تئی واھشت سرجم بوت۔مدامی تئی ھبر بوتگ کہ من ھم گوں وتی راج ءِ شھیداں ھوار بہ بہ آں۔ مروچی تو ھم گوں ھمے شھیداں ھوار بوت ۓ۔
تئ گڈی گوانک ( فون ) ءُ ھبر من ءَ مدامی گیر کا اَنت کہ ’’ من اگاں شھید بوت آں گڑا منی شھیدی ءَ ارس مہ گوار اِت۔ گوں پھر ءُ شان ءَ بہ یا اِت۔ پہ من ڈولی بہ یار اِت، ناچ ءُ چاپ بہ کن اِت۔‘‘
ھما پیم کہ تئی لوٹ اَت ھما وڑ بوت ، تو نمیران بوت ئے۔
تو مدام گْوشتگ اَت کہ ’’ ھر وھدے کہ من شھید بوت آں من ءَ منی بنکی جاگہ ڈانڈل ءَ جاگہ بہ دے اِت۔‘‘
تئی کوہ ءَ روگ سکا بے دروریں شورے اَت بلے تئی کوہ ءِ روگ ءَ تئی مکھیں مات پروشتگ اَت، پرچا کہ مات ھرچی بہ بیت ماتے بلے تو گوں مات ءَ ھبر کرت ءُ گْوشت: ’’ منی کبلہ اگاں مروچی ما چیردستی ءِ زند ءَ گوازینگ ءَ ایں بلے ما اے نہ لوٹ ایں کہ مۓ بانداتگیں پدریچ ھم ھمے زیردستی ءِ زند ءَ بہ گوازین ایت۔ بوت کنت مردمے دگہ ڈیھ ءُ دمگے ءَ بہ نند ایت بلے آ بلوچ ءِ نام ءِ سر ءَ زندگ بوت نہ کنت۔‘‘
’’ اے جنگ مۓ لج ءُ ننگ ءِ جنگ اِنت۔ اے جنگ مارا داں مئے آیوکیں پدریچ ءَ سر کنگی اِنت۔ ‘‘ تو درس سرپدی دات اَنت کہ ما اے جنگ کوپگاں زرتگ مئے لوٹ آجوئی اِنت۔
وھد روان اَت گوں تو ھال اھوال بوان اَت۔ ھرچ وھد ءَ کہ گوں تو ھبر بوت ، تئی سری جستِ ھمیش اَت : ’’ باریں راج چہ جنگ ءَ چی سما کنگءَاِنت کہ جنگ چہ وڑ ءَ اِنت ءُ کجام جاور ءَ اِنت۔‘‘
من گْوشت : نسیب جان! جنگ وَ ڈولدار اِنت ، پاکستان شما گٹ ءَ گپتگ بس کمو زور پر دیگ لوٹ ایت گڑا ساہ ئِے در کئیت ءُ پروش ایت۔‘‘
’’ جنگ نوکی پیداک اِنت۔۔۔ھاھاھا۔‘‘ تو کند اِت ءُ گْوشت۔
وھد گْوزان ءُ روان اَت ۔ ادار چوش گڑیال ءِ سوچناں روان اَت اَنت۔دو ھزار ھژدہ ءَ گوں سنگت شاکر ءَ ھال بوت کہ جاھے نند این ءُ گپ ءُ دیوانے کن ایں۔
من گْوشت : ’’ شر باند ءَ ترا ھالے کن آں۔‘‘
دومی روچ ءَ ودار جاہ ءَ من کمو لیٹ رس اِت آں۔ واھگ ھمیش اَت کہ تو ءُ شاکر ھمراہ بہ اِت بلے ناں شاکر ءُ سپاھی اَت اَنت ، تو گون نہ اَت ئے۔ گپ ءُ ھبر بوت۔ تئی ھم جست کرت کہ نسیب جان ءِ ھال ءَ بہ دے اِت ،گْوشت اش وش ءُ جوڈ اِنت سلامت اِنت سپر ءَ در کپتگ۔
دہ دمان ھم نہ گْوستگ اَت کہ تئی گوانک ( پون ) اتک ، تو داں دیر ءَ گوں شاکر ءُ سپاھی ءَ ھال ءُ ھبر کرت داں مگرب ءَ من ھم چہ سنگتاں موکل گپت ءُ وتی ھند ءِ نیمگ ءَ شت آں ، وھد ءَ موہ ھم نہ دات کہ گوں تو گند ءُ نندے بہ بیت۔
داں لھتے سالاں پد دو فروری دو ھزار بیست ءُ دو ءَ نوشکی ءُ پنجگور ءَ مجید برگیڈ ءِ سر مچنڈیں سپاھیاں، لشکر ءِ بنجل ءَ دور کرت ءُ چہ سداں برز پاکستانی لشکری کشت ، گاڑی مان داشت اَنت، اے روچ گْوش ئے سکا وش ءُ وشدلیں روچے اِت کہ پاکستان تاوانبار اَت۔
دو روچءَ پد چار فروری دو ھزار بیست ءُ دو ءَ شاکر من ءَ ھال کرت کہ نسو پاکستانی کاسگ چٹاں بالگتر ءَ راہ بستگ ءُ شھید کرتگ ْوھدے کہ شاکر من ءَ ھال دات چم چہ ارس ءَ پر بوت اَنت ءُ من گریوگ بنا کرت ۔
’’ آجوئی ءِ راہ اِنت سنگت شھید بہ اَنت۔ دیمونی دیگ لوٹ ایت پرچا کہ ابید ء دیمونی ءَ ما آجوئی گپت نہ کن آن ءُ شھید ءِ لوٹ ھمے بوتگ کہ من ءَ منی بنکی جاگہ ( ڈاندل دل ءِ سر ) ءَ بہ بر اِت ءُ جاگہ بہ دے اِت۔
چہ تئی گڈی دیدار ءَ ابید چہ تئی سنگتاں کس بھرمند نہ بوت ، ترا تئی سنگتاں ھمود ءَ بالگتر ءَ جاگہ دات ءُ گلزمین ءِ باھوٹ کرت،
تو نمیران بوت ئے نسو مدام گیر کاۓ۔
