دومی بھر
دومی سُھب ءُ وھد گوربام ءِ شش اَت کہ مات ءِ توار منی گوشاں کپت بچکاں چہ واب ءَ پاد بیا اِت کہ پوچ اتکگ، ما چم پچ کت ءُ چار اِت کہ پوج ءِ ڈرون کیمرہ مئے سر ءِ سر ءَ چہ گوزگ ءَ اَنت۔ ما چہ وتی نِپاداں پاد اتک اِیں تہ پوج سر اِنت، گڑا اتک ءُ گِس ءِ روپانک ءَ مارا توارے کُت ”اِدھر آؤ“ گڑا ما شُت ایں، مارا مئے پجّار کارڈ ءِ بابت ءَ جُستے کُت ءُ لوگانی پٹگے پندات کُت۔
چہ لوگانی تہ ءَ آئی ءَ را ھچ دست نہ کپت، پرچا کہ مئے لوگانی تہ ءَ مئے وتی گُد ءُ نپاداں ابید دگہ ھچ نیست اَت۔ گڑا مارا بُرتے ماں کوڑو ءَ وتی بُنجل ءَ، بُنجل ءِ سر بوگ ءَ پد مارا تنگ ءُ زلیل کنگے بندات کت۔ ما لھتیں مردُم روچگ اِت اِیں، بلے شومیں پوچ ءَ مارا روچگیں مردماناں ھم نہ بکش اِت ءُ لھتیں شوانگ ھم گپت اِت ئے۔ گڑا ھمد ءَ گْوش اِیت کہ اِشانی زمہ واری ءَ کسے بہ زور اِیت، گڑا آئی ناکو اِلاھی بکش ءَ پون کت کہ تو بیا اِشانی زمہ واری ءَ بہ زور۔ ناکو اتک ءُ لھتیں دست ءُ کت دات ءُ مارا یلہ دات ئے، بلے مئے موبائل ءُ مئے پجّار کارڈ داشت اَنت ءُ مارا ھمے روچ ءِ یک ءُ نیم پد موکلے دات ءُ گْوشت ئے کہ باندا پد ءَ بیا اِت ما گوشت کہ جی واجہ شر ما کا اِیں۔
ما چہ بُنجل ءَ وھدے وتی لوگاں اتک اِیں، ءُ من روچگ اِت آں۔ من لوگ سر بوگ ءَ ھور ءُ پہ آرام ءِ ھاتر ءَ تچک بوت آں، انچو منی گُوشاں اکتر ءِ توار کپت۔ من چہ واب ءَ تھل واب بوت آں ءُ اکتر گْوشگ ءَ اَت درمان بہ رویں کہ ساھب ءَ پون کُتگ ءُ گوشتگ تو ءُ درمان ءُ ابراھیم بیا اِت کارڈ ءُ موبائلاں بر اِت۔ گڑا شھید ءَ وتی پرپٹ زُرت ءُ اکتر وتی پرپٹ زرت شتیں ناکو ابراھیم ءَ لوگ ءَ ءُ ھمود ءَ چہ دیم پہ پوج ءِ بُنجل ءَ شُتیں۔
پد ءَ من وھد دیگر ءِ شش ءُ نیم ءَ چہ واب ءَ وتی چم پچ کُت ءُ من وتی مات جُست کُت امّا ماما نیاتکگ ؟ مات ءَ ملور ملور ءَ گوشت نہ ابا تنیگا نیاتکگ، گڑا من شُت آں ءُ وتی دیم شُشت ءُ مات ءَ لوگ ءِ دپ ءَ چیرگیچ ایر کُت۔ ھما زیکیں جاہ ءَ گاڑی ءِ برابر ءَ ما نشت ایں ءُ انزمان ناکو اِلاھی بکش پون کُت ءُ جست کُت کہ تو بچکانی ھال گپتگ باریں اتکگ اَنت یا نہ؟ گڑا ناکو ءَ پسو دات منی بچک ءُ ابراھیم اتکگ اَنت، من درمان ءِ جُست کُرتگ انت گوشتگ اِش کہ مارا پیسر ءَ انٹری کُرتگ ئے پد ءَ پوج ءَ گوشت ءَ شما برو اِت ما درمان ءَ انٹری کن اِیں ءُ دیم دے اِیں۔ ما گوشتگ کہ تو درمان ءَ انٹری بہ کن ما یکجاہ رو اِیں، گڑا مئے سر ءَ وتی توپکے داشتتگ ءُ مارا گوشتگے شما برو اِت گڑا ما شتگ اِیں کوھڑو ءِ دُکاناں پد ءَ واتر ھمے راہ ءَ چہ اتکگ ایں ءُ ما نہ درمان نہ پوجی دیستگ ءُ نہ درمان ءِ پرپٹ دیستگ۔
ما وتی دل ءَ ھمے جیڑ اِتگ کہ بلکیں پوجی ءَ درمان انٹری کتگ ءُ درمان لوگ ءَ شُتگ ءُ ما اتکگ ایں، وھد گوزاں بوت مات ءُ گْوھارانی گریوگ ءُ زاری ھم بِندات بوت ءُ پیر ءُ ھدا کنگ بندات بوت بلے درمان ءِ ھچ ھال نیست کہ پوج ءَ یل داتگ ءُ دِگرے ءَ بُرتگ؟ یا وت شُتگ دُکاناں؟
انزمان پوجی ءَ را پون کُت وتی برات ءِ باروا سوج کُتگ، گوشتگے من ءَ ھچ مالوم نہ اِنت، من کوٹو ءِ بنجل ءَ اتکگ آں ءُ نوں من ءَ پون مہ کن اِت۔ ما وت ھیران بوت ایں کہ گڑا ما نوں دگے کَے ءَ پون بہ کن اِیں۔۔۔۔۔؟
رواں اِنت۔۔۔۔۔۔
