نِبشتہ کار: زریپ زھیریگ
دیدگیں گچک گوں بَشی جمبر ءُ بھیشتیں موسم ءَ سک زیبا ءُ جَلواہ دیگ ءَ اَت، یک دیمے ءَ تلّانی آپ شیپ گِران اِت اَنت ءُ دومی نیمگ ءَ سارتیں کَوش ماں بیگاہ ءِ ھُماریں نِگاھانی سرُمگاں گوں یاتانی شیپگ ءَ مان کشّگ ءَ اَت۔ کسانیں زھگ ماں پیژگاھاں ٹیر گْوازی ءُ جی ساروئی ءِ اِت اَنت، شپانکان رَمَگ ماں ھَنکین ءِ پھناد ءِ مَلپدان شُنداتگ اَت اَنت۔ ھمے وھد ءَ چہ منی دل ءِ دمکاں یک انچیں مارشتے ودی بوت آئی ءَ من ءَ پہ لوگ ءِ نِندگ ءَ سک بے تاھیر کُت، منی دل ءَ گْوشت کہ من بہ رواں موسم ءِ بینگیں رکّانی شھدیں تام ءَ بہ تِنگ آں۔
من گوں وتی دو مِھروانین ھمبل ءِ ھَمراھی ءَ چہ لوگ ءَ ڈنّ دَرکپت آں ءُ ماں میتگ ءِ دیمی نیمگ ءَ بُرزیں کوہ ءِ سر ءَ لِک کپت ءُ نِشتیں، چہ منی دل ءِ دمکاں ھزاراں گم ءُ اَندوہ سر کشّگ ءَ اَت ءُ اَچ من ءَ بازیں جُست ءِ پسّو ءَ لوٹگ ءَ اَت آں، بلے من چہ آیاں یکّے ءَ را پسّو دات نہ کُت ءُ منی چم ماں آزمان ءَ دْرَنجوک اِت اَنت ءُ کوکراں وتی سْیہ شپیں مَلگور چو نازرُکیں کاڑے ءَ سمبھینتگ اَت ءُ کَوش ءِ ھمراھی ءَ پہ کھیبے لُڈّان اِت اَنت۔ سنج ماں آزمان ءَ چو جَنیں زھگے ءِ گْور ءِ ھار ءَ نوکیں واھگے ءَ ودار ءَ اَت، ھمے سھت ءُ دَمان ءَ چہ منی گُوشاں دیر موٹرسیکلے ءِ آواز آیگ ءَ اَت۔ من کوہ ءِ سر ءَ تَچک ءُ ماں وتی ھیالانی جُلگھیں دنیا ءِ سپر کنگ ءَ اِت آں۔ ھمے موٹرسیکل ءِ توار نزیک نزیک تِر بوان اَت ءُ من وتی ھیال ھمے موٹرسیکل ءِ نیمگ ءَ کُت کہ باریں چونیں مُساپرے، من کہ وھدے چم شانک داتاں ءُ چار اِت داں ھمے جیڑ اِت کہ اِے کئے اِنت باریں ماں اِے لِچ ءُ آپانی تہ ءَ پیداک اِنت، باریں پہ ھَیری یا اِنّا! وھدے کہ سیکل اَتک ءُ میتگ ءَ سر بوت، من چار اِت داں دو مردُمے سوار ءُ کماشے چہ لوگ ءَ دَر کپت ءُ گْور ءُ اَمباز بوتاں، چہ دْروت ءُ دْرھبات ءَ پد لوگ ءِ توکا بُرت ءُ نادینت اَنت۔
ما چہ کوہ ءَ جھل ایر کپت اِیں ءُ دیم پہ میتگ ءِ نیمگ ءَ، وھدے کہ ما میتگ ءِ نزیک ءَ اَتک ءُ سر بوت ایں میتگ ءِ زھگاں شِنک تَند ءَ بستگ اِت اَنت ءُ بُزاں چِری دیگ ءُ دوشگ ءَ اَت اَنت۔ پیرزالے ماں لوگ ءِ پیژگاہ ءَ پسّے ءَ کدیم ءَ اَت، من جُست گِپت بلّی بہ دے ھالاں موٹرسیکل ءِ مردُم کئے اَنت؟ آئی ءَ پسّو دات ءُ گْوشت: ”یکّے کبیر جان ءُ دومی ءَ من پجّا نیار آں۔“
من ھمے جیڑ اِت دومی اَلم سنگتے بیت، من شُتاں لوگ ءِ نزیک ءَ داں مھروانیں کبیر جان ءِ شیرکنیں بچکندگانی توار اِنت کہ وتی سپر ءِ ھور ءُ جمبرانی کسھاں کنگ ءَ اِنت۔ ما سلام دات ءُ گْور ءُ اَمباز بیت ایں، چہ سلام ءُ دُوا ءَ پد من گْوشت ھالاں بہ دے اِے ھور ءُ جمبراں کس چہ لوگ ءَ ڈنّ دَر نہ کپ اِیت، تو چہ کُج ءَ نِگبھت؟ ترونگلے تئی جند ءَ وتی نام ءَ کنت ھاھاھاھا۔
آئی ءَ گوں مھروانیں بچکندگے ءَ گْوشت: ”مئے زندگی مُدام ماں رسک ءِ تہ ءَ گْوزگ ءَ اِنت، ما ھما آسگْواریں نوبتاں گوں لیب کُتگ کہ اِد ءَ تیر چہ ترونگل ءَ گندتِر رِتکگ۔ اِے وَ ھُدا ءِ وشیں رھمتاں۔“
من گْوشت ترا ھُدا وند وت اِپازت بہ کنت، تو گوں من ءَ سرپد کنگ نہ بہ ئے بھتاور۔ ھمے گپّ ءُ کندگ ءِ مْیان ءَ من گْوشت تو وتی سپر ءِ ھالاں بہ دے چون بیتگ شُمئے سپر؟ پہ بچکند آئی ءَ پسّو دات ءُ گْوشت: ”یار! ھمے ھور ءُ جمبرانی سبب ءَ کمو مُشکل بیتگ، بلے اِے موسم ءَ مردُم ھَر وڑیں تَکلیپی بہ گند ایت مردُم ءَ را نہ تور ایت ءُ گیش مزہ کئیت۔ اِے موسم ءَ بہ تَر ءُ ماں گُلین زمین ءِ دلبند ءَ ندارہ بہ کن۔“
آئی ءِ گوں اے گپ ءَ من ءَ اَنچُوش سما بوت آئی ءِ اندر ءَ زمین ءِ ھما مھر نشتگ، اَنچُوش شے پہ وتی گُلیں ھانُل ءَ۔ ھمد ءَ ما داں شرّیں ساھتے ءَ نِشت ءُ دیوان کُت، چاھے تیار اَت ما چاہ وارت ءُ آئی ءَ گوں لھمیں بچکندے ءَ گْوشت: ”نی ما شمارا اِجازت کن اِیں ءُ دیمتِر ءَ جُنز اِیں کہ مارا کمّو کار ھست۔“
من گْوشت کار یار زاناں تئی بازاں، بلے شپی بہ جَل کہ گندُک ءُ دیدارے کنیں، بلے آ جَلگ ءِ وڑ ءَ نہ اَت۔ پرچا کہ آئرا زمین ءِ اِشک ءَ انچوش گْور جَتگ اَت کہ ھُشکیں نندگ آئی ءَ تاھیر دیگ ءَ نہ اَت، بلکیں آئی ءِ چماں بَھشتیں گُلزمین چو نوک سوریں بانورے ءَ پُل اِتگ اَت کہ آ دِگہ کسے ءِ سما ءُ ترانگ ءَ نہ اَت۔ بس آئی ءِ چم ماں زمین ءِ پَٹ ءُ شاھگّانیں زیدان سَک اِت اَنت ءُ آئی ءِ زیبائی ءَ چارگ ءَ اَت، اَنچُوش کہ سالونک پہ وتی دُتکیں بانور ءَ اولی نِدارہ کنگ ءَ دلگوش بہ بیت کَھیر گوں شَنگر ءُ پَرپُک گوں پُلاں آئی ءِ گین ءَ ماں سیری دُن ءُ بوھاں مُشگ ءَ اَت اِنت، بس آ پہ زمین سالونکی ءِ واب گندگ ءَ اَت۔ آئی ءِ مارا رُکست کُت ءُ دَر کپت، وھد گوں وتی دَم نہ بُرتگیں گاماں دیم ءَ جُنزان اَت۔ من گوں وتی گمزدیں بالاد ءَ وھد ءِ ھَمراھی ءِ سْرین بستگ ءُ روان اَت آں۔
یک روچے سُھبے ءِ سر ءَ بالی گُرابانی تَر ءُ تاب بندات بوت، بلے بالی گُراب ماں زِر بار ءَ اَتک اَنت ءُ ماں گوریچان ءَ شُت اَنت۔ من ماں کوہ ءِ سر ءَ گاٹ ءَ اَت آں کہ سنگتے ءَ واکی ٹاکی ءَ ھال کُت کہ دو بالی گُراب واتر پہ زربار ءَ روگ ءَ اِنت، بلے یکّے گوں نہ اِنت۔ ساھتے ءَ پد سنگتے نِٹورک ءِ نیمگ رھادگ بوت، مُدّتے ءَ چہ پد سنگت ءَ نِٹورک ءِ سر ءَ ھال کُت کہ ”زمین شیدائیں مُریداں ماں وتی ھانُلیں زمین ءِ پَچگرگ ءَ چاکری زُلمانی ماڑیانی سر ءَ اُرش کُرتگ۔ءَ پَنجگُور ءُ نوشکی ءِ دلبند ءَ وتن دیوانگیں بَچ گوں شورھی نوبتان سمبھ اِتگ ءُ لھتیں مُرید انگت ماں ھانُلیں زمین ءِ امباز ءَ شِل سرّیں تیراں پہ سینگ ءِ جلگ ءَ ساڑی اَنت ءُ دژمن ءِ دیم اِش داشتگ۔“
من ھمے جیڑگ ءَ اِت آں باریں آ کُجام آشکیں بَچاں کہ بدواہ ءِ بمب ءُ توپانی دیم ءَ چو کوہ ءَ مِک اَنت، من ھمے جیڑگانی تَہ ءَ اِتاں کہ اِے روچ گْوست ءُ شپ گوں وتی سْیاہ ءُ جُلگھیں شال ءَ اَتک ءُ مارا ماں اَمبازان زُرت ءُ دُرستاناں وتی تھاریں زندان ءَ بند کُت، بس من ءُ منی تھنائی ماں کُنڈے ءَ کپتگ اِت آں۔
دیدگاں واب شَموشتگ اَت، ھیال پہ راھے سر جنان اِت اَنت داں شپ ءِ گُڈّی پاس ءَ چہ پد سُھر چَکیں بام اَتک ءُ ماں سرّون ءَ اُوشتات۔ من کمبل چہ دیم ءِ سرّ ءَ لیٹینت کہ آئی ءِ چمانی دیدوک چو منی بے وابیں چمانی داب ءَ سُھر اَت اَنت، آئی ءَ را ھمے جُست گپت باریں آ کُجام بے مَتاھیں سرمَتاب اَنت کہ وتی زند ءِ ھر واھگ ماں زمین بکش اِتگ، بلے آ گوں وتی ھاموشی ءَ اَچ منی کِرّ ءَ زوت رپت ءُ شُت۔ روچ گوں وتی تاسوکیں دیم ءَ ماں کوہ ءِ سر ءَ سر کشّگ ءَ اَت، اَنچُوش گمان بوت کہ ھمے دردناکیں ساھت ءِ ندارہ کنگ ءَ اِنت۔ سنگت چَہ واب ءَ پاد اَتکگ اِت اَنت، چھدانی پر، دیوان ءُ کچاری اِنت۔ چاہ ءِ ورگ ءَ چہ پد دو سنگت دَر کپت دیم پہ نٹورک ءَ، دو سئے ساھت ءَ چہ پد اَتک اَنت۔
من شُتاں سنگتانی کش ءَ نشتاں ءُ پول کُت، سنگتاں ھالاں بہ دے اِت اِے چونیں شیدائیں سر اَنت کہ مرگ ءَ پہ مڑاہ اَمباز کن اَنت؟ آئی ءَ کمیں بے تواری ءَ چہ پد گوں دَردیگیں گالواراں وتن سالونکیں بچانی نام گپت اَنت کہ یکے کبیر ء ابراھیم ءِ اِنت کہ آ گوں شیدائیں سرّانی ھَمراھی ءَ پہ زمین سالونک بیتگ۔ ھمد ءَ من گوں وتی کھریں ھیالانی جیڑگ ءَ دُچار کپت آں، مار اِت کہ ھما شیدائیں کبیر مرچی وتی سالونکی ءِ واب سرجم کُتگ ءُ پہ زمین سالونک بیتگ۔ من پد ءَ گوں ھما یات ءُ گیراں گیروشگ بوتاں کہ کُج ءَ گوں زمین رنگیں کبیر ءَ دُچار بہ کپ آں، آئی ءِ دیوانگی ءِ جُست ءَ بہ کن آں۔
بلے! آئی ءِ وتی دیوانگی اَچ منی جُست ءَ چَہ پیسر مانا کُت ءُ نی من تھنا ھما داتگیں یات ءُ ترانگاں ماں دل ءِ کَرگین ءِ جَمکے ءَ دْرنجاں ءُ دوبر لیلو دیاں، بلکیں دگہ کبیرے پہ زمین سالونکی ءِ مُراداں جند نَدْری بہ بیتءَ۔ اے درگت ءَ من بس ترا گوں وتی پُرشتگیں لبزاں مبارک بادی دیاں، من تئی بے بھائیں سالونکیں سر ءِ ستا ءَ بوت کنت کُرت مہ کناں، بلے دو لبز ترا زرشان کن آں۔
من کناں دو لبز ڈیلہ پُلگُدیں سالونک ترا
واھگ ءِ بانور زُرتگ، گرمیں امبازان وتی
ھو! راستے کہ تو وتی واھگ ءِ بانور ءَ گوں مڑاھانی منگیر ءَ وش واب ءُ داں جھان ھست پہ مدامی نمیران ئِے، تو راجدپتر ءِ ھما ھوناں گوں نبشتگیں کسّھے کہ تئی وانگ ءُ دَر برگ ءَ کرن گْور اَنت، بلے تو آسر کنگ نہ بہ ئِے۔ من جزمان کہ تئی دل ءِ واھگ پہ تئی راج ءَ پُل سوگات کنت، ءُ تئی ھونانی ملپداں بھار سبز اِیت ءُ آجوئی مِستاگ گیت۔
