( وش زیدیں ندارگے گوں استاد آبد آسکانی ءَ)
اِشکستگ ءِ وش زیدیں ندارگ ءُ بیگاہ ءِ ابیتکیں موسم ءُ روزرد ءَ شر بْراھدار کُتگ اَت۔ کوش لھم لھم ءَ کشگ ءُ گیرانی مولمے سمبھینگ ءَ اَت۔ منی اولی رند اَت کہ اِشکستگ ءَ پاد ایر کُتگ اِت اَنت، بلے انچوش کہ من چہ شم ءَ اے دست بوتگ اِتاں داں مدام منی گوشاں کسے ءِ توار ءِ بْرمبش کپگ ءَ اَت۔
من ءَ انچو گُمان بوگ ءَ اَت کہ اے توار من پیش ءَ اُوں جاھے اِش کُتگ، اے ھما توار اَت کہ لبزانی کندینگ ءُ دردانی نزّارگ ءَ سوھو اَت۔۔۔اے نمیرانیں استاد آبد آسکانی ءِ توار اَت۔
من ءَ پاد گْوش ئے پہ ھمائی ءَ برگ ءَ اِت اَنت۔ یک دْرچکے ءِ چیر ءَ اُستاد نشتگ ءُ کتابے وانگ ءَ اَت۔ من ھچبر استاد دیم پہ دیم ءَ نہ دیستگ۔
من پہ چاڑے جُست کُت: استاد پکائی ءَ توئے؟ یاکہ اے کوہ من ءَ گیش دلمانگ کنگ لوٹ اَنت؟
استاد ءَ بچکند اِت ءُ پسو دات: من ھمایاں کہ تئی لبزانی سر ءَ زندگاں۔ برے تژن ءُ بچکند، برے کسہ ءُ آزمانک، برے شائری ءِ دْروشم ءَ، بلے مرچی اشکستگ ءِ واھگ اَت کہ ترا وتی ساھگ ءَ ھم پیش بہ داراں۔
دل گل ءَ بال اَت: استاد من ترا دیم پہ دیم ءَ ھچبر نہ دیست، تئی گندگ ءُ گوں تو ھم دیوان بوگ ءِ واب آسر نہ بوت، بلے تئی ساچشت منی ارواہ ءِ بھر اَنت۔ ما تئی داتگیں بچکندگانی وامدار اِیں۔
استاد ءَ آزمان ءِ نیمگ ءَ چار اِت ءُ پسو دات: بچکند پہ وام نہ رس اِیت کہ اے چہ زمین ءِ تپتگیں دلبند ءَ دراتکگیں بے تاھیری اَنت۔ من ھما گپ کہ پہ گریوگ گْوشت کُت نہ کُتگ اَنت، بلے پہ کندگ گْوشتگ اَنت۔ ھمے تژند ءُ بچکند اِنت: درداں بچکندگانی تہ ءَ اندیم کنت ءُ داں مردماں سر کنت۔
موسم شوک اَت، میتگ ءِ لین شُتگ اِت اَنت ءُ تھاری ءَ وتی زھرناکیں ھمپانی تالان کُتگ اَت۔ بلے لینانی روگ ءَ پد گْوش ئے میتگ ءَ زبان رودینتگ ءُ گپ ءَ اَت کہ من پد ءَ چہ استاد ءَ جُست کُت: استاد، بچکندگ اُوں شھزانتی یے؟
ھو، استاد ءَ پسو دات: کندگ چوناھیا زھرشانی کنگ ءِ لھم تِر ءُ جُھلانک تریں دْروشُم اِنت۔ کندگ ھما آدینک اِنت کہ ابید ھون ریچگ ءَ زوراک ءِ زوراکیاں پدّر کنت۔
کوش ءَ شِکگے پِر اَت، انچوش گُمان بوت کہ استاد ءِ توار سرجمیں ھبیل ءَ شنگ بوتگ اَت۔
من جُست کُت: استاد، تو وتی سرجمیں زند پہ بلوچی زبان ءُ لبزانک ءَ ندر کُت۔ پہ یک سرجمیں راجے ءَ تو زبان ءِ بستار ءَ چوں بیان کن ئے؟
آئی ءَ پسو دات: زبان ایوک ءَ گپ جَنَگ ءِ نام نہ اِنت۔زبان مردم ءِ دل اِنت۔ ما کمے بہ جیڑ اِیں کہ اگاں دل ءِ دریکگ بند بہ بیت گڑا مردم زندگ بیت؟ اِنّا! ھمے وڑ ءَ اگاں زبان پشت مہ کپ اِیت گڑا مردم ءِ ھُشکیں کُنٹ پشت کپ اِیت۔ من داں وتی گُڈی ساہ ءَ بس وتی زبان ءِ توار ءِ زندگ دارگ ءِ جُھد کُتگ کہ منی دل ءِ تہ ءَ دریکگ ءَ بوتگ۔
من پہ ابیتکی گْوشت: استاد جان، شر اَت کہ من ترا زندگ ءَ بہ دیستیں، اے واب نیم بُندگ نہ بوتگ اَت۔
استاد ءَ گْوشت: واب ھچبر نیم بُندگ نہ بنت۔ اگاں واب راست مہ بنت، بلے ایشاں لبزانی تہ ءَ مانکش ءُ زندگ بہ کن۔ اے ادارُکی گند ءُ نند ءَ الم نبشتہ بہ کن۔
گوں ھمے گپ ءَ استاد ءِ بچکندگانی توار کوش ءِ شیکگانی تہ ءَ ھوار کپتگ ءُ چہ من اندیم بوان اَت۔ من ایوک ءَ نشتگ ءُ آزمان ءَ استالاں چارگ اِتاں کہ یک استالے گْوش ئے گیش تْرپگ ءَ اَت ءُ من وتی دل ءِ تہ ءَ مار اِت کہ مرچی منی دل اُوں چہ پیش ئیگ ءَ گیش رُژنا ءُ مُلما اِنت۔
من دل ءِ تہ ءَ گوں وت ءَ گپ ءَ اِتاں کہ، ھو، استاد، تو راست گْوش ئے، لبزانکار ھچبر نہ مِر اِیت، مدام لبزانی تہ ءَ زندگ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
