راستی ءِ جنگ

نبشتہ کار: کمبر اِسھاک

جنگ ھما وھد ءَ سوبین بیت کہ وھدے آیوکیں پدریچ سسّائی بُنیاد ءَ
جنگ ءِ ھمراھداری ءَ بہ کن انت، ءُ مرچی بلوچ ءِ جنگ نوکیں پدریچ ءِ دست ءَ اِنت پمیشکا روچ پہ روچ دگہ رنگے ءَ مٹّ بیان اِنت۔ ھما ورنا پیداک ءُ جنگ ءِ بھر جوڑ بیان اَنت، آیاں ھما مزن مزنیں درس یونیورسٹی ءَ ھاسل کُتگ۔ دنیا ءِ گْوستانک (تاریخ) ونتگ اَنت، دنیا ءِ راجاں گندگ ءَ اَنت ءُ وتی گُلامی ءُ زلیلی ءَ گندگ ءَ اَنت۔ یک ورنایے پہ وانگ ءُ زانگ ءَ روت یا پہ چُنڈے نان ءِ شُوھاز ءَ روت، گُڑا آئی ءِ واتری ءِ بدل ءَ ژانگولیں لاش پہ مات ءَ سوگات بیت۔ اگاں بلوچے بلوچستان ءَ نشتگ یا پنجاپ ءَ یا دنیا ءِ کجام کُنڈ ءَ نشتگ، آ ھم ھمے زُوراکی ءِ دیمپان ءُ دژمن ءِ ناشرکاری ءَ گندگ ءَ اِنت۔
گُڑا ھمے زُوراکی دیستگ ءُ مرچی ورنایاں ھمے پیسلہ کُتگ کہ دانکہ ما وتی جند ءِ سرڈگار آجو نہ کرتگ، وتواجہ نہ بوتگ ایں، اے زورگِر ءِ دست ءَ انچوش زوال بیان بہ اِیں۔ مئے نام ءُ نشان ءِ گار کنگ ءِ واستا پنجابی ریاست ھر وڑیں پندل سازگ ءَ اِنت، گُڑا وھدے انسان ءِ تہ ءَ سما ءُ سسّا، گُلامی ءِ مارشت زندگ بوت، آ الم وتی آجوئی ءِ واستا یک نہ یک راھے شُوھاز کنت۔ بلوچ ورنایاں ھمے پیسلہ کرتگ کہ بید ء جنگ ءَ اے ریاست دگہ ھچ وڑیں زُبان ءَ سرپد نہ بیت۔ اے راستی یے کہ تُپنگ ءِ زبان ءَ چہ ابید اے زُراور دگہ ھچ وڑ ءَ بلوچ ءَ زندگ بیگ ءَ نیل اِیت۔

مرچی ھمے جزبگ پیداک بوتگ ءُ ورنایاں پیسلہ کرتگ ءُ وتی کیمتی ئیں جان پہ وتی زمین ءِ رکینگ ءَ، پہ وتی کوم ءِ باندات ءِ واستا گوں باروداں چُنڈ چُنڈ کنگ ءَ اَنت، ھمے ورنایانی کربانی اِنت کہ ھر بلوچ ءِ دل ءِ توک ءَ یک جوش ءُ جزبگے رُدان اِنت۔ مرچی ھر بلوچ ورنا، ھر پیر مرد، ھر ماس ءُ گْوھار وتی کربان کنگ ءَ ءُ وتی ورنائیں بچانی کربان کنگ ءَ تیار اِنت۔ گُڑا اے جنگ الم وتی گُڈی منزل ءَ رس اِیت ءُ بلوچ سوبین بیت۔
نوں مستریں چیز اِیش اِنت کہ ھر سنگت باید اِنت وتی ادارھاں وتی پاٹی ءِ راھبند ءُ اسولانی سر ءَ کار بہ کنت، وتی گلانی پابند بہ بیت، وتی گلاں مُھکم بہ کنت، چے ءَ کہ وھدے ما اگاں وتی تنزیم مُھکم نہ کرت گُڑا مئے کسانیں نزوریاں چہ مئے دژمن مزنیں پائدگ زُرت کنت۔ مرچی دژمن اگاں چنکس لاچار کُتگ بلوچ ءِ جنگ ءَ، اگاں ما نابودی ءُ نزوری کرت چہ مئے نزوری ءَ دژمن پد ءَ تاکتور بوت کنت۔

مرچی جنگ ھما شھیداں، ھما رھبراں آؤرتگ جاگھے ءَ سر کُتگ، نوں بلوچ ورنا ءُ ھما سنگتانی جھد ءُ جپّاھاں گوں بندوک اِنت کہ آ راجی جُنز ءِ بھر اِنت۔
اگاں ما کربانی دات، اگاں ما وتی زاتی واھشتاں چہ در بوت اِیں، گوں ایمانداری ءَ ھمے کار دیم ءَ بران کُت، گُڑا الم دژمن نیست ءُ بلوچ راج وتی پُرگنجیں زمین ءِ وتواجہ بیت۔
اے جنگ ءَ چہ ما پد دگہ ھزار ورنا در کئیت ءُ گوں وتی ھیداں، گوں وتی ھونان دیم ءَ تیلانک دیان کنت۔ اگاں ما جھد نہ کرت ءُ انچوش کَر بوت اِیں، گُڑا بزاں ما وتی جند ءَ زوال کنگ ءَ اِیں۔ مئے جنگ مئے زمین ءُ آجوئی ءِ واستا بیگ ءَ اِنت، اگاں بلوچ ءِ زمین ءِ سر ءَ پنجابی بہ بیت یا دنیا ءِ چونیں تاکتوریں راجے بہ بیت، مارا آئی ءِ دیم دارگی اِنت ءُ ھمے پیشدارگی اِنت کہ اے شھیدانی ڈگار اِنت، اے مزاریں بچانی ھنکین اِنت، اد ءَ کس پہ بادشاھی تاج سر ءَ نہ کنت ءُ نہ نند اِیت۔ اے زمین ناں کسے ءِ گُلام بوتگ ناں کسے ءِ گُلامی ءَ منّ اِیت، بلکیں گُلام ھما راج بنت کہ مرگ ءِ تُرس ءَ وتی سر ءَ ڈکّ اَنت، بلے بلوچ ءِ گْوستانک (تاریخ) گواہ اِنت کہ بلوچ ءَ وتی زمین ءُ ھک ءِ ھاتر ءَ مَرگ مُدام امباز کُتگ ءُ کنگ ءَ اِنت۔

اے مئے ستک ءُ ایمان انت کہ مئے شھیدانی ھون زوال نہ بنت۔ مرچی مئے شھید بہ بنت یا ھما دگانی سر ءِ کپتگیں ماس ءُ گْوھارانی کربانی بہ بنت، اے دْرستانی ھساب بلوچ ڈیھ ءِ آجوئی ءُ وتواجھی اِنت۔ ءُ مرچی پاکستان ءُ پنجاپی ءَ اے گپ شر زانگ لوٹ ایت کہ من وتی دست ھرابیں جاگھے ءَ مان کُتگ، اے ھما زمین اِنت کہ اد ءَ ناں چہ درا اتکگیں کسے سوبمند بوتگ ناں کہ کسے بیت۔ بلوچ سرڈگار ءِ سر ءَ انگریز ھم اتکگ وتی ھاکمی ءِ واب اش دیستگ، بلے آکر کار جند اش گار ءُ بیگواہ بوتگ اَنت۔ بلوچاں وتی سر داتگ بلے جھل نہ کرتگ، زورگِرانی دیم مُدام داشتگ ءُ وتی نُگرھیں جان ندر کُتگ اَنت، وتی راج ءُ زمین، وتی مال ءُ مڈّی رکّینتگ ءُ کسی پاد زیارت نہ کرتگ اَنت۔

اے درگت ءَ مئے راجدپتر ءُ گْوستانک (تاریخ) گواہ اِنت کہ نواب مھراب ھان ءَ بہ گِر دانکہ مرچیگیں بلوچ مُدام زالمانی بے رھمیں ٹوپ ءُ بمبانی دیمپان بوتگ اَنت ءُ انگت بیگ ءَ اَنت۔ مرچی بلوچ زانت کہ پاکستان یک تاکتوریں ریاستے آئی ءِ کر ءَ ایٹم بمب ھست، ٹینک ءُ بالیگراب ھست، بلے کربانی ءِ جزبگ ءُ ھمّت نیست۔ اے زر ھردیں سپاھی وھدے بلوچ سرمچار ءِ نام ءَ اِش کن اَنت، وتی راہ ءَ بدل کن اَنت۔ گُڑا اے لگوریں پنجاپی داں چُنت روچاں بلوچ ءِ زمین ءَ وتی پنجُگاں ءُ بادشاھی کنت، اے الم بے سوب ءُ پہ تچگ ءَ لاچار بنت۔
مرچی پاکستان ءِ تاکت دنیا ءِ دیم ءَ پدّر ءُ درا اِنت، بلوچ شر آئی ءِ تاکت ءَ زانت کہ وھدے کُج ءَ بلوچ سرمچار اُرش کنت گُڑا پاکستان ءِ لگوریں سپاھی لازُم وتی پدکنزی ءِ یک نشانے یلہ کنت ءُ وتی جان ءَ بچارین ایت۔ گُڑا الم باج بلوچ ئیگ اِنت ءُ بلوچ مُدام وتی مُھکمیں سنگرانی سپاھی بوتگ اَنت ءُ سپاھی اَنت۔ بلوچ بلوچستان ءِ آجوئی ءَ داں وتی جنگ ءَ برجاہ دار اَنت ءُ وتی زمین ءَ چہ گلامی ءِ پنجگاں آجو کن اَنت۔