زیبا کارِستیں شیرزال

(جند ندْریں شاری بلوچ)

نبشتہ کار: میرک بلوچ

زیبائیں کارِست ءِ ھُدابُند ءُ شیرزالیں شارُل (شاری بلوچ) ءِ جند ندْری ءُ داتگیں دیمونی ھچ رنگ ءَ شموشگ نہ بہ اَنت، یک ماتے وتی دو کسان ءُ تپلیں زھگ گوں یک وشھالیں زندے یل دنت ءُ جھد ءِ پِڑ ءَ کئیت پہ ندْر بوَگ ءَ، ءُ آ ھما زندگی ءَ کُربان کنت کہ آ زندمان ءِ توکا ھچ چیزّ ءِ کمّی نہ اِنت، بلے آ پد ءَ ھم پہ گُلزمین ءِ آجوئی ءَ پدائی کنت۔

چوش کہ گُلزمین ءِ ھاتر ءَ ھرکس ءَ وتی بستار ءَ دیمونی داتگ ءُ دَیگ ءَ اِنت، بلے من شیرزالیں شارُل ءِ داتگیں دیمونی ءَ سکا باز گوں شرپ ءِ نِگاہ ءَ چاراں۔ پرچا کہ بلوچ جھد ءِ اے انوگیں زْرمبشت ءِ توکا آئی ءَ مارا پیشداشت کہ زالبول اُوں اے جھد ءُ جنگ ءَ مردین آدم ءِ وڑ ءَ جھد کُت کنت، بلکیں چہ مردین آدم ءَ گیشتِر دیمونی دات کنت۔

اگاں جھان ءِ رِد ءَ ما اے ھبر ءَ دلگوش بہ دے اِیں ءُ پہ اُورتی بہ چار اِیں یک ماتے ءِ زندمان ءُ دُگنیا آئی ءِ زھگ اَنت، آ کہ وتی زھگاں یل کنت ءُ چوشیں مزنیں پیسلھے زور اِیت، گُڑا مارا اُوں وتی بستار ءِ ھساب ءَ دیمونی دَیَگی اِنت۔ اے جنگ دیم ءَ برگی ءُ پہ وتی آیوکیں پدریچ ءَ سر کنگی اِنت، ءُ وتی راج ءَ اے ھبر باور دَیَگی اِنت کہ بلوچ ءِ گُڈّی پُسّگ داں وتی گُڈّی تیر ءَ دژمن ءِ دیم ءَ اُوشت اِیت دانکہ مادریں سرڈگار آجو نہ بیت۔

مرچی چہ زیبا کارِست ءُ شیرزالیں شارُل ءَ پد آی رند پداں جُنز اِتگیں ءُ نمیرانیں سر سمّو، ماھل ءُ ماھِکان ءِ دابیں شیرزالاں راجدپتر ءَ وتی نام پہ زیبائی نکش کُتگ ءُ نوں سدانی کساس ءَ زالبول ھمے راہ ءَ راھی ءُ ھمُک زالبول وتی بستار ءِ ھساب ءَ جھد کنگ ءَ اِنت ءُ گوں آجوئی ءِ جھد ءَ ھوار اِنت۔

اگاں جھد ءِ توکا زالبول آشوبی بوت گُڑا جھد ھچبر پرُشت ءُ پروش نہ بیت ءُ دژمن ءِ پروش ورگ الّم بیت، چی ءَ کہ یک زالبولے ءِ کہ آشوبی بیت آ آیوکیں پدریچ ءَ آشوبی کنت۔ مرچی مئے جھد ءِ رھشوناں بہ گر داں گراؤنڈ ءَ نشتگیں ھمُک سنگت ساپ ءُ پلگار اِنت، گوں جھد ءَ ایماندار اِنت، ءُ جزماں داں آجوئی ءَ ھمے پیم گوں جھد ءَ ایماندار بہ اَنت۔

اے درگت ءَ من وتی کُلیں گْوھاراں گوں دزبندی کناں کہ بلوچ ءِ آجوئی ءِ جھد ءَ ھوار بہ بہ اِت ءُ وتی ھک ءِ دیمونیاں بہ دے اِت، اگاں شارُل ءُ ایدگہ جند ندْر بوت نہ کن اِت بلے پہ زمین ءَ چیزّے الّم کُت کن اِت۔ مرچی بہ چار اِت کہ شارُل وڑیں شیرزالے کہ آئی ءِ زندگی ءِ توکا ھچ وڑیں آسراتی ءِ کمّی نیست اَت، جندے ھزگار، وشھال ءُ زیبائیں زالے اَت، لوگواجہ ھم سیر ءُ اِیمن، زر ءُ مال ءِ اُوں کمّی نیست اِت، ھاوند ءَ دو شوکیں زھگ اُوں داتگ اَت، بلے پد ءَ ھم دیمونی ءِ پِڑ ءَ اتک ءُ وتی زندمان پہ چیردستیں راج ءُ راجی باندات ءِ ھاتِر ءَ کُربان کُرت۔

اگاں ما بہ چار اِیں گُڑا آئرا ھچ زلورت نہ بوتَگ کہ وتی زھگ ءُ وشھالیں زندمان ءَ یل بہ کنت ءُ بمب ءَ ماں سینگ ءَ بہ بند اِیت ءُ بہ روت جند ندْری بہ کنت، بلے ما کہ جیڑ اِیں گُڑا ھمے پھم ایں کہ آئی ءِ توکا مارگ ءُ مارِشت ءِ سِنچ ءُ بود مان بوتگ۔ آئی ءَ راج ءُ زمین ءِ درد مار اِتگ اَنت، ءُ مئے ءُ شمئے آجوئیں باندات ءِ ھاتر ءَ وتی درُست یل داتگ اَنت ءُ چوشیں مزنیں دیمونی یے داتگ۔ گُڑا من ءُ تو کجام زند ءُ کجام وشّی ءِ تلبگاریں کہ وت ءَ چہ تُرس ءَ کَرّ، گُنگ ءُ کور کُتگ؟ اے زمین منی ءُ تئیگ نہ اِنت؟ اے راج، اے راج ءِ درد منیگ ءُ تئیگ نہ اَنت؟ منا ءُ ترا پہ راج ءَ ھچ کنگی نہ اِنت؟ بس ھینچو گْوشت کناں کہ وتی زندگی ءِ مکسد ءَ بہ پھم اِت ءُ وتی زندگی ءَ زوال مہ کن اِت، بلکیں پہ مکسد جھد بہ کن اِت۔ پرچا کہ ھمے لیکہ ءُ مکسد مئے راجی باندت ءُ زندمان اِنت۔