شبیر ءَ نہ سیما ءَ بہ پھریز اِت

نبشتہ کار: دل مراد بلوچ

رجانک: بانڑی بلوچ

اے گالرد شمارا بلکیں ھما کچ ءَ بہ تورین اِیت کہ من ءَ تورینگ ءَ اِنت۔ اے گالرد سیما، زرینہ، ھسبیہ ءُ ھزارانی کچ ءَ ماس ءُ گْوھار ءُ سنگتانی ٹپّانی سر ءَ واد پریچگ اِنت۔ من زاناں اے اے لبز آیاں رنجین اَنت، بلے من چے بہ کن آں؟من وتی راستی ءِ دیم ءَ لاچار آں، آجز آں، اگاں من اے مہ گوش آں چہ تہ ءَ مران ، بس گْوشت۔

سوب
مرچی ئیں بد بھتیں بلوچستان ءَ شبیر باز اَنت ءُ سیما کم اَنت۔ شبیر آوار جَنگ بنت، ایشانی ھستمان پُلگ بنت ءُ سیما پشت کپت اَنت۔ آ چیھانٹ کن اَنت ءُ کوکار کن اَنت، وتی وتی شبیراں توار کن اَنت۔ لھتیں وتی شبیراں وڑے نہ وڑے ءَ گند اَنت زندگ بنت یا۔۔۔۔بلے پہ لھتین ءِ بھت ءَ پہ مدامی ودار نبشتہ بیت۔

وھدے کہ یک سیما یے وتی شبیر ءَ گند اِیت گڑا شکر کنت ءُ بے توار بیت۔ بلے چہ اے بے توری ءَ سکا مزنیں کمی یے گندگ بیت، یک انچیں کمی یے کہ اُود ءَ ھزارانی کچ ءَ شبیرانی چیھانٹ جکس اَنت ءُ اُود ءَ آہ بیگواہ بنت۔ اے چیھانٹ گلامی ءِ تھاریں راھانی تہ ءَ چیر تر اَنت ءُ بلکیں آیانی جواب نہ رس اِیت، چی ءَ کہ کمی ھمک سیما ءِ بے تواری ءَ گیش کنت، ایشی تہ ءَ تھنا بیگواھی ءِ راہ پششت کپ اِیت۔
بلے!
اے جیڑہ ءِ ھلاسی نہ اِنت، بزاں بندات اِنت۔ جیڑہ ھمیش اِنت کہ اے جنگے، یک انچیں جنگے کہ ایشی تہ ءَ رھم نامیں چیز ءِ جند نیست ءُ اے جنگ ءِ تہ ءَ پاکستان نامیں پہ رسترے ءَ شبیر وردنے۔ اے شبیرانی ورگ ءَ ابید زندگ بوت نہ کنت۔ نہ اے جنگ اُوشت اِیت ءُ نہ اے زوریں بیگواھیانی دْرچ ھلاس بیت۔ اے جّنگ ءِ سوبمندی گوں شبیر ءِ توکل ءُ سیما ءِ ھمّت ءَ بندوک اِنت۔ وھدے کہ ما پہ سیما ءِ رکینگ ءِ بابت ءَ نہ جیڑ اِ، گڑا ما چہ کمی ءَ پد کمی ودی کناں بہ این ءُ شبیر آوار جَنگ بنت۔

سیما پھریزگی اِنت۔
مرچی ئیں سیما ءَ تھنا گوں شبیر ءَ بندوک بوَگی نہ اِنت۔ شبیر ءِ آجوئی الم سوبمندی یے بیت، بلے اے سوب بے مانا بیت۔ بلے ما اے گپ ءَ بے سما مہ بہ اِیں کہ انگت ءَ دگہ ھزارانی کچ ءَ شبیر ھمے وداریگ اِنت کہ کسے پہ آیاں چیھانٹ ءُ کوکار بہ کنت، چونیں ھم سیما یے پہ آیانی ھک ءَ توار چست بہ کنت۔ سیما ءَ چہ وتی شبیر ءِ آجوئی ءَ پد بے توار بوَگی نہ اِنت، آئی ءَ پہ ھزارانی کچ ءَ شبیراں توار چست کنگی اِنت کہ آیاں کس نیست۔ آیانی سیما انگت ءَ چیھانٹ کرت نہ کن اَنت، آیانی سیما انگت ءَ چہ بے سمائی ءَ در نیاتکگ اَنت۔ گلامی ءِ زندگی بے مول ءُ بے مانا اِنت، بلے ما پہ آدگراں جھد بہ کن ایں گڑا زندگی ءَ یک مکسد ءُ مانایے بیت۔
پمشکا سیما پھریزگی اِنت۔
وھدے کہ سیما بے توار بہ بنت گڑا شبیر آوار جَنگ بنت۔ سیما ھمنچو باز بہ بنت گڑا ھمنچو کم شبیر چہ اے رسترانی پنجگاں رک اِیت۔ اے درد تھنا گوں شبیر ءُ سیما ءَ بندوک نہ اِنت اے مئے دُرسانی درد اِنت، دانکہ ما اے درد ءَ بھر مہ کن اِیں ایشی زور کم نہ کنت ءُ بلکیں گیش بیت۔
بژن
بژن کہ بلوچ سیما، سندھی سیما ءُ پشتون سیما گْور ءُ امباز بہ بنت، ارس بہ ریچ اَنت، ھمکوپگ بہ بنت، وتی ھما ارساں تاتکے جوڑ بہ کن اَنت پاکستان نامیں رستر ءُ ھونوار ءِ زمزیلاں بہ پْروش اَنت ءُ وتی وتی شبیراں آجو بہ کن اَنت، چی ءَ کہ شبیر منزل اِنت ءُ شبیر آجوئی اِنت۔