اے منی کسّہ اِنت

نبشتہ کار: ھالد ملنگ

اِے بری من چہ میتگ ءِ جنگل ءَ آ دیم سپر ءَ اِت اُوں، منی دیمی ءَ ماہ ءَ کَلّھے چم پچ کُرتگ اِت اَنت۔ دیم ءَ ڈکّے اَت، ڈکّ ءِ دیم ءَ نُک چو تلار ءَ ھُشک بوت۔ من توپک کونڈانی سر ءَ واپینت ءُ چاگل ءِ دپ پچ کُت، گُٹ نُک ءَ ایر نہ شُتگ اَت کہ چم پہ میتگ ءَ کپت اَنت۔ میتگ ءِ دُرستیں سرگ واب اِت اَنت، چہ دُور ءَ لھتیں تُپنگی پہ ھلو ءُ ھَپ پیداک اَت۔ ھمے ناگُمانیں مُج ءُ گُبارانی اندر ءَ میتگ ءِ یک لوگے ءَ چہ شیرکِنیں کندگانی توارے پیداک اَت، چہ ھمے لوگ ءَ زالے ءَ را نان دست ءَ اِتاں ءُ گوشگ ءَ اَت کہ بْیا اِت نان وریں، بلے زال ءِ لوگواجہ ءَ گْوشت من رواں ھُدا ءِ لوگ ءَ پد ءَ کایاں ورگے ور آں۔

گوں ھمے دانکاں بُرز بالاد ءُ بے تواریں بلوچ در اَتک دیم پہ مسیت ءَ، ءُ ھمے بلوچ ءِ گْونڈو لوگ ءِ دیم ءَ لیب ءَ اِت اَنت۔ اے تُپنگی بلوچ ءِ نزیک ءَ اتک ءُ چپ ءُ چاگِرد ءَ اُوشتات اَنت، من جیڑ اِت کک ھالد تو بلوچ ءَ سرپد نہ بوتگ ئے۔ اے وتی اندر ءَ کوہ ءُ بھادُریں بلوچے اَت، بِل کہ آئی ءَ را سر ءَ داں پاداں ھِچ نہ بوتگ ابید ء جُپتے تسبی (تزبی) ءَ، ءُ اَنگت ءَ اے دْرائیں تُپنگیاں تیر بلوچ ءِ سر ءِ توکا داشتگ اَنت، بلے کس نزیک ءَ روگ ءُ دل ءَ زورگ ءَ نہ اَت۔
ھمے وھد ءَ تْرندیں توارے بوت، گْوشگ ءَ اَت کہ بلوچ ھمیش اِنت۔ کسانیں مُچّی یے بوت، مُچّی کمے گیش ءُ گیوار بوگ ءَ اَت کہ من چار اِت بلوچ ءِ دست ءُ چم بستگ اَنت ءُ پادانی سر ءَ دو تُپنگی اّوشتاتگ۔ ھمد ءَ تُپنگیانی سَلاہ بوت کہ چہ اِد ءَ اے بلوچ ءَ وتی بُنجل ءَ بریں گوں، گوں ھمے سوڑگ ءَ تُپنگی دیم پہ وتی بّنجل ءَ راہ گِپت اَنت، گوں راہ گِرگ ءَ ھور بلوچ ءَ گِر کناں بوت اَنت۔ بلوچ ھمے گْوشگ ءَ اَت شُما منی کار ھراب کُتگ بلے من شُمے ھِچ کار ھراب نہ کُتگ، اے دْرائیں تُپنگی گْوشگ ءَ اِتاں بلوچ وتی دپ ءَ بند کن، اگاں ناں ما تئی لِلِّک ءَ بُرّ اِیں۔ انچوش کہ وتی بُنجل ءِ ھال ءِ دپ اِش پچ کُت، منی ارواھیں زمین ءِ سارتُکیں گوات ءَ بّنجل ءِ زندانیں بو پہ من ءَ آؤرت۔ اے بلوچ ءِ ھید ءُ ھونانی بو اَت۔

بلوچ ءَ را تھاریں زِندان ءِ لیٹرین ءَ بُرت اِش، بلوچ ءِ پشک اِش کش اِت ءُ دْرتک اِش۔ بلوچ ءِ دْراھیں جان ءِ سر ءَ چاکوی ٹپّ، کُنداکی ءُ بوٹانی نِشان اِت اَنت۔ بلوچ ءِ دپ چہ ھون ءَ پُر اَت، اے دُرس آھگ ءُ گوں بلوچ ءَ تُپنگی وتی ھَمک زُلم ءُ زوراکی ءَ پیش آھگ ءَ اِت اَنت ءُ ھمے جُست ءَ اِتاں کہ تو چی ءَ بلوچے ئے؟ تئی مات ءُ پِت، تئی پیرُک ءُ بَلُّک پرچا بلوچ اَنت؟ بلے بلوچ ءِ دپ اَنگت ءَ چہ ھون ءَ پُر اَت، بلوچ پیسکُک کنگ ءَ نہ اَت۔ اے تُپنگی بیزار بوتاں بلوچ ءِ اِنچو پُرسگ ءَ، بلے بلوچ اَنگت ءَ زُبان ءِ دُریں دانک درشان نہ کُتگ اِت اَنت۔ چی ءَ کہ بلوچ ءَ اے تُپنگیان ءَ چہ نزیک ءَ دیستگ اَت ءُ پجّا آؤرتگ اَت، گڑا بلوچ ءِ کینگ گُنگ اَت۔ اے تُپنگیاں بلوچ ءَ را پد ءَ گِرّ کناں کُت ءُ آؤرت اِش جبلے ءِ کونڈاں نِندارینت، اے دمان ءَ بلوچ ءِ ھڈّ پْرشتگ اِت اَنت۔ تُپنگی ءَ گْوشت بلوچ تئی کوڑ نام کَے اِنت؟ بلوچ ءَ چم پچ کُرتاں ءُ دپ ءِ ھون وتی باسک ءِ سر ءَ رِتک اَنت ءُ کپنی ٹُکّرے چہ وتی لَنکُکانی شَم ءَ کش اےت ءُ باسک ءِ ھون پِردات اَنت ءُ دْرائیں تُپنگی یک یک ءَ چارت اِت اَنت ءُ گْوشت منی نام اَسد بلوچ اِنت۔ تُپنگی ءَ گْوشت نوں گپّاں بہ کن شُما پرچا بلوچ اِت؟ اَسد بلوچ ءَ گْوشت ”آزات بلوچستان زِندگ بات“ تُپنگیاں ٹیگر مُشت کُرتاں ءُ بلوچ ءِ ارواہ ءَ بال کُت۔

گوں بلوچ ءِ ارواہ ءِ بال کنگ ءَ ھوار تُپنگیاں پد ءَ یک برے وتی بستار بیھال کُت، بلوچ ءَ را لھتیں تیر ءُ لَگت اِش جت ءُ گوں پشلی ءَ تُپنگیاں وتی دموکہ لیٹینت ءُ گْوشت اِش بلوچ ما وَ کُشت، نون مارا کے چار اِیت کہ ما وتارا مُپت ءَ دمتوس کُتگ۔ گوں دموکہ ءِ لیٹینگ ءَ من اُوں تُپنگی پجّا آؤرت اَنت، ھما میتگ ءَ کہ من چہ اُمبرے ءَ پیسر درکپتگ اِت آں، ھما میتگ ءَ اے تُپنگی منی ھمساھگ اِت اَنت۔ انچوش نزیکیں ھمساگ اِتاں کہ تو گْوشت کن ئے وتی لوگ ءِ تھ ءِ، بلے نوں درامد اِت اَنت۔ چی ءِ کہ بلوچ ھمے لوگ ءِ واھُند اَت، بلے بلوچ ءَ وتی بلوچی برجاہ داشتگ اَت داں بھا بوتگیں راجدْروھانی بھا زُرتگیں تیراں بلوچ ءَ را واپینت۔ یک تُپنگی یے ءَ گْوشت شر کہ بلوچ مُرت، مئے شپ ءِ شام دراتک ھاھاھاھا۔ من جیڑ اِت ءُ دل ءَ ناگت ءَ رامین جان گیر اتک، واکی رامین جان ءَ راست گْوشتگ اَت کہ ”ھالد! مردم ءِ آپ ایشانی ڈول ءَ مہ کپات، اگاں اے ترمے آپ اِشانی وڑ ءَ کپت گُڑا مردُم ماندارگ ءِ کار ءَ اُوں نئیت۔“

من چار اِت بے زِِردی ءِ نوں ھد اِنت، من بلوچ ءَ را چار اِت ءُ اے تُپنگی چار اِتاں منی دل ءَ ھمے گْوشت ھُدا منی دُژمن ءَ چو بے زِرد (بے زمیر) مہ کنت، ھما دُژمن کہ گوں من ءَ جنگ کنگ ءَ اِنت، آ چو بائدیں مہ بیت کہ پہ شامے ءَ وتی جِند ءَ پُوست ءُ جون بہ کنت پہ درامدیں دُژمن ءِ چانوگِری ءَ۔
من میتگ چار اِت داں آ لوگ ءِ شھد ءُ شیرکِنیں کندگ گون گریوگے ءَ مٹّ بوتگ اَت، شیکِن بُزگل ءَ شِنگینتگ اَت۔ گْونڈو گِندگ ءَ گوں مات ءَ لیب ءَ اِتاں، بلے اَنچُوش گُمان بوت کہ مات ءَ سھڑینگ ءَ اِت اَنت۔ من شر گُوشداشت داں گْونڈو وتی مات ءَ گْوشگ ءِ اَنت کہ ”میتگ اگاں پچ مہ لرزیت، بلے ما آگھیں پریشان مبو۔ مئے چم دور گِند اَنت۔“

میتگ انگت گِندگ ءَ وابین اَت، بلے میتگ لُچّی کنگ ءَ اَت، من پاد اتکاں کہ ڈک ءَ سر کپگی اِنت دِگہ کِشکے چمّاں کپت من کِشک ءِ سر ءَ پٹّگ ءَ اِتاں داں تُپنگی اُوں ھمے کِشک ءَ سرجناں اَنت۔ من وتی تُپنگ تیر کُت ءُ دیم پہ کِشکانی ھواری ءَ درکپت اُوں، بلے من سرپد نہ بوگ ءَ اِتاں کہ اے تُپنگیاں چی ءَ وتارا چو بے سَما کُتگ۔
بلے! تُپنگی زان اَنت کہ من کدی اُوں چو بے سَما نہ آں، من گِندگ ءَ اِتاں کہ آجوئی ڈک ءِ سر ءِ دَر اَتکگیں ماہ ءِ جیگ ءَ ٹنگ اِتگ اَت ءُ دیمتِر ءَ کِشک یکے بوگ ءَ اَت۔ من ءَ گُمان بوت کہ اے کِشک ءَ نوں تُپنگی نہ مل اَنت، من ھالد کدی بے سَما نہ باں، ملنگ اے منی کِسّہ اِنت۔۔۔۔۔۔