چیزے یات گوں رؤپ جان ءَ

نبشتہ کار: سوبین بلوچ

سیمی بھر:

سنگتاں ھما جاہ ءِ گْوشتگ اَت، ما وت ءَ ھمود ءَ سر کرت۔ کمّو رند ءَ رؤپ جان ءُ آدگہ سنگت اتک اَنت، بلے رؤپ جان ءَ نوکیں جاٹایے بڈّ ءَ اَت۔ ھیر سنگتانی بلوچی ھال اھوال ءَ چہ پد گپ ءُ دیوان بوت، لھتیں کلاک ءِ گْوزگ ءَ پد سنگتاں پیسلہ کرت کہ شپی ھمد ءَ جلیں ءُ سُھب ءَ وکتی درکپیں۔ من رؤپ جان ءِ نیمگ ءَ اشارہ کرت ءُ گْوشت ترا نوکیں جاٹایے، تئی دْراھیں ساز ءُ ازباب برابر اَنت، چونیں پدائی ءَ روگ ءَ نہ ئے؟ گڑا آئی ءَ دیم گوں من ءَ کرت ءُ گْوشت:” (نہ اڈے دُن اف ) نہ اڑے اے وڑ نہ اِنت، بلے اے جھد ءِ ھر سنگت پدائی اِنت۔“ ھمے گپ ءِ جَنگ ءَ پد پاد اتک چاہ دانی یے دستا  ءَ کُرت ءُ گْوشت ئِے ”چاھے کناں۔“ رؤپ جان ءَ ھرچ کار وت کرت، کدی ھم من نہ اِش کت کہ کسّے آئی ءَ بہ گْوش اِیت کہ تو اے کار ءَ بہ کن۔ ھمے سبب ءَ اوتاک ءِ دْراھیں سنگت چہ رؤپ ءَ دل ءَ سک وش اِتاں۔ چوش کہ ھ!ود ءَ شوانگے ھم گردگ ءَ ات، گُڑا سنگتاں بُزے زرت ءُ کُشت ۔ ورگ ءُ چرگ ءَ پد ھرکس ھرکس بوت ءُ پہ وابجاہ ءَ شُت، من ءُ سنگت ءُ رؤپ جان ھم دیم پہ وانجاہ ءَ شَشتیں۔

مئے نزیک ءَ رؤپ جان وتی وابجاہ ءَ نشتگ ءُ داں سکا دیر ءَ جیڑگ ءَ ات، برے موبائل ءَ ھیلکاری کتاب ءَ َوانگ ءَ ات، برے جیڑگانی تہ ءَ ویل اَت۔ من گوانکے جت ءُ گوشت: ”داسا خاچ کریس غزا تے“ بلے رؤپ جان بے توار اَت۔ سھب ءِ سر ءَ وکتی ءُ نوک کمّو کمّو رُژناہ بْوان اَت، چاراں مئے کرّ ءَ چہ پاد برمشے ءِ توار بوت، چاراں رؤپ جان ءَ لھتیں دار بڈّ ءَ ءُ پِرگْوزگ ءَ اِنت۔ گڑا چاراں چاھدانے دست ءَ کرت ءُ توارے ( بشہ بو لشکر  ) پاد بیا ات لشکر۔ ما کمّو جان بڈّی کرت داں چاہ تیار بوت، چاہ کہ تیار بوت ما نوں شت اِیں۔

ورگ ءَ چہ پد ما وتی بار بست ءُ جنزان بوت اِیں، من ءُ رؤپ جان ھراں کُرررو کنان ءَ روان آ دگہ کلیں سنگت رند ءَ پیداک اِت اَنت۔ اے بلائیں راہ ءَ کہ من دو سے جاہ ءَ دم کشّگ ءَ نشت اوں، بلے رؤپ جان یک وڑ ءَ جُنزان ءُ دم برگ ءِ نامے نہ زانت۔ ھیر وھد باز ات، ما شُتاں دو سے شَم ءَ جھل ءَ اڈ کرت۔

سنگت بھر بوتاں کہ کئی پوزیشن کج ءَ اِنت، کار ءِ وڑ ءُ ڈول جوڑ کرت کہ نوشکی ءِ دیم ءَ کارے کنگی انت۔ رؤپ پرنٹ لائن ءَ جنگ ءِ دومی کمان ات، گڑا ھر سنگت ءَ وتی وڑ ءَ جُستے چیزّے کرت ءُ پد ءَ دیوان ھلاس بوت۔

لھتیں سنگت شُت آپ ءِ نیمگ ءَ، لھتیں دگہ کاراں گوں گلائیش ءُ دلگوش بوت۔ من نشت آں کہ نانے کناں گڑا رؤپ اتک ءُ گْوشت ئِے ( نی بش مر ای ایرغ کیوا ) بزاں تو پاد ءَ من نان کناں۔ گڑا من گْوشت (توڷ کنا رہا اِرغ ای تینٹ کیوہ نی ہیت کر علی جان ثاقب نا جوانو شئیر خڷ زند ئنا باور اف جنگ ئنا مونا دیر چائک انت مریک ) تو بہ نند منی کش ءَ نان من وت کن آں، تو گپّے بجن یا اَلی جان ساکب ءِ جْوانیں شَیرے بجن زندگی ءِ سر ءَ بروسہ نیست۔ جنگ اِنت، دیم ءَ کئے زانت چے بیت۔ رؤپ جان ءَ گوں شھدیں بچکنداں گْوشت جنگے زانگ نہ بیت، بلے اے دژمن لگورے ءُ جنگ کرت نہ کنت۔

گوں ھمے گپ ءَ منی گوشاں توارے کپت، پورا گْوش ئے ڈرون ءُ بالی گرابے ءِ توار اِنت۔ من گْوشت رؤپ جان توارے نہ اِنت، من ءَ گْوش اِیت ” اِد ءَ توار کئیت روڈ اِنت، آ دیم ءَ نوشکی اِنت۔ آ رُوژنائی نوشکی ئیگ اِنت۔“

رؤپ جان ءَ زند ءِ بازیں جاہ، راہ ءُ رھبنداں مدام من ءَ سرپدی داتگ۔ گڑا ماں نانے وارت ءُ سھب ءَ پد ءَ درکپت اَنت۔ من ءُ دگہ سنگتے ھر ءَ سک تْرندی ءَ گوں برگ ءَ اِت آں، گڑا رؤپ پد ءَ چہ توارے جت ( مچے کرار ہنبو ارا پاکستان دودیفنگ ئٹی اے نمے ) کمو آئستہ برو اِت، کج ءَ زان ءَ شمارا پاکستان تاچینگ ءَ اِنت۔ سھداراں ھزاب بنت۔ وت گوم ءَ ھوار بوت ءُ باز گپّے جت، ما تھنا گوش داران ءَ جنزان اِت ایں۔ ھیر ما چہ پاچنان ءِ مزنیں کور ءَ نزیک بوت آں، وتی آدگہ سامان چیر دات ءُ ورگ ءِ سامان بڈّ ءَ کُرت اَنت ءُ شام ءِ ودار ءَ نشت اِیں۔

روان اِنت۔۔۔