نمدی یے پہ شھید وھید پنام ءِ گلاب ءَ

نبشتہ کار: سنگت گچکی بلوچ

وھید جان من تر ءَ دْروت ءُ دْرھبات نہ کناں، چے ءَ کہ تو انچیں جاگھے ءَ سپر کُتگ کہ ترا مئے دْروت ءُ دْرھباتے ءِ پکار نہ اِنت۔ وھید جان من ءُ تو چہ کسانی ءَ ھمراہ بیتگاں ءُ دانکہ تو شھید بوت ئِے، من ءُ تو مدام یکجاہ اِتیں۔ وھید جان کسانی سک وش اَت ءُ سک زیبا اَت، مدام کہ ما شما لیب ءَ شُت اِیں گڑا تئی گپ ھمیش اَت کہ سنگتاں من یک سرمچارے بیگ لوٹاں، ھمے گپ مدام تئی دپ ءَ اَت۔
آ وھد ءُ سن 2007 ءُ 2008 اَت، تئی گپ مدام ھمیش اَت ما چہ ترا کمو کستر اِت اِیں، ما ھچ نہ زانت کہ سرمچار چے یے ءُ سرمچار ءِ کار چے اِنت، چے ءَ کہ مئے ھند ءُ دمگاں سنگت سک باز کم اَت۔ روگ ءُ آیگ نیست اَت سنگتانی پمشکا ما نہ زانت کہ سرمچار چے یے، بلے تو مدام ھمے گپ کُت کہ سنگتاں ما گلام اِیں ءُ مارا پنجاپی ریاست ءَ گلام جوڑ کتگ۔

ھمے رنگ ءَ وھد گوں وتی شاھینی رواجاں دیم ءَ جنزان ءُ مدام مئے شمئے دیوان اَت، کندگ ءُ مسکرا اَت۔ وھدیکہ سنگتانی سر مئے ھند ءُ دمگاں کپت گڑا من ھم ھمے جنز ءَ گوں ھوار کپت آں، منی ھوار بیگ ءَ رند تو ھم اتک ئے پہ وتی ماتیں زمین ءِ رکینگ ءَ۔ وھید جان ترا انچو دیر نہ اَت کہ تو اتکگ ات ئے، سنگانی کر ءَ منی اولی رند اَت کہ من ترا دیست سنگتانی گوم ءَ گڑا من ترا چہ جست گپت ھان ڑے وھیدُک تو چہ کج ءَ تو کند اِت ءُ گْوشت ھو اڑے زمین ءِ مھر مردم ءَ کج ءَ کج ءَ سر کنت گند ئے۔
ھو وھید جان تو وتی پرز اَدا کُت جگر، وھید جان تئی مھروانی ءِ ستاہ ءَ من چتور بہ کناں پُل، ترا درست سنگتاں دیستگ اَت ءُ زاناں کہ تو چونیں مھروانیں مردمے اَت ئے۔ کُج ءَ کہ سنگتانی کارے بوت تو مدام ساڑی ات ئے، من ءَ تنیگا یات نہ بیت کہ تو گْوشت من دمبُرتگ۔ منی گوم ءَ سپر نہ بیت یا کہ من شُت نہ کناں، چے ءَ کہ ترا وتی زمین ءِ مھر دل ءِ تہ ءَ اَت۔

چوش کہ زمین ھما مھروانیں مات اِنت کہ آ وتی بچ ءَ پہ وتی رکینگ ءَ تمرد ءُ شیر جوڑ کنت، وھید جان سن 2018 اَت۔ ما ءُ شما یکجا اِت اِیں سنگت درست ھمد ءَ اتاں، شپ ءُ روچ مزاک ءُ مسکرا اَت۔ ما ھچ نزانت کہ شپ ءُ روچ چون ءُ چے ھساب ءَ گوزگ ءَ اَنت، من ءُ تو مدام ھمراہ اِتاں وھدیکہ گچک ءِ جاور نگیگ بوتاں ما ءُ شما یکے دومیگ ءَ چہ دُور بوت اِیں، بلے مئے تئی ھال ءُ اھوال شپ روچ ءَ ھست اَت، چی ءَ کہ تو انچین مھروانے اَت ئے کہ تو اے کدی نہ گْوشت کہ سنگتے من ءَ چہ دُور بہ بیت، بلے وھید جان من ھچ نہ زانت کہ تو چوش اشتاپی کن ئے جگر۔
سال 2020 ءُ 14 اگست اَت، اے جونواریں رستراں مئے ءُ شمئے سر ءَ لشکر کشی بندات کُت، گڑا ما اَچ شما کمیں دُور اِت اِیں۔ دمگ ھم بند کنگ بوتگ اتاں، ما ھچ نہ زانت کہ شمئے ھال چے اِنت ءُ شما ھم نزانت کہ اے سنگتانی ھال چے اِنت۔ ھمے واستا ما سرپد نہ بوت اِیں کہ دمگ نیست ات، وھدیکہ 16 اگست بوت دمگ ھم پچ کنگ بوت اَنت ءُ ما زُوت زوت ءَ شمئے لمبر جت کہ جست کناں باریں شمئے چے ھال اِنت، ما کہ تئی لمبر جت دانکہ تو لمبر ءَ جست نہ کن ئے بلے ما اِنچو نہ زانت کہ تو پہ وتی ماتیں زمین ءَ ءُ پہ وتی گلامیں راج ءِ واستا نمیران بوتگ ئِے۔

وھید جان دومی روچ ءَ تئی نیمگ ءَ چہ سنگتے دمگ ءَ اتک ما جست گیپت کہ سنگت شما چون اِت، سنگت ءَ پسو دات کہ ما آدگہ سنگت وشاں بلے وھید جان گوں پِدا جان ءِ ھمراھی ءَ لشکرءِ گوم ءَ دیم پہ دیمی ءَ جنگ داتگ ءُ نمیران بوتگ، من کہ سنگت ءِ اے گپ اِش کُت گْوش ئے آزمان منی سر ءَ کپت ءُ زمین پمن تھار بوت، بلے رند ءَ من جیڑ اِت کہ اے راہ ما وت گچین کتگ پہ وت ءَ، گڑا مارا پریشان بیگی نہ اِنت اے چیز بنت۔
ھمد ءَ چہ من وتی دل تسلّا دات، بلے وھید جان گچک ھچ وش نہ اِنت۔ گْوش ئے گچک بے تو ویران اِنت، تئی شوکیں گپ ءُ دیوان، کندگ ءُ مسکر درست ھما جاھان گوں یات کاینت کہ ما ءُ شما شپ ءُ روچ دیوان بوتگ اِیں۔ وھید جان من دگہ باز نبشتہ کُت نہ کناں، چے ءَ کہ پہ تئی وڑیں یک تمرد ءُ نرمزاریں ھمبلے ءِ واستا منی وڑیں یک نابزانتے ءِ لبز ھتم بنت بلے شمئے داتگیں کُربانیاں ھچ چوشیں لبز نیست کہ ما پہ شُما نبشتہ بہ کن ایں جگر۔ باگیں بھیشت ءَ بات ئِے ءُ شمئے جھدانی کاروان راھی اِنت دانکہ وتی منزل ءَ سر بیت، رکست اَپ ھواریں سنگت۔