نبشتہ کار: مھرو ساجدی
بلوچی زبان ءِ نامی ئیں شائر واجہ مجید آجز ءِ روگ پہ بلوچ ءُ بلوچی زبان ءَ، پہ بلوچ راج ءَ یک مزنیں تاونے، پرچا کہ واجہ ءِ روگ ءَ مارا سک کُھت ءُ دلپدرد کُتگ۔ من گوں سنگتاں ھوار نشتگ ءُ کچاری، شَیر ءُ شائری ءِ مجلس کہ ٹھینتگ، من ءَ ھرچ وھد ءَ آجز ءِ شائری وش بوتگ۔ من گوں سنگتاں ھر وھد ءَ نِشتگ ءُ بس شَیر ونتگ۔ ھمے وڑ ءَ ما شَیر وانگ ءَ اِت اِیں، شَیر ءِ وانگ ءَ کہ بس کُت گُڑا ھرکس ءَ وتی گْوانکو زُرت ءُ گون وت ءَ مشکول بوت۔
ما ھر یکے گوں وت ءَ مشکول اِت اِیں کہ سنگتے ءَ من ءَ گْوشت: ”اڑے مرچی پیسبُک ءَ چونیں دلپدردیں ھالے گردگ ءَ اِنت۔“
من پہ ھیرانگی جُست کُت چونیں ھالے باریں تو مئے دل ءَ را وَ سست یار؟
گُڑا سنگت ءَ من ءَ گْوشت: ”یار مرچی تئی دوستگیں شائر ءَ مارا یلہ داتگ ءُ چہ اے جھان ءَ رُکست بوتگ۔“
گوں اے گپّ ءِ اِش کنگ ءَ ھور من پہ اجکّھی گْوشت اے چونیں گپے یار تو کنگ ءَ ئے، مسکرائی چی ءَ کن ئے؟ سنگت ءَ پہ دلپدریں توار کسّہ دات ءُ گْوشت: ”ترا زان ءَ منی اے گپ باور نہ بیت؟ بہ زور بہ چار۔“
من گوانکو زُرت ءُ چار اِت داں دْراھیں دگنیا پُر اِنت، ھر کس ءَ وتی گوانکو ءَ اسٹیٹس جُتگ ءُ نبشتہ اَت ”اُستاد! باگیں بھشت ءَ بات ئے“ گوں اے نبشتگیں لبزانی گِندگ ءَ ھوار ہ منی دست ءَ گوانکو جھل ءَ کپت ءُ چمانی ارساں یلہ کُت ءُ چہ زُبان ءَ دراتک اڑے آجز تو مارا پہ اناگاھی یلہ دات۔
گوں اگ نگیگیں جاور ءِ دُچار کپگ ءَ من پہ بے سمائی چہ سنگتاں جُتا بوتان ءُ دیم پہ وتی آرام جاہ ءَ شُت آں، گوں ھیال ءُ جیڑگاں سر ءُ چیر ند دست ءَ کُت دانکہ چیزّے نبشتہ بہ کناں اُستاد ءِ نام ءَ، بلے پھم ھچ کار ءَ نہ اَت۔
مرچی من چاراں پیسبُک ءَ کہ واجہ ءِ تابوت کراچی ءَ سر اِنت، بلوچی زبان ءِ وش الھانیں گُشندہ مسلم ھمل آئی ءِ ودار ءَ گوں سنگتاں نشتگ اَت۔ وھدے کہ آئی ءِ گْونڈوانی اکس ماں پیسبُک ءَ دیست اَنت کہ کسان اُمری ءَ آئی ءَ وتی چُک یلہ داتگ ءُ درانڈیھ بوتگ اَت، بلے نوں آ۔۔۔۔۔۔۔
آجز! تو سک گیر پیداک ئے ءُ اے وھد ءَ ترا روگی نہ اَت، بلے اللہ پاک ءِ وتی شان اَت کہ وتی دادے چہ مارا پُل اِت ءُ بُرت۔ آئی ءِ روگ ءَ اے ڈنّ ءُ ڈگار ، درچک ءُ دار ، زمین ءُ آزمان پُرسیگ اَنت۔ آئی ءِ روگ ءَ اے بالی مُرگ ھم وش نہ بوتگ اَنت کہ کاینت ءُ الھان کن اَنت کہ کُج اِنت مئے آجز، کُج اِنت مئے مجید، کُج اِنت مئے شائر۔۔۔۔۔۔۔۔
