مئے زبان پرچا دیمروئی نہ کنت؟

نبشتہ کار: مھر بلوچ مھر

زبان اے ھاتر ءَ دیمروئی نہ کنت کہ مئے زبان ءِ جند مارا شریں وڑے ءَ وانینگ بوگ ءَ نہ اِنت۔ زبان ھما وھد ءَ دیمروئی کنت کہ زبان ءِ سر ءَ گوں ایمانداری ءَ کار کنگ بہ بیت۔ وانگجاھاں وانینگ بہ بیت ءُ زبان ءِ سر ءَ لس ونندہ کار بہ کن اَنت۔ مرچی اگاں ما بہ چار اِیں مئے لس نودربر بہ بنت یا مئے اُستاد ءُ زانتکا، آ گیشتر گوں دری زُباناں دزگلائش اَنت۔ وھدے کہ تو وتی زبان ءَ وت مہ وان ئے ءُ سرپد مہ بہ ئے، آئی ءَ ارزشت مہ دئے، گُڑا دری کوم ءُ راج تئی زبان ءَ دیم ءَ بھ نیار اَنت ءُ تئی زبان چہ ھمد ءَ لگتمال ءُ گار بیت۔

اگاں ما بہ چار اِیں وتی اُستاد ءُ زانتکاراں تہنیک چیزے مارا سھرا گِندگ ءَ کئیت، مرچی کہ مزن شھدربرجاہ ھست ھمود ءَ ماتی زبان کہ وانینگ بوگ ءَ اِنت آ وش نہ اَنت کہ بلوچی زبان وانینگ بہ بیت۔ آ گْوش اَنت کہ بلوچی زبان گار ءُ بیگواہ کنگ بہ بیت، بلے وانینگ مہ بیت۔ مزن شھدربرجاہ ءَ گیشیں اُستاد ءُ نودربر بلوچ اَنت، بلے وتی زبان ءَ گوں انچوش دور ءُ گِستا اَنت کہ پد ءَ ھمے کاینت ءُ گْوش اَنت ما بلوچ اِیں، بلے چو نہ زان اَنت ما وتی بلوچی ءِ کِرد ءَ اَدا ءَ کنگ ءَ نہ اِیں ءُ اے جیڑگ اِش ھم پِر نیست بس وتی نام ءِ دیم ءَ بلوچ نبشتہ کن اَنت کہ ما بلوچ اِیں۔

گپ گپ ءَ سنگتے ءَ گْوشت: ”مئے وانگجاہ ءِ اُستادے ءَ مارا درّائینگ کہ سرکار ءَ مارا گُْوشگ بلوچی ءَ ڈپارٹمنٹ ءَ بند بہ کن اِت، بلوچی ادارھانی تہ ءَ وانینگ مہ بیت۔“
سنگت گْعش اِیت گُڑا مئے استاد ءَ گْوشتگ ما گوں آئی ءَ مزن گپ ءُ تراں کُتگ۔۔۔۔، اگاں ما بہ چار اِیں گُڑا سرکار کہ ھست آ وش نہ بیت کہ بلوچی زبان دیمروئی بہ کنت۔ آئی ءِ تہ زانت ءِ بودشت کہ ودی بہ بیت، گُڑا آ چہ چیزاں زانوگر ءُ آشنا بیت، آ وتی مال ءُ مڈّیاں چہ مارا پچ گیت۔

زاھر اِنت تو وتی زبان ءَ وان ئے، وتی راجدپتر ءَ وان ئے، گُڑا تو وتی ھک ءِ ھاتر ءَ ھرچی کُت کن ئے۔ جنگ کُتک کن ئے ، زِندانی بوت کُت کن ئے، شھید ھم بوت کُت کن ئے ، گُڑا اے چیز ترا چارگی نہ اِنت آ تو وتی کوم ءُ راج ءَ چہ زالم ءُ زورک ءَ آجو کنگ لوٹ ئے۔ بہ کَول ء ھما سنگتانی ءَ سرکار کَے اِنت کہ ترا گْوش اِیت مہ وان، وتی راجدپتر ءَ مہ زان ءُ زانوگر مبو، وتی ھکّانی بابت ءَ گُنگ ببو، آ کَے اِنت کہ مارا چوش گْوش اِیت۔ ھمے درگت ءَ کواسیں واجہ سید زھور شاہ ھاشمی جاھے گْوش اِیت:

راج من ءَ وت ءَ ھست
زمین من ءَ وت ءَ ھست
زبان من ءَ وت ءَ ھست
من چی ءَ تئی چمدار بہ باں

انیگیں دور ءَ اگاں یک نودربرے بلوچی وانگ ءَ بہ بیت گُڑا مردم جُست بہ کن اَنت تو چے وانگ ءَ ئے؟ آ بہ گْوش اِیت من بلوچی وانگ ءَ آں۔ ھمے کہ جُست کنگ ءَ اِنت اے وت ءَ وانندگ ءُ زانتکار لیک اَنت، بلے ھمے نودربر ءَ را گْوش اِیت: ”بلوچی مہ وان بیٹا وتی وھد ءَ زلوال مہ کن، برو دگہ ڈپارٹمنٹاں بہ وان کہ شوکیں شوکیں نوکری ترا رس اِیت، دیم ءَ تو پہ وت ءَ یک نوکیں زندے شوھاز کن ئے ءُ داں شریں زندے ءِ واھند بہ بہ ئے۔“
گُڑا زاھر اِنت کہ نودربر ءِ سکین دیوک ھمے واجکارانی مردم اَنت کہ اے گپ ءَ جن اَنت، چہ وتی زبان ءَ دلپروش کنگ ءُ دری زبان ءِ راہ ءَ پیشدار انت۔

چوش کہ مرچی کُجام زُبان نامدار اَنت، دیمروئی اِش کُتگ، گیش ءَ چہ گیش دیمروئی کنگ ءَ اَنت، گُڑا ھرچ راج ءَ وتی زبان ءَ را وت ونتگ ءُ دربرتگ دیم ءَ بُرتگ، دومی ءِ سر ءَ بار نہ کُتگ۔ مرچی ھرچ کُنڈاں کہ زبان نامدار اِنت، آ زبان اردو بہ بیت ، انگریزی بہ بیت یا کہ دگہ بازیں زبانے ھست آ ھما شریں جاھاں سر اَنت، گُڑا آ زبان شُتگ یک شریں جاھے سر اَنت۔ آ زبان ءِ لس زانتکار ءُ نودبراں وتی زبان ونتگ ءُ دربرتگ، نودربران ءَ دلپروش نہ کُتگ۔ وتی زبان ءِ سر ءَ کار کُتگ، کتاب نبشتہ کُتگ، نبشتانک نبشتہ کُتگ۔ شَیر ءُ شائری کُتگ،
بلے مئے بلوچ ءِ ناسرپدی انگت برجاہ اِنت۔ اے سبب زھنی گُلامی اِنت، ترا چہ وتی زبان ءَ، ترا چہ وتی پجار ءَ، ترا چہ وتی زمین ءَ، ترا چہ وتی دود ءُ ربیدگ ءَ جُتا اِنت۔

بلوچی مئے وتی شھدیں زبان اِنت ، وت بہ وان اِت ءُ وتی راج ءَ بہ وانین اِت۔ شالا بلوچے بات اِت، وشدل ءُ وشنام بات اِت۔