ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

چلّ ءُ یکمی بھر

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

دیگر ءِ وھد ءَ ما دشتکین ءِ ڈیم ءَ سر بوت اِیں گُڑا میرل ھمد ءَ مُتر داشت ءُ گْوشت ئِے ”ھمد ءَ چاھے ٹھیناں وراں، پد ءَ دیم ءَ شپ کپ اِیت۔“

ما ھمد ءَ چاہ جوڑ کُرت ءُ روگن پُھتیں نان ءِ گوم ءَ وارت۔ ھمد ءَ من ءُ میرل جان مجلس ءُ دیوان ءَ اِتیں، مئے مگربی نیمگ ءَ راسکوہ ءِ کلّگانی کوھاں چہ رولہ ءِ زردیں شینک ڈیم ءِ آپ ءَ کپگ ءَ اِت اَنت۔ اے ندارگ انچو زیبناک اَت کہ دل ءَ گْوشت وھد ھمد ءَ وتارا بدار اِیت ءُ ما ھمد ءَ نندوک بہ بہ اِیں داں یک زندے بِہ گْوز اِیت، بلے وھد ءِ رواجانی بدل کنگ مئے وس ءَ چہ ڈنّ اَت۔ من ھمے شینکاں چارگ ءُ ھیالانی زِرے ءَ اوژناگ ءَ اِت آں کہ میرل درّائینت: ”کجام ھیالانی تہ ءَ گار ئے؟“

منی ھیال ءِ رِد پْرشت ءُ من گْوشت: ”ماما! اے وسّاچیں ڈیم ءِ آپ ءَ رولہ ءِ نْدارگ چو زیبناک اِنت، تو بہ گْوش جُڈّی ءِ تْیاب ءِ رولہ چون بیت؟“

میرل گْوشت: ”پسنی پمیشکا شاھرانی دیار اِنت۔“

من گْوشت: ”یار! زمین زمینے بلے گُلامی ءِ تامُوریں مُجاں گِپتگ، کسم اِنت دل گْوش اِیت اے پُلگدیں ھاران ءِ ھاکاں چُکّ ءُ چمّانی سْرومگ اِش کن، منی دل گْوش اِیت۔۔۔“

منی گپّ سرجم نہ اَت کہ میرل ءَ گْوشت: ”مردُم ءِ دل باز گْوش اِیت، اول گُلامی ءِ سانکلاں بہ پْروشاں۔۔۔۔۔۔نوں پادا کہ مارا دیر بیت۔“

ما وتی توشگ ھُرجین ءِ تہ ءَ کُرت ءُ درکپت اِیں، چہ دشتکین ءِ ھلک ءِ کش ءَ ما دگ گِپت ءُ ناگُٹّ ءِ مزنیں دگّ ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ لگّ اِت اِیں۔ ھمے  وھد ءَ ھاران ءِ مسیتانی دل تاھیریں بانگ ءِ توار گوشاں کپان اَت ءُ چہ جوژّان ءِ مچّانی تہ ءَ شھر ءِ مِرمرانکیں بتّی چمّاں کپگ ءَ اِت اَنت، من ءُ میرل دوئیں بے توار اِت اِیں۔

من ھمے ھیالانی تہ ءَ گار اِتاں کہ اے مِرمرانکیں شھر ءِ مردُمانی ھالت ء زندگی ھم انچوش مِرمرانک بوتیں، بلے من شرّی ءَ زانگ ءَ اِتاں کہ اے مرمرانکیں بتّیانی چیر ءَ نشتگیں چینچو ماتانی دِل پہ وتی گاریں بچّاں تلوسگ ءَ اَنت، ِاِد ءِ ورنا چینچو گم ءُ اندوھانی دیمپان اَنت۔ اے بتّی تھنا چہ دور ءَ مرمرانک اَنت، بلے شھر ءِ مردُمان ءَ انچیں تامُوری یے ءَ گِپتگ کہ آئی ءِ ھلاس کنگ ءَ مزنیں جُھد ءُ ھمّتے لوٹ اِیت ءُ ما ھم ھمے تامُوری ءِ ھلاس کنگ ءِ جُھد ءَ جُنزان اِیں۔۔۔

ناگُٹّ ءِ دگّ ءَ یک ءُ دو کلو میٹر ما شھر ءِ نیمگ ءَ شُت اِیں ءُ پد ءَ دگّ ءِ مگربی نیمگ ءِ شیپ ءِ تہ ءَ ایر کپت اِیں، ھمے شیپ ءِ تہ ءَ مچّ ءُ چمّگے ھم ھست اَت۔ میرل ھمد ءَ مُتر داشت ءُ گْوشت ئِے: ”شپ ءَ ھمد ءَ داران، گُڑا سُھب ءَ دیم ءَ رواں۔۔۔“

اے جاگہ ءِ گِندگ ءَ گوں من ءَ 2013 ءِ گْچینکاری یات اتک اَنت، من جُست کُت ”ماما! اے ھما جاگہ نہ اِنت کہ گْچینکاری ءِ وھد ءَ ما کریکر جوڑ کُرت؟“

میرل جان بچکند اِت ءُ گْوشت: ”ھو ھو ھما اِنت، ترا یاد اِنت اے جاگہ۔۔۔“

من گْوشت: ”ھَو! اول منی مجگ ءَ کار نہ کُرت نوں کہ سر بوتیں من جاگہ دْرست کُرت۔“

میرل ھمے نزّیک ءِ کسانیں گزّانی کرّ ءَ شُت، من چاہ دان شُشت ءُ آپ کُرت۔

میرل یک گزّے ءِ بُن ءَ را کونڈ اِت ءُ نیم باچکہ سامان ئِے کشّ اِت کہ ڈبّکی لوبیا ءُ ماھیگ ءُ دگہ وردنی سامان اِت اَنت۔ من گْوشت: ”ارّے اے ھما سامان اَنت انگہ ھمد ءَ ایر اَنت۔“

گْوشت ئِے: ”نا نا آ سامان ما دیر اِنت کشّ اِتگ اَنت، ھمے چکّر ءَ من مجید ءَ ھمد ءَ آؤرت کار ءَ پد ما راشن ھمد ءَ کڈّ کُرت اَنت۔“

ما وتی زلورت ءِ کساس ءَ سامان زُرت ءُ آدگہ پد ءَ ھمود ءَ کڈّ کُرت اَنت۔ ما چاہ وارت ءُ ھمد ءَ نشت مجلس ءُ دیوان کُرت، ءُ میرل وتی شئیرے ونت۔

بیا بُگُش یک شیرکنیں گالے دگہ

مئے دگہ ھالے تئی ھالے دگہ

پہ بلوچ ءِ بزّگیں راج ءَ پدا

مرچی اتکگ نوکیں یک سالے دگہ

تئی وَ درگاہ وشّ ءُ وشھال بیت مُدام

بس گمیگ اِنت زاکر ءِ نالے دگہ

تو بُرو اُو تاس چٹّیں بد وپا

پمّا اتکگ یک گُلیں لالے دگہ

سد ھزار رند ءَ سلام درویش شھید

تو کُتگ آباد یک شالے دگہ

من گْوشت: ” واہ یار زبردست“

میرل جان ءَ درّائینت ءُ گْوشت: ”اے من شھید پدائی درویش ءِ سر ءَ لِک اِتگ، درویش ءِ وڑیں جُھد کار سکّ کم پیدا بیت۔ درویش ءَ بلوچ راجی جُنز ءَ را یک توانائیں راھے پیش داشت۔“

من گْوشت: ”میرل یار! من ءَ سکّ ءَ دیر اِنت یک سوالے ھست، من چینچو بر ءَ ْوُشتگ چہ اُستاد مُرید ءَ جُستے کناں، بلے من ءَ ھمّت نہ بیت کہ جُستے بہ کن آن۔“

آئی ءَ گْوشت: ”چے جُستے باریں۔“

روان اِنت۔۔۔