نبشتہ کار: سوبین بلوچ
چارمی بھر:
وھدے کہ شام کپت ما دیم پہ وتی کار ءِ نیمگ ءَ جُنزان بوت اِیں ءُ دْرائیں سنگت گوں مُھکمیں جزبگ ءَ روان اِت اِیں۔ یک شپے ءِ پند ءَ پد ما وتی سنگر ءَ سر بوت اِیں ءُ رؤپ جان چہ دُرستیں سنگتاں دیم ءَ اَت۔ من ءَ یات اِنت کہ رَؤپ سکا تیزی ءَ گوں پولیس چوکی ءِ سر ءَ درائیں بنجل ءِ مردمان ءَ دزگیر کرت ءُ کُلانی تُپنگ پچ گپت اَنت، ھیر ما وتی سنگر ءَ نشتگ اِت اِیں۔ ما سنگت نشتگ اِت ایں کہ چہ مُکابِرا ءَ توارے بوت کہ ھاجی ءِ توار اَت، ءُ آئی گْوشت کہ ”بیلہ ءَ سنگتاں کیمپ ءِ سر ءَ اُرش کرتگ ءُ مجید بریگیڈ ءِ ھمبل ایپ سی ھیڈ کوارٹر ءِ تہ ءَ پُترگ ءَ سوبین بوتگ اَنت۔“
ھمے گپ ءِ اِش کنگ ءَ گوں رَؤپ گْوشگ ءَ اَت ”کربان“، سک وش اَت، سنگتاں ارادہ کرت کہ مئے کار سوبین بوتگ ءُ نوں واتر بہ اِیں۔ بلے اولی مردم رؤپ اَت کہ گْوشگ ءَ اَت ”کلاکے دگہ انتزار کنیں، بلکیں پوج ءِ لشکرے بئیت ءُ جوان ایں دکّے دیان ئِے۔“
ھیر سنگتاں رؤپ ءِ گپ زرت ءُ دو کلاک ءِ ودار ءَ پد ھم ھچ نیست اَت۔ ھال انچوش اتک کہ دژمن ءَ دو کلو میٹر ءِ دوری ءَ ناکہ جتگ ءُ مئے نیمگ ءَ وتی کارندھاں چہ بس ءَ جھل کنگ ءَ اَنت ءُ بلوچاں ھمے گْوشگ ءَ اَنت ( تم جاؤ تمہارے بھائی ہیں تمہیں نہیں ماریں گے ) شما برو اِت، شمئے براتاں ءُ شمارا نہ جن اِیں، ھیر گڑا ما واتر بوت ایں۔
ما دْرائیں سنگت گاڑیاں گوں شُت اِیں، بلے رؤپ گوں چار سنگت ءَ ھوار پند ءَ دراتک پہ دگہ کارے ءِ ھاتر ءَ۔
روان اِنت۔۔۔
