چیزے یات گوں رؤپ جان ءَ

نبشتہ کار: سوبین بلوچ

اولی بھر:

من رؤپ جان ءِ سر ءَ چینکس نبشتہ بہ کناں انگت کم اِنت، رؤپ ءِ کرد منی وڑیں نزوریں مردماں گوں بیان بوت نہ کنت۔ بلے دل گْوش اِیت لھتیں یات نبشتہ بہ کن۔

 شورّ ءِ دلبند ءَ من ءُ رؤپ جان یکیں روچ ءَ وتی پاد ایر کرت اَنت ءُ بلوچ راجی کُنگراں گوں ھوار بوتاں۔ رؤپ جان ءَ گوں من اولی روچ ءَ سک ھمگْرنچ بوتاں، ھر کار ءَ گوں زمہ داری ءَ دیم ءَ برَگ ءِ جُھد ءَ اَت۔

رؤپ سکا مھروان ءُ مھربانے اَت، ھیر ما دیم پہ وتاک ءَ شُت اِیں گڑا رؤپ جان گوں سنگتاں دگہ نیمگے ءَ گشت ءَ درکپت ما دگہ نیمگے ءَ۔

ھمے پیم ءَ گوں راجی جھد ءِ کاراں دو ماہ سرجم بوت گڑا ما اوتاک ءَ ات ایں، دْراھیں لشکر ھوار اَت۔ سک ھور ءُ گوات اَت، ما آچ ءِ سر ءَ نشتگ ا٘ت ایں کہ توارے بوت، سنگت دراتک انت کوٹی ءَ چہ چاراں رؤپ جان گوں سنگتاں ھوار درا بوت، گوں سنگتانی گندگ ءَ چم رُوژنا بوت اَنت۔ ما سنگت وش آتک کرت اَنت ءُ مجلس برجمینت اِنت- روچ انچو آسر بوت کہ ھچ سما نہ کپت۔

 پہ شام ءِ ورگ ءَ چیزے جوڑ کرت ءُ وارت، گڑا رؤپ تھنا نشتگ اَت من ءَ توارے جت ”( بر اندانگ بے ھال کرینس کن ءِ ) بیا اِد ءَ من ءَ بے ھال کرتگ ئے چوں؟“ پد ءَ پہ بچکند گْوشت ئے ”( نہ اڈے نے ہمر استاں دیوا)“ ھیر ما نشت ءُ گپ جت، مجلس ءُ دیوان کرت، جنگ ءِ کسّہ گْوشتاں، بلے رؤپ ءُ آئی سنگتاں بلائیں سپرے جتگ اَت ءُ سک دمبرتگ اَت۔

  سنگت وھدے پہ واب ءَ شُت اَنت، ما ھم رکست کرت اَنت۔ پد ءَ سُھب ءِ سر ءَ مھلہ ما وکتی دراھیں لشکر پاد اتک اِیں ءُ چاہ ءِ ورگ ءَ پد، پد ءَ دیوان ءُ مجلس برجم بوت۔ ساھتے ءَ پد سنگت بھر بوتاں، ھرکس وتی نیمگ ءَ درکپت، ھمے وڑ ءَ ما ھم در کپت اِیں ءُ وتی کاراں پہ، گڑا رؤپ جان ءَ ما رکست کُرت۔

 لھتیں ماہ گْوست، گڑا مارا سنگتاں کلوہ دات کہ لشکر ءَ بلائیں کارے ٹائینتگ بیا اِت۔ ھیر ما ھم درکپت اِیں، وھدے اوتاک ءَ سر بوت اِیں گڑا رؤپ جان ما ھمود ءَ دیست کہ مئے دیم ءَ درکپت۔ سکا وش تب ءُ مھروان اَت، ھر ھمُک کار ءَ چاڑکّہ ءُ پُرواک اَت، گَشتے بوتیں یا دگہ جنگی کارانی ٹائینگ چہ دُرستاں پیش پیش اَت۔ سنگت ترمل ءِ ٹریننگ کنگ ءَ اِت اَنت، گڑا رؤپ جان سک چارگ ءَ اَت ءُ پہ ھُبّناکی گوں استاد ءِ گپاں گوشدارگ ءَ اَت۔۔۔

روان اِنت۔۔۔