نبشتہ کار: سُدیر بلوچ
سُھب ءِ سر ءَ مھلہ پاداتکان ءُ چاھے وارت، گوں سنگتاں دیم پہ کوچگ ءَ شُت آں۔ گوں سنگتاں نند ءُ نیاد اِتاں کہ چہ ھمے سنگتاں یکّے وتی جاگہ ءَ پاد اتک ءُ اُوشتات ءُ چار اِت ئِے کہ چہ دگ ءَ لھتیں پرپٹ ءُ یک گاڑی یے آستو آستو روگ ءَ اَنت، سنگتے جُست کُرت ”چونین اَنت آستو آستو روگ ءَ اَنت“، ھمے دمان ءَ یک کسانیں گْونڈلے پیداک ءُ مئے واستا چاھے گون اَت۔ ما جُست کُرت ھال کن اِے چونین اَنت؟ پسّو ئِے دات کہ نہ زاناں گاڑی ءِ توکا لھتیں مرُدم سوار اَت ءُ گاڑی ءِ تہ ءَ یکّے وپتگ اَت ءُ کمبلے اُوں پر اَت ءُ لھتیں مرُدم کش ءَ ئِے نندوک اَت۔
ما چاہ ورگ ءَ اِت اِیں کہ سنگتے ءِ گوانکو ءَ پونے اتک ءُ آئی ءَ ھلو کُرت ”ھاں! ھالاں بہ دے“ آئی ءَ پسّو دات کہ ”شرّیں ھال نیست، اکبال ءُ دگہ یکّے کُشگ بوتگ اَنت۔“ آئی ءَ ھمے ھال دیگ ءَ پد وتی پون کٹ کُرت۔
ما ھیران بوت اِیں کہ چون یار! اکبال وَ بے میاریں مردمے بوتگ؟ ما یک برے پد ءَ سنگت ءَ را گْوشت کہ لمبر ءَ بجن ھالے بہ گر باریں دْروگے یا راستے، سنگت ءَ من ءَ گْوشت ”جگر مرگ ءِ سر ءَ ھچ بیسہ نیست۔“
سنگت ءَ منی ھبر پُشت ءَ نہ کُرت ءُ لوگ ءِ مردمانی سر ءَ پونے جت، بلے لوگ ءِ مردمانی لمبر ھچ لگّگ ءَ نہ اِت اَنت۔ بیا سنگتاں رویں لوگ ءَ جُست ءُ پُرسے کنیں، ما لوگ ءَ سر بوت اِیں، سنگتے لوگ ءِ تہ ءَ نندوک اَت ءُ ما سلام دات۔ سنگت ءَ مئے سلام الیک کُرت، ما نشت اِیں چار اِت کہ سنگت ملور ملور اِنت، گْوھارے ءَ مارا چاہ دات ءُ ما وارت اَنت، ما جُست کُرت ھالاں بہ دے اِت لوگ ءِ مرُدم کُج ءَ شُتگ اَنت؟ سنگت ءَ من ءَ ھمے پسّو دات اکبال ءُ دگہ یکّے کُشگ بوتگ اَنت، مئے چمّاں وتی ارس یلہ دات اَنت ءُ ما چِہ لوگ ءَ دراَتک اِیں ءُ سنگت زرت ءُ شُت اِیں ھمائی ءِ لوگ ءَ سر بوت اِیں۔ ما چار اِت مھلوک مچ اِنت، گریوگ ءُ زاری اِنت۔ گُڑا من یک سنگتے زرت ءُ شتیں درَچکے ءِ ساھگ ءَ کَمّو نشتین ءُ دیوان کُرت۔ سنگت ءَ من ءَ گْوشت ”مئے کلاس پیلو ءَ مارا یلہ دات ءُ شُت، شریں مردم ءَ را اُمر نیست اِنت گند ءَ ئے؟“ من گْوشت “ھو یار مئے درستانی جاگَہ ھما اِنت، ما یک روچے رویں اِیں ءُ اِے دو روچی دنیایے۔”
اکبال جان بھشت ءَ بات ئِے ارواہ
تئی نابودیں سنگت
سُدیر بلوچ
