نبشتہ کار: باھڑ بلوچ
آزات یک وھدے پہ وتی گدان ءِ ندارگاں، پہ وتی مال ءُ دلوتاں، پہ وتی مات ءِ مھر ءَ زندگ اَت۔ آئی ءِ دنیا چہ وتی میتگ ءِ سیمسراں ڈنّ نہ اَت، بلے یک سیاھیں شپے دُژمن ءِ کاروان آئی ءِ میتگ پادمال کت ءُ آئی ءِ اُستاد کہ آئی ءَ را بلوچی راجدپتر ءُ آجوئی ءِ اِلم ءِ سبک داتگ اَت آوار جنگ بوت۔ ھما روچ ءَ پد آزات ءِ دل ءَ چہ وتی لوگ ءِ واب در اتک ءُ وتن ءِ آجوئی ءِ واب ءَ جاگہ کُت۔
آ کوھاں شُت، ءُ مرچی آئی ءِ زند بدل بوتگ۔ آئی ءِ نرمیں بستار مرچی سنگانی ڈول ءَ سکّ ءُ آئی ءِ شپانی آرام سنگرانی پاسپانی ءَ گوں بدل بوتگ اَت۔ یک سارتیں شپے آزات ءُ آئی ءِ سنگت یک گارے ءِ تہ ءَ روکیں آس ءِ چپ ءُ چاگرد ءَ نشتگ اِت اَنت، ءُ آیانی کُٹّ ءُ کمبل آ کوھانی سارتیں گْوات ءِ دیم ءَ ھچ نہ اِت اَنت۔ آزات ءِ دست ءَ آئی ءِ کماشیں تُپنگ اَت ءُ آئی ءِ چم دور یک اَندیمیں راھے ءِ سر ءَ سک اِت اَنت۔
آیانی کمانڈر واجہ بالاچ یک کْوھنیں سرمچارے اَت ءُ آئی ءِ ریش چہ کوھانی گرد ءُ گُباراں اسپیت بوتگ اَت۔ آئی ءَ گُشت: “سنگت! یات بدار اِت، سرمچار ءِ زند ایوک ءَ تُپنگ جنگ نہ اِنت۔ سرمچار ءِ مستریں جنگ وتی نپس، وتی گُژن ءُ تُنّ ءِ ھلاپ ءَ اِنت۔ دژمن ءِ ترس ءَ چہ گیشتر سنگتانی بیرانی ءِ گم دل ءَ سوچیت، بلے جھد ءِ راہ ھمیش اِنت۔”
آزات ءَ وتی مات مدام یات کئیت کہ ھرروچ آئی ءِ راہ ءَ چارگ ءَ اَت، آئی ءَ را وتی میتگ ءِ گونڈو یات آتک اَنت کہ آ چہ دژمن ءِ ترس ءَ وتی گداناں بندیگ اِت اَنت۔ اے یاتاں آئی ءِ دل ءَ دردے ودی کت، بلے ھمے درد آئی ءِ جھد ءِ ھُبّ ءَ را گیشتر بیان کُرت۔
ناگھاں دور ءَ چہ بالی گرابانی ھیلی کاپٹرانی) گُرّ گُرّ ءِ توار گوشاں کپت۔ روکیں آس گوں اِشتاپی ءَ کُشگ بوت ءُ دُرستیں سنگت وتی سنگراں جھلاد بوت اَنت۔ شپ ءِ اِیمنی یک برے پد ءَ گوں تُپنگانی تواراں لرز اِت۔ تیر چو ھَو ئیگ ءَ گوارگ ءَ لگ اِت اَنت۔
اے جنگ ءَ آزات ءِ یک سنگتے کہ آئی ءِ ھمساھگ اَت، ٹپّی بوت۔ آزات وتی جان ءَ پھک ءَ بے پکر بوت ءُ آئی ءِ کمک ءَ شُت۔ آئی ءَ وتی سنگت چست کت ءُ یک مُھکمیں جاگھے ءَ بُرت۔ جنگ ھلاس بوت ءُ بالی گراب واتر شُت اَنت۔ آزات وتی ٹپّی ئیں سنگت ءِ سرون ءَ نشتگ اَت ءُ آئی ءِ ٹپانی سر ءَ پٹّی کنگ ءَ اَت۔ آئی ءِ چماں ارس نہ اَت، بلکیں یک انچیں مُھکمی یے اَت کہ گْوش ئے اے کوھانی سکی آئی ءِ رگ ءُ بنداں ھوار بوتگ اَنت۔
آئی ءَ آزمان ءَ چار اِت ءُ وتی دل ءَ گْوشت: “ما اگاں مرچی اے سکیان نہ سگ اِیں، گڑا باندات ءِ آجوئیں بلوچستان ءِ واب ءَ کئے پورا کنت؟” آئی ءِ دل ءَ یک نوکیں سسا ءُ ھُبّے ودی بوت ءُ آ ایوک ءَ آزات نہ اَت، بلکیں آ کوھانی پُسّگ اَت ءُ اے کوہ آئی ءِ دائمی سنگر اِت اَنت۔
