نبشتہ کار: کوھی بلوچ
سیمی بھر:
سنگتاں جان شُشت ءُ مچکدگ ءَ اتکاں، مئے ورگ کم اِتاں۔ سنگتے ءَ گْوشت کہ دیم ءَ میتگے بوتگ اگاں مردم بوت گُڑا یکے توار کنیں ورگ کار اِیت، اگاں کس نہ بوت گُڑا روان کنیں سُھب ءَ سر باں اُود ءَ مزنیں میتگے ھست الم یکے ءَ گوں ڈیک وریں ءُ مارا ورگے دنت۔ ما جُنزان داں ھمے میتگ ءَ سر بوت اِیں، میتگ بے توار اَت۔ انچو گُمان بوت کہ اے میتگ ڈُنگاں جتگ ءُ مردم کُشتگ اَنت، اے میتگ ءَ بس دو کپتگیں کُڈّک اِتاں ءُ یک کاپرے اَت کہ آئی دار زمین ءِ میار اِت اَنت۔ دور یک کماشے ودی بوت، سنگت ءَ واھگ توار کُت کہ _بْیا باریں تو کَماش ءِ نیمَگ روئےاگاں نہ؟“ واھگ ءَ پسّو دات کہ ”من اِد ءَ ھِچ کس ءَ نہ زان آں، تو وت برو گِھتِر اِنت۔“ سنگت دیم پہ کَماش ءَ شُت ءُ ما مچکدگ ءَ نِشت اِیں، مُدّتے ءَ پد کماش ءُ سنگت اتک اَنت۔ دْروت ءَ پد کَماش ءَ ھمے مچکدگ ءِ تہ ءَ شُت ءُ ناہ (ھُرماگ) آؤرت ، ما ناہ ءُ شیر وارت۔ گوں کماش ءَ دیوان کُت، ناکو ءَ جُھدکارانی جُست ءُ پد کُت ءُ پد ءَ دُژمِن ءِ کُتگیں کارانی کہ بلوچ راج ءِ سر ءَ بوگ ءَ اَنت۔ ما داں دیراں دیوان کُت۔
”ناکو! باریں تئی کِرّ ءَ آرت بیت اگاں نہ؟“ سنگت ءَ وتی پاگ (ھما چادر کہ سرا پیڑا اَنت) بوتک ءُ دیم گوں کماش ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”اِنّا اَبّا! اِد ءَ نیست ھلک ءَ بیت، اگاں شُما ودار کن اِت من رو آں۔“ کماش ءَ وتی داس دست ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”اِنّا واجہ! اے گرم ءَ وت ءَ تکلیپ مکن، ما گُڑا ناہ ءَ بر اِیں گون مارا بس بیت۔“ من چادر ءِ سَر ءِ ناہ کاگَز (پلاسٹِک) ءَ کُرتاں ءُ گْوشت۔
”بابی ( کَماشیں مردم مُدام اے لبز ءَ پہ چُک ءَ کارمرَرز کن اَنت) مڑاہ مکن اِت، من رواں کاراں۔ شُمئے جاہ من زاناں دور اِنت ءُ دیم ءَ میتگ اُوں نیست، شُما اگاں چاکر ءِ میتگ ءَ سر بہ بہ اِت شُمارا یک روچے لگ اِیت۔“ کماش ءَ وتی دست منی بڈّ ءَ جت ءُ گْوشت.
”اِنّا واجہ! ما رو اِیں کہ دیر بیت، پد ءَ گرم بیت ءُ گرم روگ ءَ نیل اِیت۔“ واھگ ءَ منی بڈّ بست ءُ دیم گوں کَماش ءَ کُت ءُ گْوشت۔
ما کَماش رُکست کُت ءُ رھادگ بوت اِیں، دو ساھت ءَ پد ما سنگتانی اُوتاک ءِ نزیک ءَ شُت اِیں، بلے سنگت گِندَگ نہ بوت اَنت۔ سنگت ءَ وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ تیرے جت داں ھِچ کس ءَ تیرے پسّو نہ دات، داں یک ساھتے ءَ ما ودار کُت داں سنگت مئے نیمگ ءَ نیاتک اَنت۔ من پد ءَ وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ تیرے آس دست داں ھِچ کس ءَ تیر ءِ پسّو نہ دات، واھگ جان ءَ گْوشت کہ بوت کنت سنگت سپرے ءَ شُتگاں یا دِگہ دیمے ءَ رپتگ اَنت۔
ما کمے ودار کُت ءُ ناھے وارت، گرم سارت کُت پد ءَ رھادگ بوت اِیں۔ ما مگرب ( روچ کہ بُکیت) ءِ نزیک ءَ آپسرے ءَ سر بوت اِیں۔ ما وتی شپ ھمد ءَ روچ کُت ءُ سُھب ءِ سر ءَ مھلہ رھادگ بوت اِیں، گرم ءِ ٹاک ءَ سنگتانی نزیک ءَ سر بوت اِیں داں سنگت اِد ءَ نہ اَنت۔ سنگت ءَ گْوشت کہ پَد نوک اَنت بوت کنت سنگت نزیک بہ باں، سنگت کوہ ءَ سرکپت ءُ گوں سنگتاں ھال کنگ ءِ جُھدے کُت بلے سنگتاں پسّو نہ دات۔ ما وتی شپ ھمد ءَ روچ کُت، سُھب ءِ سر ءَ ما رھادگ بوت اِیں، گوں سنگتاں ھال کُت بلے ھال نہ بوت۔
”بلکیں سنگتاں وتی لَمبر بدل کُتگ؟“ من وتی چاگل چہ کوپگ ءَ بوتک ءُ سنگت ءَ را گْوشت۔
”بوت کنت کہ بدل اِش کُتگ، ھمے ھاتِر ءَ پسّو دیگ ءَ نہ اَنت“ سنگت ءَ واکی ٹاکی ایر کُت ءُ گْوشت۔
ما داں دو ساھت ءَ روان بوت اِیں، من دیرگِند کُت داں یکے زاھر بوت، من سنگت ءَ را گوشت کہ باریں اے پِلانی نہ اِنت؟ سنگت ءَ چار اِت ءُ گوشت کہ ھو ھما اِنت۔ من وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ تیرے آس دات داں سنگت ءَ وتی دیم گوں ما کُت ءُ تیرے آس دات، ما ھمے سنگت ءِ نیمَگ رھادگ بوت اِیں داں دو سنگت مئے دیم ءَ اتک ءُ مارا سلام ءُ دْروت کُت ءُ ما شُت اِیں اُوتاک ءَ۔ یک شَپے ما سنگتانی کِر ءَ داشت، سُھب کہ بوت ما گْوشت درکپ اِیں پہ دومی سپر ءَ ( مارا انگت دیم ءَ روگی اَت ھمے سنگت کہ مئے ھمراہ اَت اِشی ءَ را ھمد ءَ نِندگی اَت ءُ من ءَ ءُ واھگ جان ءَ انگت دیم ءَ روگی اَت گوں دِگہ سنگتاں) بلے ھور ءَ ایر دات، داں دو ساھت ءَ ما وَدار کُت کہ ھور ھلاس بہ بیت بلے اِنّا ھور گوارگ ءَ اَت ءُ سنگت اتک اَنت کہ مئے ءُ شمئے سپر اِنت باریں شُما چون اِت دمبُرتگ اگاں نہ؟
من واھگ جان ءَ جُست کُت کہ ”تئی پاد چون اَنت، رویں اگاں شپی انگت نِندیں۔؟“
”منی پاد شر اَنت، پہ تْراولاں نہ نِندیں“ واھگ ءَ کند اِت ءُ گْوشت۔
ما اُوتاک ءِ سنگت رُکست کُرتاں ءُ در کپت اِیں پہ دومی سپر ءَ۔۔۔۔۔۔
روان اِنت۔۔۔
