نمدی یے پہ شھید کپٹن میران ءَ

نبشتہ کار: گْواڑگ بلوچ

دْروت میران جان!
میران جان باز وھد ءَ پد منی یک بے ساھیں نمدی یے کہ پہ تو نویسگ ءَ آں بہ گند ئے من باز دیر کتگ، بلے ارواہ تو زان ئے مئے کار چہ تئی شھیدی ءَ گیش بوتگاں ءُ وھد نہ رس اِتگ، اگاں وھد بوتگ لبزاں ھمراھی نہ کتگ۔
جان! تئی شھیدی ءَ پد من سما کتگ کہ تو پہ مئے واستا یک چونیں ھستی یے بوتگ ئے ءُ چی کتگ، مروچی من ءَ ھمک پڑ ءَ، ھرچ کارے تہ ءَ تو گیر کائے۔ پرچا کہ ھمک جاہ ءَ تئی ھژدری اِنت، بلے تو اِد ءَ نہ ئے۔ بس تئی ھما مھکمیں پگر ءُ لیکہ اِنت کہ ھمک گام ءَ مئے رھشونی ءَ کنت ءُ مارا جنگ ءِ تہ ءَ یک سکین ءُ ھاٹیگے بکشائیت۔

نتُرسیں میران جان!
ترا یات بیت من ءُ تو ءُ دگہ لھتے سنگت نھنگ ءِ زیبائیں کور ءَ مجلس کنگ ءَ اِت اِیں ءُ تو نھنگ ءِ گزّاں چاراگ ءَ اِت ءُ ھمے گْوشت: ” آجوئی ءَ پد من نھنگ ءِ کور ءَ یک مزنیں پروجیکٹے جوڑ کناں ءُ ایشی ءِ سر ءَ دگنیا ءِ زر ءُ مالاں ھرچ کناں، نھنگ ءَ چو بانور ءَ سمبھین آں، بِلّے سرجمیں دنیا نھنگ ءِ چارگ ءَ کئیت۔ “
گڑا ھمد ءَ سنگتے ءَ را درّائینت: ” آجوئی ءَ پیسر بلکیں تو شھید بوت ئے۔”
تو پد ءَ بچکند اِت ءُ گْوشت: ” نوں آجوئی نزّیک اِنت، نوں پاکستان من ءَ کُشت نہ کنت ءُ من الم آجوئی ءَ گنداں، اگاں من شھید بوتاں گڑا گْوادر ءِ ھاک ءَ شھید باتاں کہ من ءَ گْوادر بے کساس دوست اِنت۔“
بلے ھو! میران جان تئی ھردو واھگ سرجم نہ بوت اَنت ءُ تو دشت ءِ نگرھیں دلبند ءَ شھید بوت ئے۔

تمردیں میران جان!
تو سرپد ئے تئی شھیدی ءَ پد پاکستان سک شادان بوتگ ءُ گْوشتگ اِش دشت ءِ سرمچار بس میران بوتگ کہ من شھید کتگ، بلے چوش نہ زانت دشت ءَ امّاں آبدہ ءِ وڑیں ماتاں ھزاراں میران پیداگ کتگ۔ دشت ءِ پُلکانی تہ ءَ داں آجوئی ءَ ھزاراں میرانیں سر ھست باں، دژمن ءُ دژمن بُزدلیں چاریگ مدام کم اگلی ءِ شکار اَنت۔ چوش نہ زاناں کہ سنگتانی شھید کنگ ءَ ما کُل سنگت نزور ناں، بلکیں پُرزور بہ اِیں ءُ مئے نپرت پہ شما گیشتر ودّ اِیت۔ راھبریں شھیدانی رِتکگیں ھون پہ جوریں لجوزاں تباھی جوڑ بنت۔ مئے راج پدکِنز نہ بیت، بلکیں گیشتر دژمن ءِ زلم ءُ زوراکیاں جھ جنت۔ میران جان تئی پگر، تئی ھما مکسد مئے کوپگاں اِنت، انچوش کہ چہ تو پیش شھیدانی کوپگاں بوتگ۔ زیکیں روچ ءَ تئی کوپگاں بوتگ، مرچی مئے ءُ باندا آیوکیں پدریچ ءِ کوپگاں بیت۔ مئے آیوکیں پدریچ در پدریچ پاکستان ءِ ھلاپ ءَ داں آجوئی ءَ جنگ کنگ زانت۔

میران جان!
گڈسر ءَ ھمے گْوشگ لوٹ آں کہ دژمن بلوچ ءِ سرزمین ءِ سر ءَ پہ ایمنی کدی ھم نشت نہ کنت ءُ وشھالیں زند نہ گْوازین اِیت، ما اگاں کوہ ءَ در پہ دراں گڑا دژمن ھم زھنی نادراہ اِنت ءُ وتی ناپاکیں بُنجلاں بے واب اِنت ءُ مدام بے واب بیت۔

رکست اَپ ھوار اُن سنگت۔
تئی کستریں برات گْواڑگ بلوچ

2026/4/1