”بو ء مھپر“
نبشتہ کار: جلال اِھسان
دْراہ بات ئے کمالان۔۔۔۔۔۔
کسانیں پُلے پَرتو کاگد ءِ تہ ءَ شھار دیگ ءَ آں دست ئےِ گِر۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔!!
اے دمان ءَ کہ من نبشتگ کنگ ءَ آں ءُ کس نیست۔ وت چاھے کتگ ءُ وت ئےِ ورگ ءَ آں۔ تھنائی اِنت کہ ابیتک ئےِ کتگ ءُ ھیالانی تیراں پِر شانگ اِنت۔ دگہ سسائی ءُ جانی رنگ ءَ من دْراہ آں، اُمیت اِنت تو ھم وش ءُ جوڑ ئے۔
دوشی ” بو ء مھپر“ چار اِت من ءَ سک دل ءَ کپت ءُ سک دوست بوت۔ اسلام زیمر وش گْوش اِیت۔ شیئرانی گچین کنگ زانت۔ دُن ءُ زیمر بے درور اَنت اِسلام ءِ۔ اِسلام زیمر ءِ سوتانی مزنیں لڑے منی موبائل ءِ تہ ءَ گیشّینتگ۔ منی دوستیگیں گُشندھاں چہ یکے اسلام۔ تئی سوجکاری ءَ اِسلام زیمر ءِ نوکیں سوت ءِ تامُربند ءَ دل ءُ ھیال مان رُپت اَنت۔ تئی ھیال ءَ من ءَ پھک وتی نیمگ ءَ تاب دات۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
سر ماں سر ءَ تامُربند چاران کُت ءُ واب کپت آں۔ سھب ءَ گْوربام ءَ کہ من بُست کُت تاں ”بو ء مھپر“ دیم ءَ میلانک اِنت۔ ھو کمالان مردم ھر رنگ ءُ ھر ڈول بہ بیت ”مھر“ دات کنت۔ پُلّے شھاریگی اِنت بس دگہ ھچ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
کمالان انچیں اھدے کہ انسان، اِنسان ءِ سر ءَ آس شانگ ءَ اِنت، آس بَرگ ءَ اِنت۔ کے اِنت اے نوبت ءَ پُل بھر بہ کنت؟ کے اِنت گوں پُلاں مردماں بچکندے دپ ءَ بہ دنت؟ کے اِنت اے آسشانیں زمانگ ءَ کماشاں، زھگاں پُل ءِ دْروشُم ءَ مھر بہ دنت؟ مھر دیگ ءِ پنتے اَت اے تامُربند منی دل ءَ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
کمالان من ترا چہ دو ھزار شانزدہ ءَ چارگ ءَ اُوں تئی گیشتر جوڑ کُرتگیں تامُر، ڈاکومنٹری، سوتانی تامُربند چار اِتگ اَنت کزا یک یکے چماں شیگْوستگ نہ گْوشاں بلے کساس دْرست چار اِتگ آں۔ تئی سوجکاری ءِ سَتا ءَ من ھر وڑ بہ کن آں کم اِنت۔ بلوچی تامُرانی دنیا ءَ ھنیپ شریپ ءَ چہ پد اگاں من ءَ کسے دوست بوتگ گُڑا کمالان آ تو ئے۔
نزانتکاری، ناوانندگی ءُ بے آسراتی ءَ مئے مردماں تامُرانی دنیا ءَ وتی وس کتگ ھر کسی کار ستا کرز اَنت، بلے تئی رنگے جُتا اِنت۔ تئی گپے دگہ۔ کمالان تئی ھمک نوکیں ساچشت چہ تئی گْوستگین ءَ شرتِر اِنت، اے تئی دیمروئی اِنت۔ تئی جُنزگ ءِ نشان اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
راست اِنت ما گُلام اِیں، بلے گلامی ءَ ما بائد اِنت گِلہ مہ کن اِیں۔ ھرچی کہ بیت ما بہ کن ایں، دم بَرگی نہ اِنت۔ ھچ وڑیں اُزر ءُ نیمونے ءَ پد کِنزگی نہ اِنت۔ اَسل ءَ نہ تھنا تامُرانی بھرگ، بلکیں لدیگاں مئے راجی ھر ھما بھرگ لگتمال کُتگ اَنت کہ چوداں یک راجے دنیا ءُ جھان ءَ نام کش ایت۔ ھمے ھاتر ءَ مارا گِلہ کنگی نہ اِنت، کار کنگی اِنت کار۔ من گوں تو ھچبر دُچار نہ کپتگ آں ءُ تْرا بھ نہ دیستگ۔ کدی ھال اھوال ھم نہ بوتگ ءُ من زاناں نہ بیت ھم۔ اَسل ءَ تئی دابیں مھروانیں انسانے ءِ گِندگ ءَ دل ھُل کنت، واھگ اِنت ترا بہ گنداں بلے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گِندگ ءُ دیدار ھژدری نہ اِنت، گوں اے نمدی ءَ تئی نیم دیدار بوَگ ءَ اِنت بس اِنت۔ وتی کارانی نیمگ ءَ جوان دلگوش گْور کن ھمے پِڑ ءَ کہ تو سپر کنگ ءَ ئے شرّی ءَ جُنزان کن۔ ھرچی کہ دربُرت کن ئے در بر۔ وتی پِڑ ءَ ھچ وڑیں زانگے سر میار۔ رَوان کن۔ سوب تئی اِنت۔ ھمیش اِنت چڑکھے بوَگ ءَ اِنت، منی دل ءَ سنگت بنت۔ ھو! پھک سنگت اَنت۔ بس ھواریں، سوبین بات ئے۔ تئی نوک آؤکیں چیزانی ودار اِنت۔
آجو بات ئے۔
تئی دوستدار
جلال اِھسان
