جُستانی سپر
آزمانکار: میا بلوچ
آ کدی ءُ چتور لبزانکی سپر ءِ بھرے جوڑ بیتگ، اِے گپ ءَ آئی ءِ گْور ءَ ھچ مانا ءُ بستارے نیست اَت۔ آئی گْور ءَ ارزشت داریں چیز ایش اَت کہ آئی ءَ لبزانک ءُ لبزانک ءَ آئی ءَ را کْوھن کپگ ءَ نہ اِشتگ، ھردوئیں سپر ءَ اِت اَنت۔ گپ ءُ جُست ءَ اِت اَنت، گُڈسر ءَ آئی ءِ دوستریں چیزّ جُست اِت اِنت ءُ پد ءَ جُستاں گوں سپر آئی ءِ دُرستاں چہ وش تِر ءُ تاھیر بکشیں سپرے اَت۔
مروچی آ نبشتہ کنگ ءَ اَت کہ “لبزانک سبر، اُوپار ءُ وھد لوٹ اِیت، گُڑا رُدوم زیر اِیت ” پد ءَ دیم ءَ نبشتگ کنت کہ ” جُست و دائم سپر ءَ اِنت” پد ءَ نویسگ ءَ یل دنت ءُ وتارا جُستے کنت “من پرچا لبزانک نبشتہ کن آں ” ھمے جُست ءَ گوں کمے مھتل بیت پد ءَ وت ءَ دگہ جُستے کنت ” اے جُستانی منزل کُج اِنت ؟ منی گْور ءَ چہ کُج ءَ کاینت ءُ پد ءَ کُج ءَ رو اَنت؟”
نوں آ گُمان کنگ ءَ اَت کہ آ یک پٹَے ءَ سپر ءَ اَت، میتگ، بازار، شھر، جنگل دراہ گْوشے چیزے ءَ پِلک اِتگ اَنت۔ آئی ءَ پد ءَ وت ءَ جُست کُت” ھمے چیز چی یے؟” آ روان ءُ جُستاں گوں سپر ءَ اَت، بلے مروچی جُستانی پسّھاں دیگ ءَ نہ اَت۔ داں آئی ءِ چمّاں نزور نزور ءَ کار کت ءُ آئی ءَ را ھال دات کہ دیم ءَ لھتے کوہ زائر اِنت، چوش کہ کوہ دیر اِت اَنت، پمیشکا تَسک اِت اِنت۔ پد ءَ جُستے ءَ آئی ءَ را جُست کُت ” ھما چونیں چیزے کہ آئی ءَ درائیں میتگ، بازار، شھر ءُ جنگل وارتگ اَنت، تھنا کوہ پشت داتگ اَنت۔”
آئی ءَ ھیال کُت دمانے نِنداں، بلے جُستے ءَ سر کش اِت “زاناں دمبرتگ ئِے؟”.. (اناں) ھمے یکیں جُست ءِ پسُّوئِے گُشادی ءَ ترّینت ءُ گْوشت ئِے لبزانک دمبرگ ءَ نَیل اِیت، پد ءَ دلمانگ اَت چمّاں جست بہ کنت کوہ دیر اَنت کہ نزیک تِر اَتکگ اَنت۔ آئی ءِ گوں جُستاں سپر برجاہ اَت کہ دگہ جُستے ءَ آ مان ترّینت “بلوچ ءِ گْور ءَ لبزانک چی یے؟” بلوچ ءِ گْوستانک اِنت، آئی ءِ توار اِنت، آئی ءِ زِندمان اِنت ءُ آئی ءِ جُھد ءِ نام ءُ پجّار اِنت” نوں آئی ءِ دل ءَ اَت درائیں جُستانی پسّھاں دیاں، بلے آ چمّاں ھال دات کہ کوہ سک نزیک ءَ اتکگ اَنت۔
