نبشتہ کار: ڈاڈا ملنگو
مئے میتگ ءُ هلک ءَ چہ دیر منی سر یک بازارے ءَ کپت، اُود ءَ یک مزنیں ماڑی یے ھست اَت۔ ماڑی ءِ دیم پہ دیم یک بُرزگے اَت ءُ ھمے بُرزگ ءِ سر ءَ مزنیں مُچّی یے اَت کہ آ مُچّی ءِ سر ءَ تیرگواری بیگ ءَ اَت۔ من اے زانگ ءَ نہ اِت آں کہ تیرگواری آیانی سر ءَ بیگ اِنت، من وت ءَ ھما بُرزگ ءِ سر ءَ سر کُت چاراں باز مردم ٹپّی اِنت ءُ یک مردے ءِ ھر یک تیری ٹپّ ءَ یک یک اِسپیتیں پُلّے جتگ۔
تیر جنوکاں دیم ءِ ماڑی ءَ چہ سنگر گپتگ ءُ تیرگواری کنگ ءَ اِت اَنت، دُرستاں سیاھیں پوشاک پِر اِنت۔ من سرپد نہ اِت آں کہ اے مُچّی چونین ءُ پہ چی ءَ اِنت، من ءَ اے موہ ھم نہ رست که جُست بہ گراں، بلے ھرکس وتی جند ءِ رکّینگ ءِ جُھد ءَ اَت۔
من وت ءَ جلدی جلدی چہ مُچّی ءَ گستا کنان ءَ پد ءَ جھل ءَ ایرکپان بوت آں، انچو کہ من جھل ءَ روان اِتاں منی سر ءَ تیرگواری گیش بْوان بوت، بلے من ءَ تیراں نہ گپت۔ جھل ءَ سر بیگ ءَ گوں ماڑی ءِ دروازگ ءَ چہ سیاه پوشاکیں چار ءُ شش سپاھیگ در اتک دیم پہ منی نیمگ ءَ، من تچان ءُ آ منی پُشت ءَ کپت اَنت پہ دزگیر کنگ ءَ۔ من دمکے ءَ شت آں، دمک ءِ تہ ءَ من مُلّا بھرام گوں شھید بوتگیں سنگتاں دیست۔ گوں گِندگ ءَ ھور من ھبکّہ بوتاں ءُ ھچ گْوشت نہ کُت، بس پہ ھبکّھی شھیداں چارگ ءَ اِت آں۔
ھمے چارگ ءِ میان ءَ آھز جان ءَ من ءَ توپکے دات ءُ توپک من دست گِپت، توپک ءِ دزگرگ ءَ گوں مُلّا جان گوں شھیداں بچکندان چہ منی دیم ءَ اندر بوت۔ سیاه پوشاکیں سپاھیگ دمک ءَ اتک اَنت، من آیانی سر ءَ اُرش کت۔ یکے تیراں گِپت ءُ کپت آ پُشت ءَ کِنز اِت اَنت، من وت ءَ چہ اِد ءَ در کُت۔
دیم ءَ کہ روان اِتاں یکے ءَ آواز دات، ڈاڈا! اُو ڈاڈا! پادا کہ روچ بُرز اِنت۔ چہ واب ءَ گُڑ اِت آں، ھیران اِتاں کہ اے چونیں وابے کہ من دیست، بلے من ءَ وشی بوت کہ مُلّا جان گوں سنگتاں بچکندان اَت۔
مھر ءِ تئی چونیں زمین
بچّاں پہ مرگ ءَ گوانک کنت
پچ پہ دل ءِ جولانکی ءَ
مرگ ءَ وتی اَمباز کن
بچّ ءَ وت ءَ واھگ نیست
واھگ تئی زیبائی اِنت
واھگ تئی ڈولداری اِنت
واھگ تئی آجوئی اِنت
مھلبیں دْروت کُلّیں شھیداں۔
