نبشتہ کار: زُھرہ دشتی
راج ءِ سرجمیں نبشتہ کاررانی کرد ھمیش بہ بیت کہ ھردیں چیزّے ءِ نبیسگ ءَ تو کہ ند ءَ کار مرزگ ءَ بہ ئے گُڑا منی نِز ءَ بہ چار ھر بنی آدم ءِ جُتائیں پِگر ءُ مارشتاں، بلے چوش کہ من وتی جِند ءِ لھتے ھیالاں درشان کناں پہ بلوچ راج ءِ نبشتہ کارانی درگت ءَ۔ تو کہ ھردیں نبسیگ بنا کُت، گُڑا ھر مردُمے ءِ بابت ءَ کہ نبیسگ ءَ بہ ئے الم نہ اِنت کہ مردُمے بہ بیت، پرچا کہ ترا ھما شئے ءَ گوں مھر اِنت تو گیش ءَ چہ گیش پہ ھمائی ءَ گالانی کتار کمائے۔ آ ندارگے بیت یا ھلک ءُ میتگے، یا گُلزمین ءِ نمیرانیں شھیدے بیت یا رھشونے بیت، یا شپ ءِ ماھکانی ءُ دیگر ءِ روزرد بہ بیت، اگاں چو منی دابیں ملنگانی داب ءَ لُمہ کریمہ ءِ سر ءَ گنوکیں نبشتہ کارے بیت، بلے تو کہ نبشتہ کنگ ءَ بہ ئے گُڑا تئی اولی لبز وتن بہ بیت۔ تئی اولی لبز بلوچستان بہ بیت، تئی اولی مھرانی درشان کنوکیں لبز گُلزمین ءِ پُلکاں پہ نَدْر بہ بیت، بہ چار نبشتہ کار گیشتر راجدوست بنت، چی ءَ کہ تئی سر ءَ ھما جاور جُنز اَنت کہ تو لاچار بہ ئے۔
آ گُنگیں درداں نبشتانک ءُ لبز جوڑ بہ کن ئے، آ بے چاڑی ءُ باتن ءِ تھکُش کنوکیں درد نبشتانکانی نیام ءَ زُبان رودین اَنت۔ منی نِز ءَ نبشتہ کارءِ اولی لبز چہ زمین ءِ ستا ءَ بنا بہ بیت، پد ءَ گُڑا ھلک ءُ میتگ ءُ ھانُل ءُ سر گوستگیں نگیگیں جاور رندیگ اَنت۔ منی دیم ءَ باز انچیں نبشتانک گُوستگ کہ من ھردیں آیانی وانگ بنا کُتگ من نزانتگ کہ پہ کئے ءُ چی مول ءُ مکسد ءَ اے نبشتہ کنگ بیتگ اَنت، ءُ چار لبز ءِ چِنگ ءُ ھور کنگ ھرکسی دست ءَ بیت بلے تئی لبز چہ لبز ءَ جوانتر بہ بیت گُڑا آیوکیں پدریچ باز شوکیں نبشتہ کار بنت۔
چوش کہ لھتیں انچیں نبشتہ کار منی دابیں ھست اَنت کہ آ وت ھم نہ زاناں ما چے واستا ءُ پرچہ نبیسگ ءَ اِیں، منی نِز ءَ نبشتہ کاری ءُ شائری نامے نہ اِنت کہ دُگنیا ءِ دیم ءَ تو وتی نام ءِ پُشت ءَ نبشتہ کار نبیس ءُ جوڑ کُتگیں لبزاں وت ھم مہ پھم۔ نبشتہ کارانی وازمندگ کس نہ اِنت، بلکیں ما چمدار ءُ تمیگیں کہ کُج ءَ کارستے ابدمان بہ بیت ما پہ وت ءَ لبز پٹّ اِیں، ما لبز جوڑینوکیں نبشتہ کارانی چمدار اِیں، اے مئے زمین ءُ شھیدانی جُھدانی برورد اِنت کہ زمین ءَ پہ وت ءَ شوکیں ندارگ پھریز اِتگ ءُ ھما ندارگ ھلک ءُ میتگانی پھازگ ءَ پہ وت ءَ سر متابیں سالونکیں بچ پہ آشوب نازینتگ ءُ مارا پہ نبیسگ ءَ لبز بکشاتگ۔
ءُ نبشتہ کار ھردیں پہ شھیداں نمدی نبشتہ کناں گُّڑا منی نِز ءَ آ شھیداں دلبڈّی بہ دے اَنت، نمدی ءِ تہ ءَ آ وتی راج ءِ اُوبادگاں ایر مہ جن اَنت۔ آ رپتگیں شھیداں ھمے باور ءَ بہ کنائین اَت کہ شُمئے کاروان پہ منزل ءَ رھادگ اِنت ءُ پد ءَ نبشتہ کار تو کہ دری گال کارمرز کن ئے آئی ءَ بریکٹ ءِ تہ ءَ بہ کن اِت پہ درور ءَ( when You write something special for your nation and country that too in our own language don’t include any other nation’s language in it if you do then put it in brackets ) نوں اے دری زُبان کہ من کار مرز کُت گُڑا اشی ءَ نوں من رجانک کناں بلوچی ءَ، من اِد ءَ ھمے پدر کنگ ءِ جُھد ءَ آں کہ ھردیں تو یک جْوانیں نبشتانکے یا دگہ چیزّے وتی زمین ءُ راج ءِ بابت ءَ، وتی جند ءِ مادریں زُبان ءَ گوں نبیسگ ءَ بہ ئے گُڑا تو دری گال کارمرز مہ کن، اگاں کن ئے گُڑا اَیاں جُتا کن۔ انچو کہ من دری زُبان ءِ نبشتہ کُتگیں بریکٹ ءِ تہ ءَ کُتگ اَنت، انچو کہ پہ درور ءَ (موبائل) گُوانکو تو کہ ھردیں دری زُبان کارمرز کن ئے گُڑا الم بلوچی ءَ ھم آ گال ءَ کارمرز بہ کن۔
تو کہ ھردیں وت ءَ راجدوست ءُ نبشتہ کارے کن ئے گُڑا دشتار ءَ چہ مات ءَ گیش گُوانزگ ءَ مہ کن ءُ مہ نازین بِزاں کہ وتی دوستیگیں مردُم ءَ چہ گُلزمین ءَ گیش ارزشت مہ دے۔ ھمنچو تئی دست ءَ بیت آئی ءِ مھر ءَ چہ زمین ءِ مھراں کمِتر کن ءُ ایر بہ جن، پرچا کہ زمین چہ ھانُلیں دشتار ءَ گیش ارزشت دار اِیت کہ اد ءَ ھمُک بچ پہ وتن شئے مُرید اِنت۔
آ کہ پہ دشتار مِراں ءُ سِلاھاں چگل دے اَنت، منی نِز ءَ آ لگور گْوشگ بنت۔ منی اے گپاں چہ کس اے مہ پھم اِیت کہ من وت ءَ یک زانتکارے کنگ ءَ آں، ءُ منی مُراد ھم اے نہ اِنت، بلکیں من وت یک نابِزانتیں مردمے آں۔ بلے! تو کہ نبشتہ کاری ءَ پوہ نہ ئے گُڑا تو وت نبشتہ کن ءُ وت وان ءُ وتی ردیاں پٹ ءُ در کن پہ وت ءَ گران ءُ سنگینیں لبز جوڑ کن ءُ رند ءَ دُگنیا ءَ سرپدی بہ دے۔ مارا ءُ شُمارا سرجمیناں شوکیں نبشتہ کاری ءِ کرد پیلو کنگی اِنت، پرچا کہ نبشتہ کاری جُھد ءِ مزنیں بھرے شاگردے ءِ سر ءَ نبشتہ کاری الم ءُ زانت ءِ سر ءَ شھیدانی بابت ءَ یا زمین ءِ زیبائی ءِ بابت ءَ نبشتہ کاری سرجمیں جُھد ءِ تھراں، بلے شُمارا نبشتہ کاراں ھر چیز چارگ ءُ نبیسگی اِنت۔ بہ بکش اِت اگاں اَچ منی ھبراں چہ شُما دلگران بوت اِت، شُما مدام ھست ءُ دیم ءَ جُنزان بات ئے۔
