نبشتہ کار: کوھین بلوچ
اگاں ما وتی زندمان ءَ شوک شوک ءَ بہ چار اِیں ءُ وتی اھد ءِ مردُماں وتی کسان کسانیں ورنایاں کہ آ زندان اَنت، مئے مات دَگانی سر ءَ زندگی کنگ ءَ اَنت اِے یک زندگی یے پھمگ نہ بیت۔
اگاں ما وتی کُل آکبت ءُ وتی تل ءُ توکاں بہ چار اِیں پہ بلوچ ءَ ھِچ پَشت نَہ کپتگ، بلوچ ءِ چُکچینی ءُ ھونریچی بوگ ءَ اِنت، پمیشکا مئے زند زندے نہ اِنت۔ مئے سَر ءَ بے کِساسیں جَنجَالِی بوگ ءَ اِنت، مئے سر ءَ لٹ ءُ شاپ، مئے بیل ءُ یارانی ھونریچی اِنت، مئے نوک پُلانی کَندگ چَہ لُنٹاں اِیرگِیجگ بِیتگاں، زِند زِندَان کنگ بوتگ۔
ما گوں زِندان ءَ باھوٹ بُوتگ اِیں، مئے لوگانی پیژگاہ مارا وَرگ ءَ اِیں، مرچی ما ھم گوں وت ءَ جُست ءُ پُرس بس کُتگ ءُ گُنگ بوتگ اِیں۔ مئے توار کَل کنگ بیتگ اَنت، بدیں ٹولیاں بلوچ ءِ سر ءَ وار کُتگ، منی زندمان من ءَ مُدام زُک جتگ کہ اے درچک ساھگ ءَ نندگی نہ اِنت، جُنزگی اِنت۔۔۔۔۔۔۔
مئے زند مدام زندان ءُ بے تاھیر بیان اِنت، چہ وتی روتگاں سِدان ءُ اِمروز ءَ بے وار بیان اِنت، نوں کہ مردمے بہ گْوش اِیت گوں کے ءَ گِلہ بہ کناں، کئی ھمساھگ بہ باں، چونیں رندے پہ وت ءَ شوھاز کناں۔ مات بے زُبان ءَ چیھانٹ جناں اِنت کہ کسانیں لیبو مئے گاراں زند ءُ زندمان پہ زندان رواں اَنت۔ ھر ندارگ مارا رنگ پہ رنگ ءَ گِندگ ءَ کئیت ، پہ بلوچ ءَ سُھریں ھون گِندگ ءَ کئیت ، مئے بَدیں ٹولی روچ ماں روچاں دِگہ کِشک رُوپان کن ءَ اَنت۔
بلوچ ءِ زندمان نوں یک زندمانے مانگ نہ بِیت، مئے دُرست گْوات ءَ بُرتگاں بس بزّگی ءُ بیوسی، بے کسی رُتگ اَنت اِے زندمان مئے نہ اِنت۔ نوں ساڑا ءَ چہ گیش مارا جیڑگی نہ اِنت، بس جُنزگی اِنت وت ءَ پُشت ءُ سُست دارگی نہ اِنت۔ مارا دیم ءَ جُنزگی اِنت، مارا آشوب ءِ ھَمسَپر بوَگی اِنت، دوئین کِدم پُشت اِیر جَنگی نَہ اَنت، گوں وت ءَ مُساپر بوگی اِنت، تھنا بہ جُنز۔
مئے آشوب مُدام زندگ بات بلوچستان زندگ بات شالا بلوچستان سبز ءُ آباد بات سوریں چَادر مِک گوں مِکاں آشوب بات ۔
