نبشتہ کار: کھدہ ابدلگپور واڑیلہ
مرچی مئے سرھال بنی آدم اِنت، بزاں ھمے کہ ما ءُ شما یا ھما کہ مردم گوشگ بنت۔ بنی آدم ءَ هاوند ءَ زانت ءُ سرپدی داتگ کہ آ ھر چیز ءَ مار اِت کنت ءُ همُک کار ءَ گوں وتی زانت ءُ زانگ ءِ ھمراھی ءَ کُت کنت۔ چوش کہ باز رند ءَ ما گوش اِیں کہ اے کار اے مُلا ءَ چی ءَ کُتگ؟ اے یک مُلایے، ایشی ءَ اے کار چی ءَ کُتگ؟
بلے اِد ءَ یک چیزّے چارگ بہ بیت کہ ملا ءِ جند چی یے؟ اے مُلا ءِ جند وت یک بنی آدمے یا دگہ مھلوکے؟ اگاں اِنسانے گڑا انسان الم باز رند ءَ رَدی کنت۔ باز براں گوش اَنت کہ شیتان ءَ رد داتگ، بلے اِد ءَ اے چیز چارگ لوٹ اِیت کہ شیتان پرچیا دلوت ءُ دگہ چیزاں رد نہ دنت ءُ بنی آدم ءَ رَد دنت۔
منی نزّ ءَ چوش نہ اِنت، اے کاراں بنی آدم وتی هوش ءُ زانگ ءَ گوں کنت، بلے باز رند ءَ انسان وتی تجرباتی رنگ ءَ رد اُوں بیت کنت۔ چی ءَ کہ اِنسان وتی کارانی کنوک وت اِنت آئی ءِ کاراں دگہ کس نہ کنت، بلے دلوت ءُ دگہ مھلوکانی کاراں انسان یا ابرم کنت۔ انچوش کہ هاوند ءَ گوشتگ کہ بنی آدم ھر چیز کُت کنت، چی ءَ کہ آ درستانی سروک اِنت۔ ھمے رنگ ءَ اگاں بنی آدم درستانی سروک مہ بیتیں گڑا آئی ءَ اے کار نہ کُتگ اِت اَنت۔
یک رندے ما جاگھے تَر ءُ تابے ءَ شُتگ اِت اِیں۔ ھمود ءَ مئے سَر یک دُکانے ءَ کپت کہ مردے چاہ بھا کنگ ءَ اِنت۔ اے مرد رنگ ءُ دْروشم ءَ چائنا ءِ مردمے اَت۔ من جُست کُت کہ تئی نام کَے اِنت، آئی ءَ یک انچیں نامے اِیر کتگ کہ ھرکس بہ زانت ئے۔ آئی ءِ نام اَلی بابا اَت، من جُست کُت کہ واجہ ترا چُک ھست یا نیست؟ گوشت ئے کہ ”من ءَ چُک ھست۔“
من پد ءَ جُست کُت کہ تئی چُک جنک اَنت یا بچک اَنت؟ اے جُست ءِ آسر ءَ مرد ءَ یک کسھے آؤرت کہ ” من ءَ بچکیں چُکّے بیتگ، آ دری جھان ءَ وانگ ءَ شُتگ بلے وهدے کہ اتکگ گڑا جنکے بیتگ۔“
من گوشت کہ اے چتور؟ مرد ءَ پہ ھبکّھی پَسّو دات کہ ”من وت نہ زاناں!“
من جیڑ اِت کہ اے چی ءَ چوش بیتگ، من جیڑ اِت کہ اے اُوں بنی آدمے، اگاں بنی آدمے مہ بیتیں گڑا ایشی ءَ چوش نہ کُتگ اَت۔ اے بنی آدم ءِ وتی سر ءَ اِنت کہ چی کنت ءُ چے نہ کنت، چی ءَ کہ ھاوند ءَ آئی ءَ هوش ءُ زانگ داتگ، آ وتی کارانی مستر وت اِنت۔
مرچی اگاں بنی آدم ءِ جاگہ ءَ دگہ مھلوک یا دلوتے بوتیں گڑا آئی ءَ اے کار کُت نہ کُتگ اَت۔ انچو کہ انسان ءِ دل ھما وڑ لوٹ اِیت گڑا آ کنت، بلے بازیں جاھاں انسان ءِ کُتگیں کاراں وتی چاگرد ءَ انچیں تاوان کُتگ کہ مزنیں وھدے ءِ گوزگ ءَ گوں آ کنڈ پُر نہ بیت۔ هاوند ءَ ھجبر نہ گوشتگ کہ چوش بہ کن، بلے بنی آدم ءِ وتی دل اِنت کہ باز براں وتارا وت تاوان بار کنت۔ یک چیزے چارگ بہ بیت کہ جھان ءِ تہ ءَ جنگ ءُ جیڑھانی جوڑ کنوک اُوں بنی آدم وت اِنت، اگاں بنی آدم جنگ ءُ جدل مہ کنت گڑا ھجبر چوش بیت نہ کنت ءُ جھان ءَ ایمنی کئیت اِنت۔ ھاوند ءَ بنی آدم ءَ زانت ءُ زانگ داتگ کہ وتی ھر کار ءَ وت کُت کنت، بلے ھاوند ءَ چوش نہ گوشتگ کہ چوش بہ کن یا جھان ءِ ایمنی ءَ زوال بہ کن۔ اگاں ھُورتی ءَ چارگ بہ بیت گڑا جھان ءَ اے کچ ءَ بنی آدم ءَ آؤرتگ ءُ سَر کُتگ۔
چوناھیا راستی تھل اِنت، راستی کس ءَ دوست نہ بیت۔ آ اگاں من بہ باں یا دگرے بہ بیت، بلے راستی کُچل ءُ ماجین اِنت۔ بلے بائد کہ راستی ءِ پَلّو مُدام دوست دارگ بہ بیت، راستی گار مہ بیت، راستی انسان ءَ بازیں چیزانی سکین ءَ دنت ءُ تئی گوست ءَ پیشدار اِیت کہ اُود ءَ باندات گندگ بیت۔ من اگاں بہ گوشاں کہ تو چوش چی ءَ کُتگ یا کہ اے کار اے رنگ ءَ کنگ بیت گڑا آ ھجبر نہ مَنّ اِیت ءُ ساڑی نہ بیت۔ ھمے رنگ ءَ اگاں من وت بہ باں بلے راستی ءِ ھمراہ نہ باں، من مُدام وتی ھوش ءُ زانگ ءِ رِد ءَ کار کناں۔
باز انچیں مردم ھست اَنت کہ آ راستی ءَ مَنّ اَنت۔ راستی، راستی یے، مارا راستی ھر پیم ءَ مَنّگی اِنت۔ بائد کہ ما راستی ءَ بہ مَنّ ایں ءُ راستی ءِ سر ءَ بہ اُوشت اِیں۔ چوناھا جھان ءَ زندگ بوگ وت دیمپانی کنگی اِنت، اے وت جنجال ءُ جیڑھے، تو ھما وھد ءَ دیمروئی کن ئے کہ تو ایشانی دیمپان بہ ئے، گڑا تو یک زندگیں مردمے بیت کن ئے۔ اگاں تو گوش ئے کہ چوش مہ بیت، سکّی ءُ سوری مئیت اِنت، دگہ اڑ ءُ جنجال مہ بیت، گڑا چوش نہ بیت۔ ھمے سکی ءُ سُوریانی ھمراھی ءَ ھور انسان رُدوم زور اِیت ءُ دیم ءَ روت اِنت ءُ دیمروئی کنت۔
