چلّ ءُ دومی بھر
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
من گْوشت ”پدائی درویش ءَ رَند بی ایل اے ءَ مجید بریگیڈ ءِ یونٹ باریں پرچا بند کُرتگ؟“
میرل درّائینت ”اینکہ کہ من اُستاد اسلم ءَ زاناں مجید بریگیڈ ھچ وڑ ءَ بند نہ بیت، منی ھیال ءَ بی ایل اے ءِ مرکزی سنگت ھمے چیزّ ءَ گوں وت ءَ زھر ءُ کھر اَنت، بلے اُستاد ءِ زیانی اِرادہ ھست کہ مجید بریگیڈ ءَ نوکیں رنگے ءَ دیم ءَ کار اَنت ءُ تیاری اِش ھم کُرتگ۔“
من گْوشت ”یار! بی ایل ایپ پرچا وتی پِدائی یونٹے جوڑ نہ کنت، اینکہ سنگت کُربان بوَگ ءَ اِنت، باید پدائی یونٹے بوتیں؟“
میرل جان پسّو دات ”منی جند ءِ دلی واھگ ھمیش اِنت کہ بی ایل ایپ ءِ پدائی یونٹے جوڑ بہ بیت۔ من 2012 ءَ چہ واجو ءَ ھمے جُست کُرتگ، گُڑا آئی ءَ ھمے پسّو داتگ کہ بی ایل ایپ جزباتانی بُنیاد ءَ پیسلہ نہ کنت، بی ایل ایپ بلوچ جُنز ءِ اولی پارٹی اِنت کہ پردی پیسلھانی مھتاج نہ اِنت، بی ایل ایپ ءِ یک مُھکمیں ادارھے کہ وت کُش کارروائیانی ھاتر ءَ وھد ءُ ھالاتاں چار اِیت گُڑا پیسلہ کنت۔“
ما ھمے بُنگپّ ءِ سر ءَ شرّیں دیوانے کُرت، مارا پوشاک ءُ نِپاد گون نہ اَت۔ ما سِک وتی نِپاد کُرت ءُ سنگ وتی سرجاہ، وپت اِیں۔ شپ ءِ ساھت دو ءَ من سَما کُرت چاراں میرل جان وتی جاگہ ءَ نشتگ ءُ جیڑگ ءَ اِنت۔ من توار دات ”ھاں ماما! تو نشتگ ئے ھَیر اِنت؟“
آئی ءَ گْوشت ”یار! واب آیگ نہ اِنت، چمّاں انچو مُچّ کناں شئے مُرید منی چمّانی دیم ءَ کئیت۔“
من گْوشت ”ناں کہ تئی دِل پہ گِس ءَ جنت؟“
میرل جان درّائینت ”یار! شورّ ءَ اِتیں انگہ مردُم گوں سنگتاں دلگوش اَت، مروچی شھر ءِ بتّی من دیست اَنت پُورا گْوش ئے منی زھیر آزگ بوت اَنت۔ سکّ باز پہ شئے مُرید ءُ آئی ءِ ماس ءَ زھیر اُن کُرتہ۔“
کمّو بے تواری ءَ پَد آئی ءَ وتارا تچک کُرت ءُ گْوشت ”بس نون بہ وپس سُھب ءَ مھلّہ پاد آیگی اِنت کہ شکار ءِ موسُم اِنت، سُھب ءَ شکاری مارا مہ گِند اَنت۔“
پد ءَ داں سُھب ءِ ساھت پنچ ءَ ناں کہ آئی ءَ چڑکّہ کُرت ءُ نئیکہ من، نہ زاناں آ واب کپتگ اَت اگاں ناں، بلے آئی ءِ گَپّاں من ءَ جیڑگ پرمات ءُ منی چمّ چہ اَرس ءَ پُرّ بوت اَنت۔
ھَو! ھمیش اِنت سرمچارانی زندگی چہ وتی گِس ءَ دو سئے ساھت دوری ءَ اَنت، بلے سالانی سال وتی زھگ ءُ کھول ءِ مردُماں پہ تلوس اَنت۔ کسّے اگاں بہ گْوش اِیت کہ بلوچ ءَ پہ وتی ڈیھ ءَ چے کُرتگ گُڑا من آئرا میرل جان ءُ دومی سنگتانی درور ءَ دیاں کہ وتی زھگ ءُ دوستیں مردُماں چہ سالانی سال دُور بُوّگ آیا کسانیں کُربانی یے کہ بلوچ سرمچار پہ وتی ڈیھ ءَ دیگ ءَ اَنت۔ سُھب ءِ پنچ ءَ کونجانی کوارگ ءَ من سَما کُرت، میرل ھم ھمے وھد ءَ پاد اتکگ اَت۔
ما چاہ وارت ءُ درکپت اِیں۔ چہ بُن آپ ءِ کِرّ ءَ ما کشکے زُرت ءُ شلی پٹّ ءَ جُنزان بوت اِیں، میرل جان اے جاگہ دست ءِ دل ءِ وڑ ءَ زانتگ اَت کہ کجام جاگہ ءَ آپ ھست کُج ءَ ما وتارا چیر دات کن اِیں۔
ھمے شلی پٹّ ءَ یک شیپے ءِ تہ ءَ آپ ھست اَت ما ھمو ءَ اوتاکی وڑ ءَ داشت، منی تُپنگ ما بُرت ءُ کونڈے ءِ تہ ءَ چیر دات ءُ میرل جان ءِ تُپنگ ءَ را ھمد ءَ وتی کِرّ ءَ چادر ءِ چیر ءَ ڈکّ اِت۔ ما ھمد ءَ نشتگ اِت اِیں کہ شْوانگے اتک ءُ پسّے گون اَت، اَنت میرل جان ءَ پس دُشت اَنت ءُ ما شیرچاہ جوڑ کُرت ءُ اَنگرانی سر ءَ نانے ھم جوڑ کُرت ءُ وارت۔
میرل جان گْوشت ”سرگُردان ءِ دُکّان ءَ مُرگ رس اِیت، تو چے گْوش ئے مُرگے مہ گِریں شَام ءَ کبابے مہ جنیں۔“
من گْوشت ”ارّے ھِچ آسرا مکن، اگاں اُود ءَ مُرگ رس اِیت ءُ ما اینکہ وھد ءَ پد مُرگے مہ گر اِیں، مئے لاپ ءِ ھکّ مارا گیپت۔“
ھمے گپّاں گوں ما مُتر روشن کُرت ءُ بارگیں کشکے گِپت ءُ دیم پہ سرگُردان ءَ رھادگ بوت اِیں۔ نیم ساھت ءَ رَند سرگُردان ءِ ھلک ءُ دُکّان زاھِر اِت اَنت۔ چہ گْواش روڈ ءَ گاڑیانی روگ ءُ آیگ اَت، میرل جان مُتر داشت ءُ گْوشت ”اگاں من دُکّان ءَ بہ رواں اُود ءِ مردُم ھر وڑ ءَ من ءَ پجّا کار اَنت، پمیشکا ترا روگی اِنت من ھمد ءَ تئی واستا ودار کن آں۔“
تُپنگ من ءَ چوناھا گون نہ اَت، من وترا لس مردُم ءِ دْروشم ءَ کُرت ءُ شُت آں دُکّان ءَ مُرگے گِپت ءُ دگہ لھتیں سامان گِپت ءُ واتر اتک آں، میرل جان زُرت ءُ واتر ھما ھنکین ءَ اتکیں۔
میرل جان ءَ مُرگ کباب کُرت ھمیشی کش ءَ کُرنویے ھم جوڑے کُرت۔ من چاہ جوڑ کُرت، ما ھمے کباب، کُرنو ءُ چاہ زُرت اَنت ءُ شیپ ءِ بُرزگ ءَ پٹّ ءِ سر ءَ نشت اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔اے وھد ءَ دیر دیگر اَت رولہ ءِ شینک تالان اِت انت۔ پاتِنکّ ءِ مزنیں کوہ ءِ سر ءَ روچ ءَ وتی گُڈّی زردی دَور داتگ اَت ءُ راستیں کش ءَ راسکوہ گوں وتی مُھکمیں بالاد ءَ مُدامی وڑا مِکّ اَت۔
میرل گْوشت ”یار! بایدیں ما اے کوہ وتی سنگرجاہ بہ کُت اِیں، من زاناں شورّ ءِ تہ ءَ پارٹی ءَ را مئے زلورت اِنت۔ بلے منی دلی واھگ ھمیش اِنت کہ ھر وھد من ءَ موہ رس اِت، من راسکوہ ءِ تہ ءَ بی ایل ایپ ءِ اوتاکے پچ کن آں۔“
روان اِنت۔۔۔
