من ءَ گوں شیزول ءَ مھر اِنت

نبشتہ کار: زِراب دشتی

من ششمُی تبک ءَ وانگ ءَ اِتاں ءُ سکّیں للّیں نودربرے اِت آں، منی زِھن ءَ ھچ نہ نِشت۔ ھرچی کہ ونت پد ءَ بیھال کُرتاں۔ مئے کلاس ءَ باز جنک ھستگ ءَ، بلے چہ درُستاں ڈولدار ءُ زیباتریں جنک شیزول اَت کہ من مُدام کلاس ءَ نشتاں ءُ ھما چار اِتت۔ مئے اُستاد ءَ مارا وانینت، بلے منی دلگوش ءُ ھیال گوں شیزول ءَ اَت۔ یک روچے اُستاد چیزّے سرپد کنگ ءَ اَت ءُ منی ھیال ءُ ھُوش ھما جنک ءِ نیمگ ءَ اَت، اُستاد ءَ کہ من ءَ دیست درّائینت ءُ گْوشت ئے ”پادا اُوشت“ من پاد اتک آں۔

منی دستانی پُشت ءَ گوں زور ءَ شش کُنری لَٹ جتے ءُ کلاس ءِ دْراھیں نودربراں کند اِت، بلے شیزول ءِ چمّانی اَرس رِتکاں ءُ من ھما روچ ءَ زانت کہ شیزول ءَ گوں من ءَ مھر اِنت۔ بلے ما وتی دل ءِ گپّ گوں یکّے دومی ءَ گْوشت نہ کُت، ھمے رنگ ءَ ماہ ءُ سال گْوزان ءُ ما ھم مزن بوت اِیں۔ من ھشت کلاس پاس کُت ءُ منی برات ءَ من ءَ پہ وانگ ءَ شال ءَ دیم دات، بلے شیزول گون نہ اَت۔ من شیزول ءِ زھیراں کور اِت آں، گوں ھمے زھیرانی آماچی ءَ من ششمی روچ ءَ کلاس ءِ رَوگ بندات کُت۔ من سنٹر ءَ ھم شُت آں، بلے اے وھد ءَ وانگ ءَ زَبر اِت آں۔ من کلاس ءِ توکا اول دراتک آں، ھمے وڑ ءَ وھد ءُ پاس گْوزان ءُ ترانگ گیش۔

من جان مھمد روڑ ءَ بُندر کُتگ اَت، یک سُھبے چہ واب ءَ پاد اتکاں تہ
موبائل ءَ میسجے اتکگ۔ من آئی مسیج ءِ پسّو نبشتہ کُت کہ ھال کن جان! تو کئے؟
”ھاھاھا، تو من ءَ زانگ ءَ نہ ئے؟“
اِنّا! من ترا زانگ ءَ نہ آں، تئی نمبر ھم سیب نہ اِنت، من پسّو دات ءُ گْوشت۔
”من تئی مھر، تئی مھبت، تئی شیزول آں“
من گَل بوتاں ءُ پہ بچکند گْوشت، ھاں شرنگ! ھال کن توئے؟
”ھو من آں، تو شال ءَ ئے؟“
ھو! من شال ءَ آں، چی ءَ زان ءَ؟ کارے ھست بہ گْوش۔
”من ارادہ کُتگ شال ءَ بیا آں، بلے من ءَ اُود ءَ مردم نیست۔ ما دو مردم اِیں، مئے واستا کوٹی یے بزیر کہ ما پونشی پیداک اِیں۔“

من گُڑا جلدی جلدی جانے شُشت ءُشُتاں ھوٹل ءَ چاھے وارت، پد ءَ اتکاں وتی کوٹی ءَ۔ مئے پِلاٹ ءِ مستر پَٹانے اَت، نامے شیر ھان ءُ من وتی کوٹی ءَ توار کت ءُ جُست کُت۔ منی لھتیں مردم پیداک، من ءَ یک کوٹی یے لوٹ اِیت۔
”کوٹی نیست، دراہ بنداں۔ اگاں تو سبر کن ئے ماھے ءَ پد ھالیگ بنت۔“
من گْوشت اِنّا! من ءَ انی لوٹ اِیت، منی مردم پیداک اَنت۔ گُڑا من ءَ دگہ جاگھے ءِ سوج دات ئے، من ھمود ءَ شُتان ءُ کوٹی یے زُرت۔ ساپ کُت ءُ دراھیں چیز شر کُرت اَنت۔ سیمی سھب ءِ یازدہ بج ءَ من ءَ میسجے اتک کہ ”ما اتکگ اِیں ٹرانسپوٹ ءَ، کُج ءَ بیا اِیں۔“

من مسیج جواب کُت ءُ گْوشت شّما رَکشایے بہ گرے ءُ آئی ءَ بہ گْوش اِت کہ مارا ”سلیم کمپلیکس“ ءَ کمے دیم ءَ ”جان مھمد روڑ“ ءَ بر۔ گُڑا شیزول گوں وتئ  دزگْوھار ءَ اتک، من آیاناں دز گپت ءُ کوٹی ءَ بُرت اَنت۔ ھوٹل ءَ چہ ورگ آؤرت، شُما آرام کن اِت ءُ من بیگاہ ءَ شُمئے چارگ ءَ کا آں۔ من اَنچو کہ کوٹی ءَ سر بوتاں شیزول ءِ میسج اتک ءُ نبشتہ اَت ”من ترا باز تکلیپ کُتگ، تو منی واستا باز کُتگ۔“

من چہ گپّاں زانت کہ شیزول ءَ گوں من ءَ بے کِساس مھر اِنت۔ من بیگاہ ءَ پد ءَ شُتاں ءُ آیانی ھال گِپت، وَرگ داتاں ءُ واتر بوت آں۔ چارمی روچ ءَ شیزول ءَ گْوشت: ”کُجام اکیڈمی ءَ وانگ ءَ ئے تو؟“
من اکسلینس اکیڈمی ءَ، من گْوشت۔
”گُڑا من ھمود ءَ کایان گوں، چونیں وانگ شوک اِنت؟“
  ھو! اُستاد شوک وانین اِیت۔
شیزول ءِ دزگْوھار دہ تبک ءِ نودربرے اَت، پمیشکا آ دگہ اکیڈمی یے ءَ شُت۔
من ءُ شیزول مدام ھمراہ اِتیں، گوں شوکیں کندگاں شیزول ءَ مدام من ءَ کندینت۔ من ءَ مدام گْوشت ئے ”وتی لوگ ءِ مردماں بہ گْوش بِلّے ھبر ءَ کار اَنت، من زاناں منی پت اِنّا نہ کنت۔“

من وتی پت ءُ مات ءَ گْوشت نہ کُرتاں، بلے یک روچے من وتی برات ءَ را گْوشتکہ لالا من ءَ گوں کسّے ءَ مھر اِنت۔ آئی ءَ کند اِت ءُ گْوشت: ”ھاھاھاھا، تو ءُ مھر، تو بے توار ءُ ھاموشیں اِنسانے ئے ترا چون مھر بوتگ؟“
نہ زاناں! چِتو ءُ چون، بلے مھر بوتگ۔
”تو انگت کسان ئے بہ وان ءُ مزن ببو، آ مھر کہ تئی اِنت دگہ کس نہ بارت ئے۔“
منی مستریں برات منی پِت ءِ ھساب ءَ اَت من ھچ نہ گْوشت، بلے مئے مھر روچ پہ روچ گِشتر بوت ءُ ما شادان اِت اِیں۔ 2025 ءَ من آجوئی جُنز ءِ سِلاہ بندیں گل بی ایل ایپ ءَ ھوار بوت آں ءُ دگہ جھانے ءَ اتک آں، من نہ زاناں آئی ءَ گوں من ءَ مھر اِنت یا نہ، بلے من ءَ انگت گوں شیزول ءَ بے کساس مھر اِنت۔
شیزول! تو اگاں منی اے نبشتانک ءَ وان ئے، گُڑا الّم آجوئی ءِ جنز ءَ ھوار بو، ءُ اے منی وادہ ءُ کَول اِنت کہ تو آجوێی جنز ءَ ھوار بوت ئے من تئی سالونک بہ آں، ھمے نیمبُندگیں زند ءَ دوبر بندات کن اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔