ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

سی ءُ نُھمی بھر

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

آ کجا جلّیت کجا روت منزل ءَ

راہ گْوزیں مساپر ءِ جُست ءَ بکن

مارا سپر کنگی اَت، اے ھَور ءُ ھیروپ، اے لوڑ ءُ گْوات، اے گُژن ءُ تُنّ مئے ھمراہ اَت اَنت۔ دو روچ مئے سپر انچوش اِت اَنت کہ ما سُھب ءَ مھلّہ درکپت اِیں ءُ دیگر ءِ وھد ءَ داشت۔ گُڑا ما گروک ءِ کَور نزّیک کُرتگ اَت، جمبر ءَ بستگ اَت ھَور ءِ تْرمپ زمین ءَ میسینان اِت اَنت۔ بھت ءَ گوم ءَ ھمراھداری کُت ھمے دمگ ءِ مردُمے ءَ مارا سوج دات کہ پلاں چُرّ ءِ تہ ءَ کوٹی یے ھست، ما شُت اِیں ھما کوٹی ءَ اوتاک کُرت۔ دومی روچ ءَ ما ھمے دمگ ءِ مردُم دیست اَنت، کسّے پہ راشن ءَ دیم دات ءُ پیشیم ءَ پَد من، ٹکّری، مجید ءُ میرل جان درکپت اِیں پہ گروک ءِ میدانی ءِ نیمگ ءَ۔ راہ ءَ ٹکّری ءَ گْوشت: ”وتی کلّی ءِ آپاں بیار اِت چاھے کنیں، دیم ءَ گُڑا آپ زوریں۔“

ما چاہ جوڑ کُرت وارت ءُ درکپت اِیں، دیم ءَ ٹکّری ءَ سکّ باز جاگہ ءَ بُزانی پد چار اِت پہ آپ ءِ شوھاز ءَ بلے مارا آپ نہ رس اِت۔ شَپ ءَ ما میدانی نزّیک کُرت ءُ کسانیں چُرّے ءِ تہ ءَ وپت اِیں، منی آدتے ھست روچ ءَ من ءَ آپ ءِ سَما نیست بلے شَپاں سکّ تُنّیگ باں، من مرگ ءَ چمّ ء وت گندگ ءَ اِت آں۔ منی گُٹّ ھُشک اَت، پمیشکا من گْوشت رواں آپے شوھاز کن آں۔ میرل جان اتک منی کِرّءَ نشت ءُ سرپدے کُرت کہ: ”نوں شَپ ءَ اے جاگہ ءَ کسّ نہ زانت، اگاں پہ آپ ءِ شوھاز ءَ درکپ ئے گیشتر تُنّیگ بہ ئے۔“

ٹکّری ءَ پیملُک چِتگ اَت، اتک ءُ گْوشت ئِے: ”ایشاں بہ جاہ اِت ءُ دور اِش بہ دئے اِت ،شُمئے تُنّ ءَ بارت۔ اے چہ آپ ءَ پُرّ اَنت۔“

ما ھمے پیملُک جات ءُ دور دات اَنت، گْواچنی مئے تُنّ کم بوت۔ میرل جان ءَ گْوشت: ”واکی یار ٹکّری تو بلائیں زانتکارے ئے، بس گُلامیں راجے ءِ تہ ءَ پیدا بوتگ ئے۔“

ما شپ ھمد ءَ گْوازینت، سُھب ءِ سر ءَ مھلّہ من ءُ ٹکّری کلّی زُرت اَنت کہ چہ گروک ءِ مزنیں کَور ءَ آپ اِش کن اِیں۔ ٹکّری ءَ وتی تُپنگ نہ زُرت کہ کسّے مارا دْرست مہ کنت، تھنا من ءَ تُپنگ گون اَت کہ من وتارا چادرے پیڑات اَت، من ءُ ٹکّری گروک ءِ کَور نزّیک کُرتگ اَت کہ چہ پُشتی نیمگ ءِ شیپ ءَ لھتیں مردُم زاھِر بوت کہ مجلس کنان ءَ پیداک اِت انت۔ من کسانیں چُرّے ءِ تہ ءَ شُتاں پیشاپ ءِ بھانگ ءَ نشت آں کہ بِلّے ھمے مردُم بُرو اَنت، سرپد مہ بنت کہ اے سِلاہ بندیں مردُم اَنت۔

ھمے مردُم اتک اَنت ٹکّری اِش سلام دات، سر ءُ سوج ءَ لگّ اِت اَنت کہ ”شُما چونیں مردُم اِت، شپ ءَ وتارا چیر دیان ءَ گْوستگ اِت؟“ ٹکّری اِد ءَ اُود ءَ گَپّ ءَ تاب دیگ ءَ اَت، بلے اے سرپد بوَگ ءِ وڑ ءَ نہ اِت اَنت۔ ٹکّری اِش دست ءَ گِپت کہ ترا لیویز ءِ دست ءَ دئیں، من چار اِت اے ویل کنگ ءِ وڑ ءَ نہ اَنت۔ من وتی تُپنگ زُرت ءُ ھمیشانی کرّ ءَ اتک آں۔ منی گِندگ ءَ گوں ھمیشاں چہ یکّے ءَ من ءَ پجّا آؤرت گُڑا زانت اِش کہ اے راجی جُھدکار اَنت، پد ءَ ٹکّری ءَ را گِپتگ اِش کہ ”مارا ماپ بہ کن، ما نہ زانتگ شُما سرمچار اِت۔“

ما ایشان ءَ موکل دات ءُ وتی کلّی آپ کُرت اَنت واتر میرل جان ءُ سنگتانی کِرّ ءَ اتک اِیں، گُڑا ھمد ءَ چاہ جوڑ کُرت ءُ وات۔ کسانُکیں ساھتے ءَ پد میرل جان ءُ مجید درکپت اَنت دیم پہ ھاران شھر ءِ نیمگ ءَ، من ءُ ٹکّری اوتاک ءَ شُتیں۔

دو روچ ءَ پد دیگر ءِ وھد ءَ میرل ءُ مجید اتک اَنت، سنگت سکّ وشّ ءُ شادان اِت اَنت۔ کوہ ءِ تہ ءَ من آزمودگ کُرتگ اگاں سنگتے چہ شھر ءَ بئیت، گُڑا مردُم سکّ وشّ بیت۔ پورا گْوش ئے آؤکیں مردُم ءَ را شھر ءِ بوہ گون اِنت، پد ءَ مئے کلوہ کُرتگیں سامان اِش ھم گون اِت اَنت۔

اے روچ ءَ ما ھمد ءَ داشت آدگہ روچ ءَ سُھب ءَ مھلّہ واتر پہ شورّ ءِ نیمگ ءَ درکپت اِیں، واتری ءَ مارا راہ ءُ راھبندانی اندازگ ھست اَت۔ آپ ءُ چمّگ مارا مالُوم اِت اَنت، ما چار روچ ءِ تہ ءَ سُمالو ءَ سر بوت اِیں کہ اُستاد مُرید ءُ آدگہ سنگت ھمد ءَ اِت اَنت۔۔۔۔۔

روان اِنت۔۔۔