دردانی سپر گران اِنت

نبشتہ کار: میرک مرید

رولہ ءِ وھد ءَ من چہ گِس ءَ درکپتاں دیم پہ وتی لاپ ءِ والینگ ءَ، من گام جنان ءُ روان بوتاں تاں گِنداں تنگوئیں ورنایے “ون ٹو فائیو” موڑسینکل ءَ سوار بلے سِستگ ءُ پیداک انت، من چمّ آزمان ءِ نیم ءَ شانک دات اَنت کہ مُرگانی رَمے گوزگ ءَ اَت۔ پد ءَ سھتُکے ءَ پد چاراں آ اَچ من کمیں اندیم بوت، من وتی نگرھیں دیدگان ءَ دُور شانک دات تاں گِنداں ھما ورنا پد ءَ سھرا بوان اَت، بلے اے بَری منی نیمگ ءَ آیان اَت۔ یکّے زمانگ ءِ بیمّ ءُ دومی دو پاد ءِ رسترانی تُرس ءَ دِل ءَ انچو جاگہ کُتگ گونڈو ءِ بہ گریت من بھ ءُ بکڑ باں۔ ھمے داب ءَ اے سھت ءَ ھم من ھیران منتگ اِتاں ءُ آئی ءَ چارگ ءَ اِتاں، بلے آ اَت کہ آیان داں اتک ءُ منی پادانی بُن ءَ بریکے جت۔ یک برے من بھمان بوتاں کہ ھُدا ھَیر بہ کنت، اِے چونین ئے؟ چی ءَ کہ آئی ءَ سیاھیں کوٹے گْورا اَت ءُ دیم ءَ چادرے مانپوشتگ اَت، پمیشکا من ھٹکل ھم جَت نہ کُت کئے اِنت

کمبر: سلام، چی ھال اِنت؟
من: والیک سلام واجہ، ھیر اِنت تو ھال کَن ؟ تو کے ئے ؟ چو سِستگ ءُ چہ کُج ءَ پیداک ئے، ھیر اِنت؟
آئی پسّہ دَیگ ءَ پَد منی دِل ءِ دْریکگ گیش بوتگ اِتاں، بلے من ءَ مولمے زوران ءُ وتی نیم ءَ ژپّان اَت۔

کمبر: ھو! من ترا گْوشاں کہ من کئے آں، یک برے نند موڑسینکل ءِ سر ءَ راہ ءِ کپ ءَ ترا گْوش آں۔
من گوں بے سمائی ءَ آئی پُشت ءَ نشتاں، بلے من ءَ درآمدی ءِ ھچّ مارشت بوَگ ءَ نہ ات۔ نوں من ءَ دیر اَت کہ چہ گِس ءَ درکپتگ اِتاں، اناگت ءَ من ءَ سما کپت داں ما کوھے ءِ بُن ءَ نشتگ ءُ ھمے ورنا ءَ کیتلی گون ءُ چاھے پِر کُتگ اَت ءُ کوہ ءِ سُنٹ ءَ نشتگ ات، بلے ھاموش اَت۔ اے ساھت ءَ من چہ وت ءَ بے زانگ ءُ ھیالانی گْرنچ بُتکگ ءُ آئی ءَ چاران اِتاں، پد ءَ کمّے وھد ءِ گْوزگ ءَ پَد دُور من چاران ءُ ندارگ ءَ سَیل کنان اتاں ءُ ھمے ساھت ءَ منی دِل ءَ اُومان کُت کہ من گِس ءَ برواں، منی جان ءَ لرزگ ءِ بندات بوتگ اَت کہ یاھدا اے چی بوت گوں من، گِس ءِ مردم پریشان بنت کہ من کُج ءَ شُتگ آں؟ من وس کنگ ءَ اِت آں کہ سنگت ءَ بہ گْوشاں ماں کُج ءَ اتکگے ءُ تو کئے؟ بلے منی ھاٹیگ ءَ جواب داتگ اَت۔ بلے اناگہ آئی شیرکنیں توار اتک ءُ گْوشگ ءَ اَت کہ ”چاہ تیاراں پرتو ھمود ءَ بیاراں یا اِد ءَ کائے؟“ بلے من ھچّگی نہ اِتاں، نہ چاھی نہ آپی، تھنا گوں وت ءَ گیش نہ اِتاں، گُڑّا دمانے ءَ پَد من ءَ گلاسے آپے دات ءُ گْوشت ئے ”گمیگ مبو۔“

من آئی نیم ءَ چاراں چاران ءَ ھچّ نہ جیڑ اِت ءُ پسّہ دات۔
من : من گمیگ نیاں، منی گِس ءِ مردماں ھال دئے کہ من کُج ءَ آں،
مئے نیم ءَ نُوں ھاموشی یے جان کشّاں ات۔ دیر ءَ پَد درائینت ئے ”من درآمدے نیاں، من کمبر آں۔“
نُوں شپ کپتگ اَت، چرتاں چِری چِری اَت، دنیا ءُ جھان ھاموش اَت۔ تھنا من ءُ آ کوہ ءِ دامُن ءَ نشتگ ءُ گپّ ءَ اِت اِیں۔
من: کُجام کمبر ؟
آئی چمّ منی سواساں سک ءُ ھچّے نہ گْوشت۔ من پد ءَ جُست گپت کجام کمبر؟ من ءَ کمبر نامیں سنگت نیست انت، گْوشت ئے: ”ھو! بلے نوں ھست۔“
بلے نوں ھست، منی گوشانی تہ ءَ جاگہ کنان اَت، مرچی گْوشے زان ءَ من واب پروش ءِ دارو ءُ درمان وارتگ اَت کہ واب گار اَت۔ کَوش ءَ شیک شیکے پِر اَت، سجھیں درچک ءُ دار ءَ شیکینگ ءَ اَت۔ نرم نرم ءَ گوات ءَ وتی گام تیز کُت ءُ ھمے تْرندی ءَ گوں ورنا ءِ چادر گوات ءَ چِست کُت ، داں گنداں مزن ریش ءُ سیاہ تابیں ورنایے ، بلے انچو سما بوت کہ کِساس ‘دو یا سئے’ سال بیت ریش ءُ مودے ٹاپ نہ کُرتگ اَنت۔ جاٹہ ءُ کلاشن کوپے ھم بڈّ ءَ اَت، کلاش منی نِزّ “چینی” یے ات، بلے من ھچّ زانگ ءَ نہ اِتاں کہ کئے اِنت ؟ گُڈسر ءَ گشت ئے: ”منی ءُ تئی سپر ھمنچکنءَ ات، من شُتاں پرتو کاگدے ایر کُتہ لازم بہ وان ئے۔“
من پہ کاگد ءِ شوھاز ءَ اِنگو آنگو دزموش اتاں بلے داں چاراں کاگد آس ءَ سُتکگ، بلے کشّے پشت کپتہ ءُ ھمے نبشتہ اَت ” یھیا کمبر”، پد ءَ من دْراجیں مدّتے ءَ پد بازارے ءَ سر بوتاں داں بازار سکّ رَش ءُ کَش اَت۔ مدم بے کِساس باز اِتاں، بلے مردم دُرا دیم پہ کبرستان ءَ روگ ءَ ءُ من ھم ھمے رُمب ءَ ھوار کپت آں۔ اُود ءَ سر بوَگ ءَ گوں من چہ کماشے ءَ جُست گپت اے کئی کبر اِنت ؟
کبر نوک اَت، انچو سما بوَگ ءَ اَت گْوش ئے نوکی اے کبر ءِ واھُند کل ءُ کسارت کتگ اِش ءُ شکّے ھم پِر نیست اَت۔ یک برے کماش ھبکّہ منّت، کساس یک ءُ دو مِلِٹ ءَ رند پسّویے دات: ”گونڈل کمبر ئیگ اِنت۔“