پہ آجوئی ءَ جنگ کنگی اِنت

نبشتہ کار: دودا کادر

بلوچستان ءِ زیبائیں بالاد کہ ھما اِنت زورگِریں لشکر ءَ وتی پنجگاں کُتگ، اے لشکر ھرروچ گوں وتی لشکرکشّی ءَ گُلائیش اِنت۔ بلوچستان ءِ جاورھال انچوش اَنت کہ من اے چاریں دانکاں نبیسّگ آں، ھمے ساھت ءَ کسّے ءِ لوگ ءَ زوراکیں پوج ءَ بیڑ بُرتگ، ھمے ساھت ءَ کسّے ءِ تَاسُکیں بچّ ءِ گپّ ءُ ٹوریں لاش دَز کپتگ۔

بلے! ما انگت بے سَما ءُ سرپد نہ ایں، پمیشکا بلوچاں گّمْوشتگ کہ” یکّے ءِ پتّر ءَ گْوات بارت، ءُ چاپ یک دست ءَ توار نہ کنت۔“

وھدے کہ ما کُل یکمُشت، تِپاک ءُ یکجاہ بہ اِیں، گُڑا دُگنیا ءِ ھچ وڑیں تاکت مارا پْروش دات نہ کنت۔ مرچی پاکستان ءَ مارا وتی پادانی چیر ءَ کُتگ

ءُ ھرروچ لاشے کپ اِیت، ھرروچ براتے بیگواہ کنگ بیت، اگاں ما بہ نند اِیں بہ چار اِیں تہ ما کُل ھلاس بہ اِیں ءُ دُژمن روچ پہ روچ زوراک ءُ تاکتور بیت۔ ما روچ پہ روچ نِزور ءُ پہ مدامی پدمنتگ ءُ گلام بہ اِیں، پمیشکا مار اے راجی جُنز مھکم ءُ داں وتی منزل ءَ سر کنگی اِنت۔

چوش کہ اگاں ما وتی راجدپتر ءَ وان اِیں، گُڑا مارا ھمے سبکّ دز کپ اِیت کہ بلوچاں وتی گُلزمین ءِ سر ءَ دُژمن ءِ واجھی کدی کبول نہ کُتگ، سِلاہ زُرتگ اَنت دیم پہ تیھر ءُ ماتکوھاں در کپتگ ءُ سنگر بوتگ اَنت۔ ھمے گْوست ءِ پُژدر ءَ مرچیگیں بلوچ ورنا سرمچار ءُ کوھانی جلواہ اَنت، نہ روچ چار اَنت ناں کہ شپاں واب گِند اَنت، ناں کہ آرام، بہ گندئے چندے بلوچ انگت پوہ ءُ سرپد نہ اِنت کہ جنگ چی یے، بلے دژمن ءِ زوراکی الم آیاں ھم اے سرپد کنت کہ گلامی کجام نادراھی یے ءِ نام اِنت۔ بہ گندئے آ اے ھم مہ زان اَنت کہ ما پرچا جنگ کنگ ءَ اِیں، مئے مردم پرچا مِرگ ءَ اَنت، مئے مات ءُ گْوھار پرچا دَگّانی سر ءَ نشتگ اَنت، دگہ بازیں برات ءُ گْوھار پرچا ماں زندمان ءَ، اے گلامی اِنت کہ مارا مارگی اِنت۔ من ھما بے سمائیں بلوچاں گْوشگ لوٹاں کہ جنگ راستے لیبے نہ اِنت، جنگ بربادی، جنگ واری، جنگ تباھی یے، بلے ما لاچار اِیں کہ جنگ بہ کن اِیں کہ ابید ء جنگ ءَ نیست چوشیں راھے کہ مارا مئے آجوئی ءِ منزل ءَ سر بہ کنت۔ وھدے یک دریں کومے بئیت ءُ تئی ڈیھ ءِ سر ءَ کبزہ بہ کنت، تئی مڈّیانی لُٹّ ءُ پُل ءَ ھوار لجّ ءُ ننگ ءَ بہ لپاش اِیت، گُڑا تئی سر ءَ پرز اِنت کہ تو جنگ بہ کن ئے، پمیشکا مرچی اے جنگ مئے راجی زمہ واری ءُ باندات ءِ رُوژنائیں واب اِنت کہ پیلو کنگی اِنت۔

اگاں کسے انگت پوہ نہ بیت کہ اے توپک ما پرچا بڈّ ءَ کُتگ ءُ جنگ کنگ ءَ اِیں، گُڑا ما آئی ءَ سرپد کنگ لوٹ اِیں کہ مئے زمین اَچ ما پُلّگ بوتگ، ءُ مئے جنگ یک ٹکّ ءُ بولکی جنگے نہ اِنت۔ ما کہ جنگ کنگ ءَ اِیں، اے مئے راجی آجوئی ءُ ھکّ ءِ جنگ اِنت۔ مَرگ پہ راستی سکا گْران اِنت، بلے پہ راجدوست، ڈیھ پھاز ءُ وتن دوستیں بلوچاں مَرگ نمیرانی ءِ مِستاگ ءُ آیوکیں پدریچ ءِ نام ءَ ھما کلوہ اِنت کہ اے جنگ نوں تئی کوپگان اِنت، راجی آجوئی ءِ جنگ ءَ کدی لگور ءُ دزکشّ مہ بہ ئے۔

پمیشکا انوں مات ءِ بچ دہ ءُ پانزدہ سال ءِ اُمر ءَ کئیت ءُ سر بیت گُڑا توپک ءَ چِست کنت دیم پہ کوہ ءَ جنگ روت، پرچا کہ آ زانت بیدے جنگ ءَ پہ ما ھچ وڑیں راہ ءُ در پش نہ کپتگ۔ اگاں کسّے اے زمین ءَ وتی مات گْوش اِیت، من گْوشاں آئی ءَ اے راجی جنگ ءِ بھر الم بوَگ لوٹ اِیت۔ پرچا کہ زمین ھون لوٹ اِیت، زمین آجوئی لوٹ اِیت، گُڑا پہ آجوئی ءِ واستا مارا شُمارا کُلاں ھون ریچگ لوٹ اِیت ءُ وت ءَ کُربان کنگی اِنت نوں زمین آجو بیت۔

اے راستے کہ کوہ وش نہ اِنت، بلے اگاں زمین ءِ مھر ءُ راجدوستی مھکمیں توان اِنت کہ ورناھاں پہ کوہ ءِ نِندگ ءَ ساجو کنت ءُ کوہ پہ آیاں پناہ جاھے ءَ ابید شھر ءُ میتگے بیت، راجی درسگاھے بیت کہ اُود ءَ ترا گلامیں راج ءِ باروا زانت ءُ سرہدی رس اِیت ءُ نوں تو اے شّدیکّی ءُ بَزگّیاں برداش ءُ اُوپار کن ئے۔ پرچا کہ کوہ ءَ راجکشّیں پند ءُ جنگ اِنت، انچیں وھد ءَ تو ورَگ نہ گَندے،

پوج آپریشن کنت، بمب ءُ تیرگواری کنت، بلے اے ازابیانی گِندگ ءَ پد ھم بلوچ ورنا روچ پہ روچ آجوئی ءِ گلاں ھَوار بوَگ ءَ اَنت، پرچہ کہ آیانی زِرد (زمیر) زندگ اِنت۔ آیاں کدی دُژمن ءِ دیم ءَ وتی سر جھل نہ کُرتگ ءُ مُدام گوں دلیری ءَ وتا مُھکم داشتگ، اے سرڈگار ءِ مھر اِنت کہ یک سرمچار ءُ راجی جھدکارے اے توامیں چکّاسانی دیمپانی ءَ کنت ءُ دیم پہ منزل ءَ جُنز اِیت۔

ھمے جنگ ءُ جھد ءِ درگت ءَ منی گُلیں راج من شمارا دو دانک نبشتہ ءِ دْروشم ءَ گْوشگ ءَ آں، اے یک ارزے۔ پرچا کہ راجی جھدکار ءُ سَرمچار بیدے شما ھچ نہ اَنت، آ شُمئے توکل ءُ شُما آیانی مھکمیں تاکت۔ بہ گندے من باندا شھید بہ باں، بلے من ءَ منی کِردار زندگ کنت۔ اگاں مارا کردے نہ بوتگ، گُڑا مارا کس گیر نیاریت ءُ یات نہ کنت، پمیشکا مارا پہ جوانیںنکردے پلگارگی اِنت دانکہ باندا آیوکیں پدریچ چہ ھمائی ءَ سبک بہ زور اِیت ءُ اے آجوئی ءِ جُنز ءَ وتی بہ کنت دانکہ بندیگیں گُلزمین آجو بہ بیت۔

پرے واسا مارا وتی راج ءِ ھلاپ ءَ ھچ چوشیں کارے کنگی نہ اِنت کہ چہ آئی ءَ راجی جُنز ءَ تاوان بہ رس اِیت، اگاں پہ راج ءَ جھد ءُ جنگے کُت نہ کن ئے بلے بد مبو کہ باندا راجدپتر ھر شرّ ءُ ھراب ءَ یات کنت۔ اگاں کسے یات کنگ بیت گُڑا پہ جوانی ءُ شرّی یات کنگ بہ بیت ناں کہ پہ ھرابی، پمیشکا مارا جوانیں کردے ءِ واھُند ءُ اے آجوئی ءِ جنگ وتی زانگی اِنت۔ دلجماں دُژمِن مئے گُلزمین ءَ داں دیر ءَ جل اِت نہ کنت، پمیشکا مارا پہ آجوئی ءَ جنگ کنگی اِنت۔