نبشتہ کار: مزار کوھی
مرچی ءَ چہ چار سال پیسر بزاں دو پروری دو ھزار بیست ءُ دو ءِ برپ گْواریں سردی ءِ بیگاہ ءَ من بلوچستان ءِ بُرزیں کوہ ءِ لَمب ءَ گوں وتی ایل ایم جی ءَ سنگر ءَ نشتگ اَت آں، موبائل نٹورک سر ءَ ایر ءُ سارتیں گْوات پہ کھیبے کشّگ ءَ اَت۔ اے روچ ءَ گْوات ءَ انچیں وشبوھے گون اَت کہ من ءَ ملار کُتگ اَت ئے، منی مود گْوات ءَ گون ءُ من چادر زُرت ءُ وتی مُود بست اَنت۔ اے بیگاہ ءَ سک دنز ءُ مُج، تھاری ءَ مانشانتگ ءُ ھچ گندگ نہ بوت۔
کِساس شپ ھشت بج بوت ، منی وٹس ایپ ءَ کلوھے اتک کہ ناشُناسیں مردُماں نوشکی ءُ پنجگور ھیڈکوارٹرانی سر ءَ اُرش کُرتگ، گوں وت ھبر ءِ اِش کنگ ءَ گل ءَ بال بوتاں ءُ پارمین سگریٹ روک کُت۔ دل ءَ جیڑگ بندات کُت کہ کُجام باریں سنگت بنت، کُجام ماتانی سالونکیں بچّ بنت، کُجام گْوھارانی چَنگ برّوتیں براس بَنت کہ وتی نُگرھیں ساھاں پہ زمیں ءَ بکشاھگ ءَ بَنت۔
ھمے جیڑگ ءَ گوں من دگے سگریٹے روک کُت، واکی ٹاکی ءَ سنگتاں ھال کُت کہ ”جھل ءَ کائے نوکیں ھرچ اھوالے کہ اتکہ بیار اِش گوں۔“ سنگر ءَ منی نندگ ءِ وھد ھلاس بوت، من وھدے جھل ءَ شُتاں سنگت چیئرمین ءُ چراگ گوں پُر کندگیں دپے درائینت ”سُنٹک مرچی گوں دُژمن ءَ دیم پہ دیم جنگ دَیگ ءَ اَنت۔“ من دل ءَ کمو گمیگ اِتاں، بلے وھدے من سنگت دیستاں کہ اے کُربانیانی برکت ءَ اِیشانی توک ءَ دگے ساھے مان بوتگ اَت، سیپوے من ءَ ھما گُشتانک یات اتک کہ شھادت اے جُنز ءَ مھکم کن اَنت۔ شھادت ءُ جند ندْری اے جُنز ءِ لوٹ اِنت شھادت بنت، بلے گوں شھادتاں جنز مھکم بنت۔
اے شپ انچو گوں ھمے ھیال ءُ جیڑگاں سُھب بوت، سُھب ءَ مجید برگیڈ ءِ شھید بوتگیں جنگولانی اکس ماں رسانکدراں شِنگ اِتاں، چیزے وھد ءَ پد گل ءَ وتی جار ءِ تہ ءَ 9 جندندْر ءِ اکس گوں درشان ءَ شِنگ کُتگ اَت، اے بلوچ جھد ءِ توک ءَ نوکیں گْوربامے اَت کہ مجید برگیڈ ءِ جنگول سوبمندی ءَ دُژمن ءِ بُنجلاں دور اِش کُتگ اَت، اے اکسانی چارگ ءَ منی چم وتی نزّیکیں ھمبل یاسر نور پنام ء سیپ ءَ کپت کہ بیست ھشت روچ ساری چہ اوتاک ءَ در اتکگ اَت دیم پہ وتی سپر ءِ نیمگ ءَ، سیپو ءِ اکس گندگ ءَ چہ پد دل ءَ آوازے در اتک کہ دریگتیں من جندندْرے ءُ مجید برگیڈ ءِ بھر بوتین آں۔
چوناھیا من اے گپ چہ پدائی ریھان ءَ دربُرتگ اَت کہ بلوچ راج ءِ جُنز ءُ بلوچ راجی ھستمان گوں مجید برگیڈ ءِ کاروان ءِ ھمگام بوَگ ءَ دلجم اِنت، بلے وھدے کہ جند ءِ وتی ھم دیوانیں سنگت ءُ ھمبلاں اے راہ ءُ دگاں کہ گندے گُڑا سدک بہ ئے کہ پہ راستی بلوچ ءِ آجوئی ءَ یکیں دَگ اِنت کہ وتی زاتی واھگاں پہ زمیں ءَ، پہ راج ءَ ندر بہ کنت ءُ وت ءَ پہ بلوچ ءِ وشیں باندات ءَ گوں بچکندے ندْر بہ کنت۔
من ھمے جیڑگ ءَ گوں دست تُپنگ ءِ ٹریگر ءَ بُرت کہ من جند ندْرے بوتیناں گوں دُژمن ءَ دیم پہ دیم، دو پہ دو ءَ جنگ دیان بوتین آں۔ دُژمن ءَ من بلوچ ءِ رِتکگیں ھونانی پسّو ءَ گِران بوتیناں، وھدے منی تیر ھلاس بوتاں من چہ وتی کیسگ ءَ گُڈّی تیر کش اِت اِیں۔ تُپنگ منی بوتیں، منی گُڈی تیر ءُ منی سر، من وت ءَ نشانگ ءَ کُتیں ءُ چو لاگریں دیدگ ءَ ٹریگر بہ جتیں ءُ دُژمن ءَ بلوچ بوَگ ءِ بیھار داتیں ءُ پہ ابد گوں ھاک ءِ وشبو ءَ ھوار بوتین آں۔
آوارُن سنگتاک
