سی ءُ دومی بھر
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
ریاستی کُشندہ ٹولی ءَ گوربرات ءِ دپ ءِ کوہ سنگر کُرتگ اِت اَنت، اے ھما جاگہ اِنت کہ اے دمگ ءِ ھر کجام جاگہ ءَ روگی بوتیں راھبند ھمیش اَت۔ کمبر ھان ءُ کُشندہ ٹولی ءِ مردُم تاکت ءِ نشّہ ءِ تہ ءَ مست اِت اَنت، کمبر ھان ھمے گْوشتگ اَت کہ ما بی ایل اے چہ شورّ ءَ کشّ اِتگ نوں گوربرات ءَ چہ ھم پارٹی ءِ نام ءُ نشان ءَ ھلاس کن اِیں، بلے دومی نیمگ ءَ میرل جان ءَ جنگ ءِ پیسلہ کُرتگ اَت ءُ مرید ءِ کرّ ءَ پہ جنگ ءِ شوربندی ءَ شُتگ اَت۔
سُھب ءِ سر ءَ مُلّا ءُ ٹکّری میرل جان ءِ نیمگ ءَ درکپت اَنت ءُ ما اوتاک ءِ سامان ھرانی سر ءَ بست اَنت ءُ دیم پہ موسکائی ءَ رھادگ بوت اِیں۔ یک اجبیں ھالتے اَت، زانگ نہ بوت کہ کجام جاگہ ءُ کجام کوہ ءِ ٹلّ ءِ سر ءَ کُشندہ ٹولی ءَ سنگر گِپتگ۔ شپ ءَ ما موسکائی ءَ سر بوت اِیں ءُ ھمودا اوتاک کُرت۔
دومی روچ ءَ مُلّا ءَ واکی ٹاکی کُرت ءُ پمّن ءُ بارگ کلوہ کُرت کہ چاہ دانے بُزور اِت موسکائی ءِ جھلی نیمگ ءَ بیا اِت۔ من ءُ بارگ چنتہ ءِ تہ ءَ چاہ ءِ وسائل زُرت اَنت ءُ درکپتیں، انچو دہ ءُ پانزدہ منٹ ما پند کُرت چاراں مُلّا زاھِر بوت ءُ دگہ لھتیں سنگت ئِے گون۔ بارگ دْرست کُرت اَنت ءُ گْوشت ئِے اُستاد مُرید ءُ چیکو اَنت، سیمی ءَ دْرست کنگ ءَ نہ آں۔ سلام، ھال اھوال ءَ پَد من چاہ دان آس ءَ کُرت۔
ھمے مْیان ءَ مُلّا ءَ گْوشت “میرل آدگہ سنگتان ءَ زُرتگ ءُ گوربرات ءِ نیمگ ءَ شُتگ، مارا دیمے داتگ کہ شورّ ءِ نیمگ ءَ کُشندہ ٹولی ءِ گِساں چھاپہ بہ جنیں۔”
ما وَ تیار اِت ایں، گُڑا ما مُرید ءُ ایدگہ سنگت زُرت انت ءُ اتک ایں جاڑ ءِ دَپ ءَ مئے اوتاک ءِ دومی چُرّ ءِ تہ ءَ داشت۔
اے وھد ءَ مئے مھمانیں سنگتانی زھن انگت اے گَپّ ءَ منّگ ءَ تیار نہ اَت کہ کمبر ھان ءَ ریاست ءِ دیم ءَ سر جھل کُتگ۔ بارگ ءُ بلوچ ھان (بلوچ خان) سنگتانی دیم ءَ ھمے گَپّ ایر کُرت کہ بی ایل اے ءِ سنگت اتکگ اَنت ما پیسلہ کُرتگ کہ سنگتانی ھَواری ءَ کُشندہ ٹولی ءِ بِگیر ءَ جنگ ءَ رَو اِیں، بلے لھتیں سنگتاں مئے پیسلہ نہ منّ اِت۔ آھانی دلیل ھمیش اَت کہ مارا مرکز ءَ مکن کُتگ کہ بی ایل اے ءِ گوم ءَ یکّیں سنگر ءِ تہ ءَ مہ نند اِت ءُ جنگ مہ دئے اِت۔
اے سنگتانی دلیل وتی جاہ ءَ دْرست اِت اَنت، بلے اسل رھشون ھما اِنت کہ وھد ءُ ھالتانی گوم ءَ وتی کار ءُ پیسلھانی تہ ءَ بدلی بیار اِیت۔ پہ راجی سیتّ ءُ نَپ ءَ پیسلہ زورگ ءَ چکّ ءُ پد مہ بیت۔ میرل جان ھم انچوشیں زمہ دارے اَت آئی ءَ پہ جُنز ءِ باندات ءَ پیسلہ کُرتگ اَت ءُ وتی پیسلہ ءِ سر ءَ مُھکمی ءَ اوشتاتگ اَت، پرچا کہ آئی ءَ زانتگ اَت کہ بلوچ ءِ ھکّی ئیں بچّانی یکجاہ بُوّگ ءِ چوشیں موہ پد ءَ نہ رس اِیت۔
مروچی جُنز اے جاہ ءَ اتکگ ءُ سر بوتگ کہ ھر بلوچ پُر اُمیت اِنت، براس ءِ تلّو ءِ چیر ءَ بلوچ ءِ ھکّی ئیں پرزند یکمشت ءُ تپاک اَنت۔ روچ پہ روچ ءَ بلوچ ورنا جُنز ءِ ھمراہ بوان اَنت، اے انچو وتسر ءَ نہ بوتگ اَنت، اے نزّیکی ءِ بُنھِشت ءِ ایر کنوک میرل جان ءِ وڑیں رھشون بوتگ اَنت کہ ھما وھد ءَ راجی گَلانی سنگت اِش یکجاہ کُرتگ اَنت کہ آ وھد ءَ راج نااُمیتی ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ بوتگ۔۔۔۔۔۔
روان اِنت۔۔۔
