نبشتہ کار: کوھین بلوچ
دْروت منی ارواہ!
ھمے اُمیت کہ تئی رند پد سبز اَنت ءُ بھارے مِستاگ گیت، چوش کہ منی گْور ءَ چوشیں گال ءُ لبزے نیست کہ پہ تئی نام ءَ ندْر بہ کناں، بلے تئی ڈیھ تئی رُکستی ءَ پد زندانی ئیں چیھانٹ جَنگ ءَ اِنت، ءُ ما ھم بے زند ءُ گوں تئی گیراں دلگوش۔
ارواہ!
تئی ھما ادارُکی نیاد، گپّ ءُ تْران منی ھیال ءُ دیدگاں کید اَنت، دو ءُ نیم کلاک ءِ وھد ءَ ما دُچار کپت اِیں ءُ مجلس بوت اِیں۔ گوں یکّے دومی ءَ داں دیر ءَ گپّ ءُ تّران بوت، درچک ءِ بُرزی ٹُل ءَ ما وت ماں وت ءَ بچکندانی درے بُتک ءُ اے ھیال نیست اَت کہ تو چو زوت مارا یل کن ئے ءُ پہ وتن نمیران بہ ئے، بلے اگاں ڈگار بلوچ ئیگ اِنت ءُ اے ھون داں آجوئی ءَ رِچ اَنت ءُ مات ءِ تنگوھیں پُسّگ کولیگ بہ اَنت۔
اکبال جان!
تو یک آشوبی ھمبلے اَت ئِے، اے تئی واھشت اَت کہ من وتی کوم ءَ، وتی بلوچ نودربراں یکجاہ ءُ ھمگرنچ بہ کناں، تو اے جھد داں وسے کت ءُ آسر پہ نمیرانی آسر بوت، بلے من گوشاں آسر نہ بلکیں تو بندات کُتگ، پرچا کہ شھیدی زند ءِ بندات ءُ ھما داتگیں کُربانی مئے وڑیں نازانتاں گیش سرپدی دنت ءُ جُنزگ ءِ سکین۔
ھمبلیں اکبال!
تو وتی زندمان پہ راجی مکسد ءِ ھاتِر ءَ کُربان کُرت، مرچی تئی داتگیں کُربانی مئے راجی راجدپتر ءِ تاکاں زیبائیں درے ءُ یک چیدگیں کارِستے، ھمے کارِست مارا شون دنت کہ زندگی ءِ کدر ءُ کیمت چی اِنت۔ ءُ تو یک آشوبی کِردارے، تو اے گپّ ءَ آشنا اِت ئِے کہ آشوب وتی زھگاں وارت ءُ نوں بَر دنت۔ تو ھمے آشوب ءِ بالگ ءَ وتی سر ءُ ارواہ ءِ کُربانی دات ءُ مارا پہ مُجّتی ھمے درس دات کہ آجوئی کُربانیانی برورد اِنت، جزماں بلوچ پُسّگ تئی داتگیں کُربانی کدی شموشت نہ کن اَنت، پرچا کہ تو وتی نام گوں ھوناں راجدہتر ءِ تاکدیماں نبیسّ اِتگ۔
دیدگیں اکبال!
اے شُمئے جھد ءُ جپاھانی مُزّ اِنت کہ ڈیھ ءِ مریدیں پُسّگ پہ ھانُلیں ڈگار ءِ اِشک ءَ وتی سرانی کُربان کنگ ءَ چک ءُ پد بوَگ ءَ نہ اَنت، جزماں اے ھانُلیں گُلزمین ءِ ھر مردیں آشک پہ آئی موکگ ءُ آجوئی ءَ زندمان ءِ توامیں واھگ ءُ واھشتاں کُش ِایت ءُ راجی باندات ءِ رُوژنا کنگ ءَ کُربانی دنت، ءُ تو ھمے کُربانی ءِ چیدگے کہ تئی نام پہ مدامی ھست ءُ ابدمان۔
نمیرانیں اکبال جان!
گُڈی ءَ من ترا سُھر چکیں دْروت گوشاں ءُ اے نِمدی ءَ چہ ھمد ءَ گْونڈ گِراں، بلے شھیدیں بامرداں منی سلامں الم سر کن ءُ ھمنیاد بات ئِے۔
تئی دوستیں ھمبل
کوھین بلوچ
