بیوس ءِ زند

نبشتہ کار: جھانزیب بلوچ

پِت ءَ را باز براں یک ھاندانے ءِ شوکیں رنگ پیشدارگ بیت، آ مرد کہ بے تواری ءَ زمہ واری، واب ءُ اُمیتانی بار ءَ کشّ اِیت آئی ھست بوگ آئی ءِ چُکاں زور، وشی ءُ دلیری دنت- آئی ءِ چُک کہ آئی ءَ وتی زند ءِ اولی بامرد ءِ بستار ء چار اِیت، بلے چے بیت کہ آ وشی گار بیت؟ وھدے کہ پھازداریں ساھگ گار بیت؟ راستی سادگ بلے دردناک اِنت: چُک وتی پت ءِ ھست نہ بوگ ءَ بیوس بیت۔ چہ ھما روچ ءَ کہ چُک ودی بیت، پِت وتی زند ءَ پہ آسراتی ءُ ایمنی ءِ پُجّارینگ ءَ ندر کنت۔ بوت کنت کہ آ وتی مھر ءَ مدام گوں گالاں درشان نہ کنت، بلے ھر جھدکار ءِ ھید ءِ ھر ٹپّ ءُ ھر بے وابیں شپ آئی ءِ مھر ءُ ھیالداری ءِ بابت ءَ باز گپ جنت۔ آ وتی واھگاں کُربان کنت دانکہ آں وتی چُک، وتی واباں سرجم بہ کنت۔ پِت ءِ شور ءُ سلاہ رھشون ءُ چو چراگے ءَ اِنت کہ تھاری ءَ گُمسار کنت۔ آ وتی چُک ءَ نہ ایوک ءَ زند گوازینگ ءِ رھبند ءَ وانین اِیت، بلکیں دنیا ءِ دیم ءَ گوں دلیری ءَ دیم پہ دیم بوگ ءِ رھبند ءَ ھم وانین اِیت۔ آ مسال ءِ وسیلگ ءَ پیشدار ایت کہ ایمانداری، سبر ءُ زور ءِ بزانت چی اِنت ، آ برے برے چپ ءُ چاگرد بہ بیت، بلے دل ءِ تہ ءَ ھرچی کہ آ کنت آ پہ وتی چُک ءِ شرتریں باندات ءَ اِنت۔

پمیشکا پِت ءِ بیرانی ایوک ءَ تاوانے نہ اِنت، اے یک زمین چنڈے کہ زھگ ءِ زند ءِ بُنھشت ءَ لرزین اِیت۔ اچانگ ءَ دنیا ءِ سر ءَ  ے باوری ءُ تھنائی ءِ مارشت بیت۔ ھما جیڑہ کہ پیسر ءَ کسان گندگ بوتگ اَنت نوں چو کوھانی وڑءَ گندگ بنت، پرچا کہ آ مردم کہ گْوشگ ءَ اَت کہ “Don’t worry, I am here” نوں ھست نہ اِنت۔ بے پِت ءَ زھگ وت ءَ چو بے رِدیں درچکے ءَ مار اِیت۔ پھازگ، ھیال ءُ سیادی ءِ مارشت گار بنت، کس گوں ھما گرمیں توار ءَ شام ءَ آئی ءَ نہ توار کنت ناںکہ جُست کنت کہ تو ورگ وارتگ یا تئی روچ چون گوستگ۔

زندگی انچو بے توار بیت کہ لبز بیان کُت نہ کن اَنت۔ ھر چُک کہ وتی پت ءَ چہ زبھر بوتگ آئی ءِ سر ءَ درد ءِ کسّھے ھست۔ ھما ورنا اِنت کہ یک وھدے ءَ گوں شان ءُ شان ءَ وتی پت ءِ دست ءَ گپتگ ءُ نوں تھنا دیم پہ کبرستان ءَ روگ ءَ اِنت ءُ آئی ءِ توار ءَ پد ءَ اشکنگ ءِ واھگدار اِیت۔ ھما مزنیں مرد ھست کہ شپ ءَ بے تواری ءَ گریوگ ءَ اِنت، پرچا کہ ھچ سوبمندی وتی پت ءِ کُمک ءَ ابید سرجم نہ بیت۔ یک چُکے کہ من آئی ءَ گوں دُچار کپتگ اِت آں آئی ءَ من ءَ گْوشت کہ ”وھدے منی پت زندگ اَت من ءَ ھچبر سما نہ بوت کہ آئی ءَ من ءَ چے پیمیں زبردستیں مارِشتے داتگ۔ مرچی منی گور ءَ ھرچی ھست، پہ دور زر، سنگت، ھاندان، بلے من ءَ وتی زند ءِ زرباری گنج ءِ وڑ ءَ گندگ ءَ کئیت۔

پرچا کہ منی زند ءِ زرباری ھزانگ ھلاس بوتگ۔“ وھدے کہ ما گْوش اِیں کہ چُک ”بے زوال“ بیت گڑا ایشی ءِ بزانت ایوک ءَ مالی پِکر نہ اِنت۔ بزاں جزباتی پکر، ھما پوچی کہ ھچ چیزّ ءَ پُر نہ کنت۔ دوست تسلا دات کن اَنت، سیاد ءُ وارس کمک کن اَنت، بلے پت ءِ کرد ءَ کس بدل نہ کنت۔ آئی ءِ نہ بوگ ھما ٹپّ کہ دوا نہ بیت، اے مارا ایوک ءَ وانین اِیت کہ چوں آئی ءَ چہ وتی دیم ءَ شموشگ بہ بیت۔

اگاں تو اے وانگ ءَ ئے ءُ تئی پت زندگ اِنت گڑا یک دمانے ءَ ھُدا ءِ شُکر ءَ بہ کن۔ آئی ءِ گوم ءَ وھد گْوازین اِت، آئی ءِ کسّھاں گوشدار اِت، آئی ءِ گپانی شرپ ءَ بہ کن اِت ءُ گوں دل ءَ آئی ءَ دوست بدار اِت۔ پرچا کہ ھما روچ ءَ کہ آ گار بیت تو سرپد بی ئے کہ راستیں تھنائی ءِ بزانت چی اِنت۔ تو آئی ءِ توار ءَ چہ ھاموشی ءَ شوھاز کن ئے، آئی ءِ تب ءَ چہ ٹولی ءَ ءُ آئی ءِ دست ءَ زند ءِ شرتگانی تہ ءَ شوھاز کن ئے، بلے تو پد ءَ ھچبر نہ گند ئے۔