سپرے گوں شھید کمال ءُ واھگ جان ءَ

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

اولی بھر:

گرماگی روچ دیم ءَ پیلوشان اَت، چہ گرمی ءَ مئے پادانی سَواس چہ گرمیں سِک ءَ پُر اِت اَنت، اَنچیں گرمے اَت کہ بڈّ ءِ تُپنگ دست جَنگ نہ بوت اَنت۔ کُج ءَ کہ ما ساھگے دیست دل ءِ گْوشت بہ نِند ءُ دمے سارت بہ کن، بلے نِندگی نہ اَت پند دور اَت۔ سنگت مئے وداریگ اِت اَنت، جُنزگ ءُ روگی اَت۔ اے گَرماگی روچ منی ھیال ءَ مرچی گیش گرم ءُ روچ سک مزن اَت، انچو گُمان بوت کہ اے روچ ءَ را دِگے چار ھاست ٹٹاتگ ءُ مان کُتگ اَت۔ شھید کمال جان پیسر اَت، آئی پُشت ءَ من اِتاں ءُ منی پُشت ءَ شھید واھگ جان اَت۔ واھگ چہ ھید ءَ میچل اَت، آئی وتی چادر آپ جتگ ءُ سر ءَ پتاتگ اَت ءُ گام جناں اَت۔ ”اگاں دم بُرت گُڑا ھال بِہ دے، بوت کنت شُما مڑاہ کن اِت؟“ کمال جان ءَ وتی بڈّ ءِ تُپنگ چہ کوپگ ءَ دست ءَ کُت ءَ گْوشت ئِے۔
”اِنّا! دمبرگ کُج اِنت، بس جُنزان بہ کن، بس آپے ءِ کِرّ ءَ بِدار کہ منی چاگل ءُ چادر ھُشک اَنت۔“ من وتی چادر دیم ءَ پیڑات ءُ کمال جان ءَ گْوشت۔
”نزیک ءَ آپ نیست اِنت، بس دِگہ دو ساھت ءَ پد شوکیں آپے کئیت گُڑا ھَمود ءَ داریں دمے سارت کنیں ءُ ورگ اُوں شر کَنیں وریں۔“ کمال جان ءَ منی پسّو دات ءُ گْوشت۔

ما گَرم ءُ تبدیں لِوار وتی پادانی چیر ءَ کل کناں ءُ جُنزان بوت ایں، داں دو ساھت ءَ پد ما آپسرے ءَ سر بوت اِیں، سنگتاں وتی چاگل آپ کُرتاں ءُ مَچ ءَ درتک اَنت۔ اے مچکدگ سک سبر اَت گْوش ئے یکے ھمک روچ کئیت ءُ ایشی ءَ آپ دنت، من کَپتگیں ٹینُکے زُرت ءُ چاھے پِر کُت۔ واھگ ءَ اے گرم نہ مار اِت ءُ شُت چہ مچاں کلمپوگ آؤرت ءُ آس روک کُت پہ پُرانی ءَ، کمال جان ءَ آرت تر کُت ءُ پُرانی پتک، پد ءَ ورگ شر کُت ءُ اتک ساھگ ءَ۔ ما داں ورگ وارت ءُ شریں دمے کُت۔
”شپی ھمد ءَ بِداریں اگاں در بہ کپیں پہ منزل؟“ کمال جان ءَ وتی چاگل آپ کُت ءُ مئے کِرّ ءَ اتک ءُ گْوشت ئے۔
”شُما چے گْوش اِت، من پہ روگ ءَ ساڑی آں؟“ من کمال ءِ جست ءِ پَسّہ دات ءُ وتی چاگل زُرت ءُ دیم پہ آپ کنگ ءَ شُت آں۔
”زمین مئیگ اِنت، کوہ میئگ اَنت، مچکدگ میئگ اَنت، کُج ءَ کہ شپ کپت وپسیں“ شھید واھگ ءَ وتی پادانی تْراول چار اِت اَنت ءُ مارا گْوشت ئے۔
گوں واھگ ءِ اے ھبر ءَ منی ھیال ھُدا بِزانت کُج ءَ شُت، ھمے ھیال اتک کہ جِند ءِ زمین ءَ مردم چو درامد مہ بیت ءُ جند ءِ زمین ءِ سر ءَ ھُدا ھِچ راج ءَ گُلام مہ کنت، ءُ گُلامی ءَ گوں بندوک مہ کنت، چی ءَ کہ گُلامی راجاں در پہ در ءُ بے وس کنت، آئی ھستمان ءَ پُل اِیت ءُ آئی ءِ نام ءُ توار ءَ گار کنت۔

ما وتی چاگل آپ ءُ تُپنگ بڈّ ءَ کُرت ءُ در کپت اِیں، داں دو ساھت ءَ ما پند بُران ءُ جاھے ءَ سر بوت اِیں۔ اے جاہ ءَ انچو کہ آپ باز اَت دو ھمنچو پشّگ ھست اَت، اے سرجمیں شپ ءَ مارا پشّگاں لیب پَرمات ءُ شپ گوں پَشّگاں سُھب بوت۔ ھمے کہ سُھب بوت روچ چہ کوھاں سرکشان بوت، مُرگانی توار ءُ کپوتانی کُوکُواں اے مچکدگ زیبا کُتگ اِت اَنت، گْورم ءُ کانیگانی آپ دل ءَ تاھیر دیگ ءَ اِتاں، اے سَبزیں سِکّ ءُ ڈوکانی کِسّہ ءَ مردم کُت نہ کنت ءُ اے سرڈگار ھُدا ءَ چنچو زیبا کُتگ ءُ ھمے سرڈگار ءُ مِھراں کہ یک سرمچارے وتی زِند ءِ دْراھیں واھگ ءُ واھِشتاں کُش اِیت ءُ در کپ اِیت پہ سرڈگار ءِ، راجی ھستمان ءِ، راجی پَجار ءُ لج ءُ ننگ ءِ پھازگ ءَ۔
واھگ جان پاد اَتک ءُ نانانی چُنڈے ماھیگانی دیم ءَ چَگل دات اَنت، کمال جان رھادگ بوت ءُ گْوشت ئے: ”من روان باں شُما آیان بہ کن اِت، اگاں واھگ ءِ پاد روگ ءَ نہ بنت گُڑا شُما مداں مدان ءَ بْیا اِت ءُ من دیم ءَ پہ شُما اُوشتاتگ اُوں۔“
”نہ نہ۔۔۔! منی پاد رَوگ ءَ بنت، بس کمے تْراولاں بے وار کُتگ، بلے تو روان بہ کن تْراول وت تْرک اَنت۔“ واھگ ءَ وتی تُپنگ چہ کوپَگ ءَ ایر کُت ءُ کمال جان ءِ پسّویے دات۔
”شریں کُربان! تو روان بہ کن ما مداں مدان ءَ پیداک اِیں، اگاں واھگ جان ءِ پادانی تْراولاں بے وار کُت ترا ھال کناں۔“ من وتی چادر دیم ءَ پیڑات ءُ کمال جان ءَ گْوشت۔
کمال جان رھادگ بوت ما وتی چاگل آپ جتاں ءُ پُشت ءَ رھادگ بوت اِیں، داں پنچ ساھت ءَ ما سپر کُت، گرم ءَ کہ ایر دات پادانی ھاٹیگ شُت اَنت، دیم ءَ روچ چو شِنز ءَ سوچان کُت، اے گرم ءَ نہ مُرگانی توار اَت ءُ ناں کہ درَچکانی تاک سُرگ ءَ اِتاں، بس ھمے زمین ءُ لج پھاز اِتاں کہ روان اِت اَنت۔ واھگ ءِ لُنٹانی سر ءَ بچکندگے ھست اَت، من ءَ اَنچو گُمان بوت کہ واھگ وتی زمین ءَ دل ءِ تہ ءَ نازینگ ءُ جیڑگ ءَ اِنت کہ ما کدی چہ دُژمن ءِ سانکلاں آجو بہ ایں۔
”واھگ جان! بہ دے ھالاں باریں تئی پادانی تْراول چون اَنت، شُت کن ئے اگاں ناں….. ؟“ من وتی چک ترّینت ءُ گْوشت۔
”روان کن کُربان بس من برابَر اُوں، روگ بیت“ واھگ ءَ چہ دور منی پسّو دات ءُ گْوشت۔

روان اِنت۔۔۔