ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

سی ءُ پنچمی بھر:

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

وھد گوں وتی گامان جُنزان اَت، کمّیں مدّتے ءِ تہ ءَ سنگتاں ڈیتھ اسکواڑ پدی دکّہ داتگ اَت۔ میرل جان نندگ ءِ نام ءَ زانگ ءَ نہ اَت، آئی ءِ گْوشگ ھمیش اَت کہ اگاں ما ڈیتھ اسکواڑ ءِ سر ءَ دلگوش نہ دات اے پد ءَ سر زُور اِیت۔ 2016 ءِ سردی ءُ ھَور ءُ برپ باری ءَ ھم میرل ءَ سنگت ھمراہ اِت اَنت شَپ جاہ ءُ روچ جاہ اَت، میرل جان ءِ جُھدانی برورد اِت اَنت کہ دومی سنگت ءُ اوتاک آسرات اِت اَنت۔
ھمے سردی ءِ روچاں ما شیشاری ءِ جُگّاں اوتاک کُرتگ اَت۔ ھَور اَت، برپ ھم رچگ ءَ اَت۔ میرل جان ءَ لھتین سنگت زُرت ءُ پہ گشتے ءَ تیار بوت۔ ھمے گشت ءَ سنگت یاسین وتی موبائل ءَ کشّیت ءُ ھمے یاتاں تامُر بند کنت کہ میرل شئیرے وانگ ءَ اِنت۔

ھَور بہ بیت برپیچک بہ بیت جمبر بہ بیت
گوں من ءَ گون مھرمیں دلبر بہ بیت

آ پدی چکّ جنت ءُ بچکندے بہ جنت
من پدی ءُ کمّوکے آ سر بہ بیت

ھمے تامُر بند ءَ میرل جان ءِ مھر پہ سرزمین ءَ شرّی ءَ گِندگ بیت کہ بلوچ ءِ بچّانی سنگر کوھاں چہ نزّیکی ءَ گِندگ ءَ اِنت ءُ سکّ وشّ اِنت۔ اے تامُر ءَ چہ زانگ بیت کہ پہ راجی نپّ ءِ ھاتر ءَ وتی دوستریں مردُماں یلہ دیگ ءُ کوھاں سنگر کنگ چینکسیں مزنیں کُربانی یے کہ سرمچار دیگ ءَ اَنت۔ وھدے سنگت یاسین جُست کنت کہ ترا گِس یات کئیت ناں، گُڑا گوں بچکندے ءَ پسّو دَنت کہ: ”شئے مُرید ءُ ماس ءِ یات کاینت۔“
اے گَپّ سرزاھِر ءَ انچائیں گَپّے، بلے کسّے گوں ھُورتی ءَ بہ جیڑ اِیت گُڑا زانت وتی دوستریں مردُماں چہ دُور بوَگ ابیدے زاتی نَپ ءَ چینکسیں کُربانی یے ءُ اے گَپّ ءِ پُشت ءَ چینچو درد پیوست اِنت۔

میرل جان ءِ کار تھنا جنگ نہ اَت، پارٹی ءِ بازاں کاراں گوں دلگوش اَت۔ یک نیمگے ءَ گوں بی ایل ایپ ءُ بی ایل اے ءِ مرکزاں ھمروچ سر جنگ ءَ اَت داں کہ یک جوانیں ھواری یے بہ ٹھ اِیت، دومی نیمگ ءَ مئے مرکز ءَ بازیں سنگتے دیم داتگ اَت کہ شورّ ءَ شرّیں سسٹمے پہ ٹھ اِیت، بلے ھمے آھت نوکیں سنگتاں مئے جیڑہ گیش کُرتگ اِت اَنت کہ میرل جان ھمیشانی واتر دیم دیگ ءَ ھم شَپ ءُ روچ دزگٹّ اَت۔
ریاستی کُشندہ ٹولی ءِ گیشتری کارندہ کوھنیں وھد ءَ پارٹی ءِ سنگت بوتگ ات اَنت، گُڑا گیشتری راہ ءُ راھبند ھمیشانی سوج ءِ پد ءَ ریاست ءَ بند کُرتگ اِت اَنت۔ میرل ءُ مجید ءَ ھاران شھر ءَ کار اِستگ اَت، گُڑا میرل جان ءَ پیسلہ کُرت کہ یک گشتے گروک ءِ نیمگ ءَ کشّیں کہ راہ ءُ راھبندے چاریں ءُ آپ ءُ ھنکینے چاریں دانکہ آؤکیں وھد ءَ پہ سرمچاراں ھمے دمگ ءَ نندگ ارزان بہ بیت۔

من میرل جان، مجید، ٹکّری ءُ دگہ پنچ سنگت مئے ھمراہ اَت ما درکپت اِیں۔ اے سپر سکّ ءَ دْراج اَت، بلے ما تیوگیں روچ پند کُرت مگرب ءِ وھد ءَ تازینہ ءِ شیپ ءِ تہ ءَ سر بوت اِیں۔ جمبر مئے سر ءَ اَت، ھَور ءِ ھم گُمان ھست اَت۔ کمّ کمّ ءَ تھاری مانشانگ ءَ اَت، من اے دمگ پیسر ءَ نہ دیستگ اَت۔ کمّو پریشان بوت آں کہ شَپ ءَ ھَور بہ گْواریت گُڑا ما سکّ ازاب بہ اِیں۔ من ھمے جیڑگ اِتاں کہ ٹکّری ءَ چُرّے ءِ نیمگ ءَ دست شھار دات ءُ گْوشت “اِنشپی ھمد ءَ داریں، شُما اے چُرّ ءِ تہ ءَ روان کن اِت شَم ءِ جھل ءَ بدار اِت۔ من ءُ میرل ھمدردے ءِ گِس ءَ رویں ساھدارے زُوریں کہ دیم ءَ باریں مارا ساھدار بہ رس اِیت اگاں ناں۔“
من گْوشت ”اگاں شَپ ءَ ھَور ءَ گْورت گُڑا چون کنیں؟“
ٹکّری گْوشت ”شُما ھمود ءَ بدار اِت، من ھمدرد ءَ جُست کناں بلکیں کوٹی بہ بیت ھمے نزّیک ءَ۔“
میرل ءُ ٹکّری ھمدرد ءِ گِس ءِ نیمگ ءَ شُت اَنت ءُ ما ھمے چُرّ ءِ تہ ءَ وتی ھَر جَت اَنت ءُ جُنزان بوت اِیں۔
ما ھمے شَم نزّیک کُرتگ اَت کہ یک یک تْرمپ ھَور ءِ کپگ ءَ اَت۔ پیش ءِ دانائیں بلوچاں گْوشتگ ”چہ سُھب ءِ لشکر ءَ وت ءَ پھریز ءُ بیگاہ ءِ جمبر ءَ۔“
پرچا کہ سُھب ءِ لشکر اگاں کئیت گُڑا بزاں وتی تیاری ءَ گوں کئیت، تیوگیں روچ آئرا گون اِنت ءُ بیگاہ ءِ جمبر تیوگیں شَپ گْواریت۔ من سنگت توار جَت اَنت ”ھرانی باراں پچ مکن اِت انچو ھَراں بِدار اِت، من شَم ءَ لگّ آں ٹکّری ءَ واکی ٹاکی کن آں باریں چے گْوش اِیت۔“

من ھمے شَم ءَ لگّ اِتاں واکی ٹاکی کُرت ھچ وڑیں پسّو نیست اَت۔ من ھمے کوہ ءِ ٹُلّ ءِ نیمگ ءَ روان کُرت ءُ گنٹی دیان کُرت۔ کمّو بُرز ءَ لگّ اِتاں چاراں ٹکّری ھم واکی ٹاکی ءَ مارا گْوانک جنگ ءَ اِنت، من پسّو دات ”جی بُگُش“
ٹکّری گْوشت ” ھمے شَم ءِ پھناد ءَ راھے درکئیت دومی چُرّ ءِ تہ ءَ کوٹی ھست شُما ھمود ءَ برو اِت ما شَپ ءَ دیر ءَ کا اِیں۔ نان ھم مکن اِت، ما وَت نان کار اِیں۔“
من سنگتان ءَ توار جَت کہ بیا اِت ءُ وَت ھمے راہ زُرت روان کُرت چاراں دو کوٹی زاھِر اِنت۔ کوٹیانی گِندگ ءَ گوں دِل ءَ را تاھیر رس اِت۔ سرمچارانی وتی یک اَجبیں زندے، آھانی دِل ءِ اَرمان سکّ ءَ کسان اَنت، پمیشکا کمّوکیں آسراتی ءَ سکّا وشّ بنت۔ پہ درور مُرید ءِ شئیر ءِ وڑ ءَ

چنکو چنکو ارمان ءُ
چنکا تینا دُنیائے

ماڑی ءُ بادگیرانی واھُند پہ دو پْرشتگیں کوٹیاں سکّ ءَ گل اِت اَنت ءُ دومی مزنیں وشّی ھمیش اَت کہ پند ءُ ژند ءَ پَد نان ءُ ورگ وَت جوڑ کنگ مہ کپ اِیت۔۔۔۔۔۔

روان اِنت۔۔۔