نِمدی یے پہ برات گونگیں مِھروان ءَ

نِبشتہ کار: کوھی بلوچ

دْروت ءُ دْراھباتے مِھروان!

مِھروان! مرچی کوہ ءَ جمبری موسمے، ھور ءَ پہ تبے گْورتگ، کورانی لُردیں آپ تچگ ءُ تْرمپاں منی گْورے گُد میسینتگ اَنت ءُ کوھانی سر ءِ درچک ءُ سبزیں تْرات ناچ کنگ ءَ اَنت، مرچی اے سُرمگیں کوہ انچو زیبدار گْوش ئے بانورے سمبھ اِتگ، اے وھدی بالی مُرگ گردگ ءُ وتی ھمسپراں شوھازگ ءَ اَنت کہ ما ھوری ءَ بہ نِند اِیں ءُ دیوان بہ کن اِیں۔

اے ساھت ءَ گْوات بے بْرمش ءُ بے چِڑکہ اِنت، من گوں بالاچ ءَ سپرے ءَ آں، اے سپر چوناھیا مُدام مئے ھمراہ اَنت ءُ مارا یل نہ کن اَنت، بلے اے رندی ئیں سپر نہ زاناں مارا کُج ءَ بارت ءُ سر کنت، ءُ نہ زاناں کُجام میتگ ءَ وتی گمانی بُکچہ ءَ بوجیت۔ در اسل ءَ ما کِشک گار کُتگ ءُ برے یک میتگے ءَ مئے سر کپ اِیت ءُ داں اے میتگ ءَ مردم نیست، ھُدا بہ زانت اے میتگ ءِ مردم کُج ءَ رپتگ اَنت یا اے میتگ ءِ مردم گلّینگ بوتگ اَنت۔ انی کہ اے میتگ ءَ ما اُوشتاتگ اِیں، اے میتگ من دو سال پیسر دیستَگ اَت کہ کماشے گوں دو چُک ءَ ھمد ءَ بوتے، بلے آ اُوں مرچی گِندگ نہ بنت ءُ اے میتگ ءِ دو بان ھور ءِ آپ ءَ کروتکگ ءُ آیانی تگرد گْوات ءَ گون اَنت۔

مھروان! مرچی اے لُکیں سپر اَنچو دْراج کش اِنت کہ ھلاسی ءِ نام ءَ اُوں نہ زانت ءُ من ءَ تُرسگ ءَ اِنت کہ دیم ءَ مارا آپ مدار اِیت، تو من ءَ مُدام گْوشتگ کہ سرمچار چو منی ڈول ءَ بے دل نہ بنت چو کہ من آں، بلے مرچی اے بے دلی منی ھمراہ ، کوپگاں جمّاز ءُ من ءَ تُرسینگ ءَ اِنت۔ برے برے کہ تو جنگلانی تہ ءَ آس روک کُتگ، من ترا ھمے گْوشتگ کہ یار جنگل اے کوہ ءُ کوچگانی زیبائی اَنت اِشاں مان مدار، ءُ پد ءَ گْوشتگ کہ یار من ءَ اَنچو ھک منی زمین ءَ داتگ کہ آسے روک بہ کناں ءُ تو من ءَ چی ءَ انچو تُرسین ئے۔ دل گْوش ایت اے ساھت ءَ بہ نِند ءُ آس ءِ روک بہ کن بالا ءَ چاھے بہ واریناں، بلے من سنگت ودار داتگاں کہ من وت ءَ داں شام ءَ الم سر کن آں۔

مِھروان! برے برے من ءُ تو کہ ھمسپر بوتگیں تو ھمے گْوشتگ کہ من ءَ ھما سپر وش بیت کہ منی وڑیں ملنگے منی ھمراہ بہ بیت ءُ منی ھر گپ ءَ بہ منّ اِیت، مرچی من ءَ تئی ڈولیں ملنگے ھمراہ اِنت بلے آ تئی ڈول ءَ اُوپار کنگ ءَ نہ اِنت ءُ مُدام گْوش ایت کہ نِندیں ھمد ءَ ءُ من منزل ءَ روگ لوٹگ ءَ آں، من اگاں بہ نِنداں گُڑا بد زُبان باں کہ من سنگت وَداریگ کُتگاں کہ داں شپ ءَ الم وت ءَ سر کن آں، ءُ منی ھمراہ اُوں مکن کنگ ءَ اِنت کہ نِندیں ءُ شپ ءَ روچ کناں ءُ باندا رھادگ باں، در اسل ءَ دیم ءَ بلاھیں ڈکّے ھست، بہ گِندے بالاچ ھمے جیڑگ ءَ اِنت کہ چہ اے ڈَکّ ءَ چوں سر بہ کپاں، بلے آ زانگ ءَ نہ اِنت کہ مارا چہ ڈَکّ ءَ روگی نہ اِنت، اگاں من آئی ءَ ھال بہ دیاں کہ مارا چہ ڈَکّ ءَ روگی نہ اِنت گُڑا آ وت اِشتاپ کنت کہ نہ نِند اِیں۔

مِھروان! اے ساھت ءَ ما کماش ءِ لوگانی پیژگاہ ءَ نِشتگ ءُ تئی کِسَّھانی دپتر پچ کُتگ، ءُ من کہ تئی نام ءَ گِراں گُڑا بالاچ گْوش ایت کہ اے سنگت زان ءَ کُج ءَ اِنت، ءُ کُجام نیمگ ءَ اِنت؟ دِل گْوش ایت کہ ھالے بہ دے بلے انی ھالے نہ دیاں کہ کُج ءَ اِنت، وھدے کہ من گوں ترا دُچار کپاں گُڑا ھالے دیاں کہ ایش اِنت منی ملنگ ءُ ما ایشی ءِ کِسّھانی دپتر پچ کُتگ۔

مھروان! شپ وتی بانزلاں ایر دیاں اِنت، جمبر اُوں گْرندگ ءَ اِنت، زِرباری نیمگ ءَ ھور ءَ ایرداتگ، دِل گْوش ایت کہ بالاچ ءَ ھال بہ دیاں کہ مئے منزل نزیک اِنت، بلے اے آئی ءِ اولی رند اِنت کہ منی ھمراہ اِنت، اگاں من آئی ءَ ھال مہ دیاں باریں دوبر منی ھمراہ بیت یا ناں ءُ پد ءَ من بد زُبان مہ باں، پد ء جیڑاں کہ اے تھاری ءَ اگاں ھور بہ بیت گُڑا بالاچ الم تُرس اِیت، چی ءَ کہ یک روچے اُوتاک ءَ ھبرے کُت کہ شپ ءَ کہ ھور بہ بیت گُڑا من ءَ سک تُرس اِیت، من جُست کُت کہ ترا چی ءَ تُرس اِیت؟ گْوش اِیت کہ من ءَ منی مات ءَ مُدام چہ جمراں تُرسینتگ کہ جمبر مرماں گوں وت ءَ بر اَنت گوں۔

مھروان! مارا ھور ءَ گِپتگ، اے وھدی ما کہ اے میتگ ءَ داشتگ، اے ھما میتگ اِنت کہ من ءُ تو یک روچے ءَ ھمد ءَ داشت ءُ ترا کَماش ءَ گْوشت کہ ھر وھد ءَ کہ شُمارا شپ کپت یا شُدیک بوت اِت گُڑا منی لوگ ءَ بْیا اِت، بلے یار! کماش اِد ءَ نہ اِنت ءُ گْوش ئے اے میتَگ ڈُنگاں جتگ، نوں پاداں اُوں روگ یل کُتگ، بالاچ ءِ سواس اُوں سِستگ اَنت، اگاں اے تھاریں شپ ءَ ما سرجنان بہ باں، بالاچ ءِ پاداں سِنگ گُڈ اَنت، ءُ بالاچ منی سواساں پاد ءَ کنگ ءَ نہ اِنت، چو تئی ڈول ءَ گْوشگ ءَ اِنت کہ من اگاں تئی سواساں پاد ءَ بہ کناں گُڑا تو چون کن ئے۔

مِھروان! نوں ھور ھلاس بوتگ، کماش ءِ لوگانی پیژگاہ ملور اِنت، گِلگ کنگ ءَ اِنت کہ اے میتگ ءِ مردماں من ءَ یل کُتگ ءُ لڈّ اِتگاں، پْرشتگیں کاپَر ءِ چیر ءَ کلی یے دْرتکگ ءُ آئی چم من ءَ سک کُتگاں ءُ چارگ ءَ اِنت۔ کورانی لُردیں آپ گوں پیشاں لیب کناں ءُ دیم پہ مزن کور ءَ روگ ءَ اَنت، کوہ مرچی انچو زیبدار ءَ اَنت گْوش ئے کوہ سالونک ءُ دْرچک بانور اَنت، سارتیں گْوات ءَ را تئی کاد گون اَنت من ءَ مَلار کنگ ءَ اِنت، بالاچ ءَ نوں سواس پادا کُتگ اَنت ءُ ما پہ سپر ءَ دِلمانگ ایں، مِھروان یار نوں ترا رُکست کناں پد ءَ گوں مِھروان ءَ ھوار تئی نمیگ ءَ الم سر جن آں۔

تئی ھمکوپگیں ھمبل ءُ بلوچ جُھد ء آجوئی ءِ سِپاھیگ۔

کوھی بلوچ

اَچ بلوچستان ءِ سُرمگیں کوھاں

رمس: 30 دسمبر 2025