شھید اُستاد درمان بلوچ

اولی بھر

نبشتہ کار: امجد ناسر  بلوچ

گریبی ءَ شھید درمان ءَ سک باز چیز سرپدی داتگ اَت،

انچوش کہ وھدے مردُم تنگدست بیت گڑا چوں دلپروش ءُ بے ھِیلا بیت ءُ کجام وھد ءَ کُجام مردُم ھمراھداری کت کنت ءُ کُجام وھد ءَ کُجام مردُم دْروہ اِیت۔ انچوش آئی ھم کمو جیڑ اِت کہ منی مھلوک مرچاں سک تُرس ءِ آماچ انت ءُ من چوں اے تُرس ءَ وتی مھلوک ءِ دل ءَ چہ در نہ کن آں، گڑا ھمک مردُم ءَ را سکی یے ءَ گِپت گڑا آئی جھد کت وتی مھلوک ءَ گوں تنگیں مردمے کُمک کت، اگاں کسے ءَ را پوچ ءَ بے مانا تنگ یا گُر ءُ گاپ کنت گڑا ما درُست یکجاہ رو اِیں ءُ آئی گوں ھوار وت ءَ ھم پوچ ءِ دست ءَ دئیں کہ آئی اگاں تو بندے لٹ دے گڑا مارا ھم بند ءُ لٹ بہ دئے۔ انچو کہ وھد گوزاں بوت مھلوک سرپد بْوان بوت،  دُژمن ءُ لینگاٹ ءَ اے ھبر ءَ سک تور اِت کہ درمان مھلوک انچو سرپد کتگ مئے بیمّ ءَ چہ ھچ نہ تُرس اَنت۔ مئے گلامی کنگ ءَ تیار نہ اِنت ءُ مئے دیم ءَ جوانیں دابے ءَ مھُکم اَنت گڑا دُژمن ءَ جیڑ اِت اے مھلوک چو ارزاں پد ءَ مئے دست ءُ پاداں نہ کپ اَت گڑا دژمن ءَ شھید درمان ءِ گاڑی ءِ ودار کت کہ واجہ باگ یا بیلا ءَ کئیت ما گِرانے، بلے درمان اے دوئیں روچاں ناکو امام بکش ءِ ناوشی ءِ بابت ءَ ناکو امام بکش زرتگ اَت ءُ دیم پہ اورناچ رواں بوتگ اَت۔ دو روچ ءَ پد چہ اورناچ ءَ اتک درمان ءِ گاڑی ءِ ٹیرے پنچر بوتگ اَت۔ آ اے روچ ءَ ھم پہ ھب چوکی ءِ نیمگ ءَ رواں نہ بوت، ھمے روچ ءِ وھد چار اَت من دیست کہ درمان  وتی پرپٹ ءِ سر ءَ روگ ءَ اِنت۔ من جُست کت ابا تو کج ءَ روگ ءَ ئے؟ من ءَ گوشت ئے کہ من روگ ءَ آں گلی ءَ سنگتے ءِ کِرّ ءَ ٹیرے گِران ءُ کایاں باندا، من ءَ روگی اِنت ھب چوکی ءَ سواری من ءَ سک باز پون کنگ ءَ آں  ءُ  ھمے گپ ءَ پد شھید درمان روان بوت دیم پہ گلی ءِ نیمگ ءَ۔

پد ءَ وھد شش ءُ نیم اَت کہ واتر پہ لوگ ءَ اتک، یک ٹیرے ءُ مئے دبوجی ءَ پہ سامان ھم گون اِت ئے مات لوگ ءِ دپ ءَ پہ ماں چیرگیج ءَ ایر کُت ءُ مارا توارے کُت بچکاں بیا اِت اِد ءَ تگِرد ءِ سر ءَ بہ نند اِت ما دُرا شُت اِیں تگِرد ءِ سر ءَ نشت اِیں درمان ھم ھمے تگرد ءِ برابر ءَ گوں وتی گاڑی ءَ سر مہ سر اَت مات ءَ توار کُت ءُ گوشت ابا تو اے گاڑی ءَ بل بیا بہ نند کہ تو دیریں سپر ءَ بوتگ ئے، گُڑا من ءُ انزمان ھم مات ءِ نیمگ گِپت ءُ درمان آؤرت وتی کِرّ ءَ، منی دل ءَ پہ مسکرا گوشت گڑا من مسکرا کنگ بِندات کُت۔ من گوشت انزمان آواران ءِ توکا چوشیں ڈرائیور ھست کہ مئے اُستاد ءِ گوں اسپیڈ ءَ اتک بہ کں؟ گڑا انزمان درمان ءِ نیمگ چار اِت ءُ پد ءَ منی نیمگ ءَ چار اِت ءُ گْوشت ئے ھاھاھاھا۔

  اے تئی اُستاد ءَ وَ من دست ءَ دپ ءَ دیاں، تئی اُستاد ءِ کارے نہ اِنت، گڑا درمان پسو دات کہ امجد تو اِشی ءَ جُست کن ترا گاڑی ءِ گیرانی باروا کئے سرپدی داتگ ھاھاھاھا۔ من ھم وتی استاد ءِ نیمگ گِپت ءُ گوست ماما تو راست گْوش ئے، تئی دیم ءَ اِشانی کارے نہ اِنت۔ دانکہ دبوج ءِ وھد اتک مارا مات ءَ کمو ھبر دات ءُ گوشت کہ شما منی کسانیں پُل انزمان ءَ پرچا گوشگ ءَ اِت، گڑا درمان من ءَ چمے کُت بچا نوں بس کن نہ تو مات من ءَ ترا مرچی شپ ءَ  نان نہ دنت۔

روان اِنت۔۔۔۔۔۔