آزمانکار: ھنیپ بلوچ
کوٹی نیم تھار اَت۔رژنائی چہ دریگ ءَ کوٹی ءِ تہ ءَ تالان اَت۔
ماما کدیر نُپادانی سر ءَ تچک اَت، نزور ءُ سک نادراہ اَت بلے چمانی تہ ءِ رُژنی انگت رُژناہ اَت۔من ھنچو لھم لھم ءَ آئی ءِ نزیک ءَ شُتاں گْوش ئے واب چہ دروازگ ءَ تہ ءَ گْوزگ ءَ اِنت۔
من جُست کُت: ماما…گوں تئی گندگ ءَ دل سیر بوت۔سک نادراہ ءُ نزور ئے بلے چہ تئی چماں انگت ھما رُژنائی شھم دیگ ءَ اِنت کہ سالاں گندگ بوتگ۔
ماما ءَ گوں بچکندگاں ءَ پسو داتگ: ورنا، جان اگاں نزور بہ چے بیت؟رُژنائی جان ءِ تہ ءَ نہ اِنت، مھکمیں لیکہ ءِ تہ ءَ روک بیت۔بہ چار، اے چراگ انگت زندگ اِنت۔
من پد ءَ جُست کُت:بلے ماما، وھدے کہ مات وتئی بیگواھیں مردمانی وداریگ بنت؟ ھک ءُ آمید بس کتابانی تہ ءَ بہ مان ایت۔۔۔۔۔۔ گڑا اوست چوں زندگ بنت؟
واجہ ءَ گْوشت: اوست ماتانی چمانی تہ ءَ اِنت۔ آیانی زار ءُ پریاد اگاں بے توار بہ بوتین اَنت،من دیری باھتگ اَت۔من نادراھاں بلے آیانی درر ءُ اندوہ چہ من مستر اَنت۔
کامریڈ، من وتی چمانی دیم ءَ وتی زھگ زمین ءِ باھوٹ کُت،بلے من وتی توار کَل نہ کُت۔
من جُست کُت: آ توار انگت انگت برجاہ اِنت۔ بلے ماما برے برے ھنچوش گُمان بیت کہ جھان گُنگ اِنت۔تئ پادانی روانک ءِ توار ھوں مردماں اِش نہ کُت۔
آئی کمے جَکّ اِت ءُ گْوشت: جھان مدام کَرّ بیت۔بلے کَرّیں ھار ھوں کہ گوں کپتگے ءَ دیم پہ دیم بہ بیت راہ ءَ مَٹ کنت۔مئے کار کُکّار کنگ نہ اِنت،بَس چو سبزآپ ءَ رمبگی اِنت۔
کامریڈ یک گپے یات بہ کن، توار یک تومے۔۔۔۔۔اگاں زمین ءِ سر ءَ بہ کپ ایت گڑا داں کرناں پد ھوں دْرچکے جوڑ بیت۔
واجہ ماما : بلے نادراھی؟ نزوری؟ اے جُھد نوں چہ ھمد ءَ ھلاس بیت؟
ماما ءَ یک پُر اُمیتیں گنسارتے کَش اِت: جُھد گوں جان ءَ بندوک نہ اِنت گوں ارواہ ءَ بندوک اِنت۔داں مردم پہ وتی ھک ءُ زمین ءِ پَدجنئگ ءَ پاد کاینت، لبزانکار نبشتہ کن اَنت، اے زْرمبش زندگ بیت ءُ زندگ اِنت۔ اگاں من مہ باں، یا آدگہ سروک ھوں مہ بنت، بلے اے جُھد بیت ءُ راجی جُھدکار وتی زمہ واری ءَ شریں وڑے ءَ پیلو کنگ ءُ دیم ءَ برگ ءَ اَنت۔من مہ باں منی راج ھست اِنت، منی بیل ءُ ھمبل ھست اَنت، اے شدکشیں زھرشانی گدان ءَ کہ من چہ سالاں نشتگاں اے ھست بیت۔ من دلجماں کہ اے راج نوں وت ءَ الم پَد جنت۔
چہ دل ءَ سارتیں گنسارتے دراتک، من ماما ءِ دست وتی دستاں کُت ءُ گْوشت: واجہ۔۔۔۔۔ تو چراگے ءِ۔راج اے چراگ ءَ مِرگ ءَ نیل ایت۔
ماما ءَ چم بند کُت اَنت ءُ پسو دات: چراگ ءِ ھُپ کنوک ءُ کشوک دم بَر اَنت۔۔۔۔۔بلے چراگ دم نہ بارت۔
ما دوئیں بےتوار ءُ جیڑگانی جھانے ءَ سرکشگ ءَ اِتیں۔ درا ھوں تھاری ءَ مانشانتگ اَت۔ بلے من ھنچو مار اِت کہ کوٹی ءِ تہ ءَ یک رُژنائی یے ھست کہ نُپادانی سر ءَ تچک اِنت، اے رُژنائی چہ ماما ءِ جان ءَ دراھگ ءَ نہ اَت بلکیں چہ آئی ءِ گْوشتگیں دانکاں دراھگ ءَ اَت۔
اے گپ ءُ تران ھلاس نہ بوتگ اِت اَنت۔اے بندات اَت، اے جُھد مارا داں منزل ءَ سر کنگی اِنت۔
—
