نبشتہ کار: کار کوھین بلوچ
یک ماتے ءَ را ھمے سما بوتگ کہ ما یک راجے ءُ مارا زُبانے ھم نام ءَ ھست۔
مئے گلامی ءِ کید ءَ بندیگیں سرڈگار ءَ مال ءُ مڈّی ھم ھست، بلے آ مئے نہ اَنت ءُ آیانی واھُندی ءَ زورگِرے کنگ ءَ اِنت۔
چوش کہ یک آجزیں ماتے پہ سرڈگار ءَ کُربانی بِہ دنت، گُڑا اے کُربانی گوں چندے لبزاں درشان ءُ نبیسّگ نہ بیت۔ اِے پیمیں سر دِگہ ھست، بلے یک نَود سالیگیں ماتے ءِ دل ءِ بُنزہ ءَ اے ھیال ءُ لیکہ اتکگ کہ مارا یک سرزمینے ھست ءُ پہ آئی ءَ مارا کُربانی دیگ اِنت، اے پہ ما سبکّ ئے۔
ھما آجزیں مات ءَ کہ وتی زند پہ مادریں ڈیھ ءَ کُربان کُرتگ، اے گْرانبھائیں کُربانی راجدپتر ءِ تاکاں پہ مدامی گیر آرگ بیت، بلے ھمے ھون کہ مادریں ڈیھ ءِ وشبوئیں ھاکاں گوں ھوارینگ بوتگ اَنت اے وشبو داں بلوچ ھست اِنت مان اِیت۔
پرچا کہ سرزمین ءِ مھر یک انچیں سازے کہ چہ دِل ءِ بُنزہ ءَ سرکشّ اِیت، پمیشکا آجزیں مات پہ بندیگیں گُلزمین ءِ آجو کنگ ءَ جنگ ءِ میدان ءَ گوں دُژمن ءَ جنگ کنگ ءَ اَنت۔ مرچی اگاں ما گوں وتی دل ءُ سما ءَ بہ چار اِیں مئے سرزمین مارا چو بُلبُل ءَ شیزارگ ءَ اِنت کہ من ھما سُتکگیں گُلستان گلامی ءِ آس ءَ من ءَ سُتکگ ءُ پْر جوڑ کُرتگ، من اگاں نہ منتاں شُمئے باندات پہ مدامی تھاردیم بیت ءُ اے گلامی شمارا پہ دائمی گُمسار کنت۔
اے درگت ءَ ما شُما کُل سرپد ءُ زان اِیں کہ مرچی مئے ماتیں سرڈگار یک درامدے ءَ وتی چنکّاں کُرتگ، ءُ آ مارا مدام گْوانک جَنَگ ءَ اِنت کہ من ءَ چرے زورگِر ءَ بہ رکّین اِت کہ منی رکّگ شُمئے اِیمن ءُ وشھالیں باندات اِنت۔ پمیشکا مارا وتی مات ءِ چیھانٹ دلگوش کنگی اَنت، پرچا کہ ما کُل ھمائی ءِ پُسّگ ءُ ھمائی ءِ پیژگاہ ءَ رُستگ اِیں، اے مئے راجی زمہ واری ءُ پرز اِنت۔
آ آجزیں مات ءَ کہ وتی چُک پہ ماتیں گُلزمین ءِ موکگ ءَ چورہ کُرتگ اَنت، گُڑا آئی ءَ زانتگ کہ ماتیں گُلزمین کہ آجو نہ بوت بزاں کہ ما ھم چورہ بہ اِیں۔ پمیشکا آئی پہ وت اے راہ گچین کُرتگ ءُ پہ مادریں وتن ءَ وتی بکش اِتگ دانکہ ما کُل چورہ مہ بہ اِیں، آئی وتی ھکّ ءُ راجی زمہ واری پیلو کُرتگ ءُ راجدپتر ءِ تاکاں وتی نام ءَ جتائیں نام ءُ کردارے نبیسّ اِتگ، مارا ھم وتی نام راجدپتر ءِ تاکاں ھمے رنگ ءَ پہ شرپ نبشتہ کنگ اِنت دانکہ آیوکیں پدریچ مئے سر ءَ بدّ برّگ ءِ بدل ءَ پھر ءُ شان بہ کنت۔
چوش کہ مرچی بلوچستان ءِ آجوئی ءِ توار ھر دمکاں جکسگ ءَ اِنت، آئی درد ءُ اندہ چکاریں گْوانک ھر پُسّگ ءِ گُوشاں کپگ ءَ اِنت، ءُ آئی پادانی تراول چو تیر ءِ پیم ءَ بُجگ ءَ اَنت، پمیشکا مارا بلوچ پُسّگ ءِ بستار ءَ وتی آجزیں ماتانی ھمگامی ءَ پہ ماتیں گُلزمین ءِ موکگ ءَ جھد ءُ جنگ ءِ میدان ءَ ساڑی بوگی ءُ دُژمن ءَ را اے کلوہ دیگی اِنت کہ مارا ابیدے سرڈگار ءِ آجوئی دگہ ھچ چیز ءِ درکار نہ اِنت، اے بابت ءَ چونیں کُربانی دیگ بہ بیت ما تیار اِیں۔
شالا بلوچستان سبز ءُ آباد بات۔
”ھاک ءِ وشبوھاں ھواریں پد ءَ واتر کائیں“
