نبشتہ کار: کوھی بلوچ
زرمبش نبشتانک
سوگات جان! تئی کِسّہ مئے دلانی تہ ءَ یک چِراگے کہ بِھ نہ مریت ءُ اے چِراگ بلوچ سرڈگار ءِ سر ءَ مُدام روک بیت ءُ آئی ءِ رُژن سرجمیں بلوچستان ءَ رُژنا کنت۔ تئی داتگیں ھمک کُربانی پہ سرڈگار ءَ، ھمک گام، ھر ساھت پہ بلوچستان ءِ آجوئی ءَ مدامی زِندگ بنت۔ تو ھما کسانیں پرزند اِت ئے کہ مُدام گوں دُژمن ءَ جنگ کنگ ءَ اِت ئے، ھما سنگت اِت ئے کہ زِر ءِ چولانی تہ ءَ مُھکم ءُ گوں تَمردی اُوشتاتگ اِت ئے ءُ دُژمن ءَ را زِر پُلگ ءَ نیشت۔ تئی چماں یک وابے اَت کہ آ واب ”بلوچستان ءِ آجوئی“ ءِ واب اَت، اے واب ءَ ھمک بلوچ ءِ سر پہ پھر ءُ شان ءَ چست بیت، اے واب ءَ بلوچ زھگ چہ تُرس ءُ بیم ءَ در کئیت ءُ وتی مات ءِ کُٹ ءَ واب کپ ایت، ءُ اے آجوئی ءِ واب زُلم ءُ زوراکی ءِ سانکلاں پہ دائمی پْروش ایت۔
تو وتی جان، وتی ھون ءُ ھید، پہ وتی ماتیں سرڈگار ءِ رکینگ ءَ نَدْر کُت ءُ ابدمان بوت ئے۔ پہ بلوچ سرڈگار ءِ رکینگ ءَ تئی رِتکَگیں ھون ءُ ھید مرچی گْواھی دے اَنت کہ بلوچستان ءِ کوہ ءُ گیابان، سبزیں سِک، درامدانی نہ اَنت، ھمے بلوچ پُسگانی اَنت کہ مرچی کُربانی دیگ ءَ چک ءُ پد نہ بنت ءُ داں گُڑی تیر ءَ گوں دُژمن ءِ جنگ کن اَنت۔
وھدے کہ تو جنگ کُتگ گڑا تو ایوک نہ بوتگ ئے، گوں تو ھما ماتانی دُوا گون بوتگ اَنت کہ آیانی چمانی رُژنائی تئی ڈولیں سرمچار بوتگ اَنت، کہ اے جنگ اِش وتی جنگ لیک اِتگ ءُ وتی کوپگان اِش کُتگ، ھما بانُکیں گْوھارانی نازینک گون بوتگ اَنت کہ پہ شُمئے گِندگ ءَ مُرادیگ اَنت، ھما چُک کہ آیانی بے گناھیں چمّ وتی پت ءِ وداریگ بوتگ اَنت۔ تو اے درُستانی توار بوتگ ئے، اے درُستانی مُھکَمیں سرمچار بوتگ ئے، ھما سرمچار کہ آئی ءَ وتی زند ءِ دْراھیں واھشت پہ راج ءَ کُشتگ اَنت۔
سوگات جان! وھدے کہ تئی شھیدی ءِ ھال اتک گڑا ھر بلوچ ءِ چَم چہ ھونانی ارساں پُر بوت، بلے آ ارس نِزوری ءِ نہ اِت اَنت۔ آ مُھکمی ءِ اَرس اِتاں، آ تئی دلیری ءُ تمردی ءِ اَرس اِتاں، تئی داتگیں کُربانی ءِ اَرس اِتاں کہ ما تئی جنگ ءَ ھچبر بیھال نہ کن اِیں۔ تئی داتگیں کُربانی پہ بلوچ راج ءَ یک وشیں ھالے ءُ پہ زُژمن ءِ پْروش ورگ ءِ نِشانی ءَ زاھر کنگ ءَ اِنت کہ تو گوں گْونڈیں بالاد ءَ چنچو جنگ کُتگ ءُ دُژمن پہ تچگ ءَ لاچار کُتگ۔ تئی داتگیں کُربانی ءَ مئے دلانی تہ ءَ یک جمبوریں آسے ودی کُتگ کہ زالم ءِ بانزل چون پیلوشگی اَنت۔
سوگات جان! تو شھیدی ءَ پد ھم زندگ ئے۔ چی ءَ کہ اے کوھانی زیبائی رنگ ءِ جنگ ءَ اَنت، کانیگانی سارتیں آپ اُوں تئی ودار ءَ برپ نہ بنداں، کورانی ریدگیں پیش مُدام سرمچاراں ساھِگ دیاں، اے شپ ءِ تھاری ءَ جنگلانی مُرگ پہ ترا نازینک جنگ ءَ اَنت، ءُ پہ سرڈگار ءِ آجوئی ءَ توار چست کنگ ءَ اَنت۔ تئی ارواہ مئے ھمراہ اِنت۔ تئی ھِمت ءُ توکل مارا بِھ نِزور نہ کن اَنت، ءُ پہ لگوریں دُژمن ءِ گلینگ ءَ مارا مُدام پہ دیما جُنزگ ءَ تیلانک دنت۔ تو ھما استال ئِے کہ شپ ءِ تھاری ءَ ھم رُژنا کنت ءُ مارا راہ ءَ شون دنت۔ ما تئی داتگیں اے کُربانی ءَ کدی اُوں نہ شموش اِیں ءُ تئی رِتکگیں ھون مئے رگانی تَہ ءَ تچگ ءَ اِنت ءُ ما کول کن اِیں کہ تئی جُھد ءِ ھر ساھت مئے دلانی تہ ءَ زندگ بیت۔
سوگات جان! تئی شھیدی پہ بلوچ راج ءَ یک زیمرے، یک نہ مروکیں آسے ءُ یک اُستادے کہ مئے زھگاں مُدام آجوئی ءِ سبک ءَ دنت۔ بلوچ ءِ بچ ءُ جنک تئی ھمے گِچیں کُتگیں راہ ءَ الم کاینت ءُ آجوئی ءِ جار ماں سرجمیں بلوچستان ءَ بلکیں سرجمیں دُگنیا ءَ جن اَنت کہ اے مئے ڈیھ اِنت ءُ ایشی ءِ آجو کنوک ما اِیں ءُ آ روچ دور نہ اِنت کہ بلوچستان ءِ آجوئی ءِ ھال تانسریں جھان ءَ شِنگ بیت۔
