت روچ ءَ بلوچ مات بس وداریگ بہ بنت ، آیانی گور ءَ بس یک اوستے بہ بیت کہ مرچی ناں باندا منی زھگ الم کیت۔ بلوچ چاگرد ءِ تہ ءَ ھچ چوشیں لوگ نیست کہ اُود ءَ بس چراگے بیگواہ نہ اِنت۔ گوں ھاوند ءَ دوا اِنت کہ مئے ماتانی چمّانی روکاں زوت آجو بہ اَنت ءُ زالمیں دژمن ءَ چہ مئے سرزمین ءَ ولگوج بہ کنت۔