نِمدی یے پہ مکّھیں مات ءَ

نبشتہ کار: چیدگ بھار

سلام ءُ دروت امّا جان!

من وش ءُ جوڑ آں ءُ اُمیت کناں کہ تو اُوں وش بہ ئے، بلے یک ھبرے ءَ من زاناں کہ تو وش نہ بہ ئے ءُ ترا منی گم ءُ رنجاں انچو ملُور کُتگ کہ تو ناں ورگ ورے ناں کہ واب کپ ئے، ءُ تئی تانسریں شپ پہ گریوگ سھب بہ اَنت ءُ روچ پہ گریوگ شپ۔ من نہ زاناں اے ماہ پہ ترا چون گْوستگ، نہ زاناں ترا کئے سمبال اِتگ ءُ کئے تسّلّا داتگ، بلے مکّھیں مادر دُوا کناں کہ اللہ ترا مدام وش بہ کنت ءُ منی ھیال ءُ گماں اَچ تئی دل ءَ دَر بہ کَنت۔

مکّھیں مادر!

انوں اے ساھت ءَ کہ من اے نِمدی ءَ پہ ترا نبشتہ کنگ ءَ آں، جولائی ءِ ماہ رمس سِی(30) اِنت ءُ سابت شپ ءِ ھشت ءُ نُھ مِلِٹ اِنت، اُوتاک ءِ لھتیں سنگت سپر ءَ اِنت ءُ گُرو جان نیٹورک ءَ۔ اُستاد منی دیم ءَ نشتگ ءُ گوں وتی گوانکو ءَ سر ءُ چیر اِنت، ایندگہ سئیں سنگت اُوں گوں گوانکواں مشکول اَنت۔ سنگتاں ننگری ءَ مرچی کڑائی یے جوڑ کُتگ ءُ پہ ورگ ءَ ساڑی اِنت، بیھال آں کہ گُرو ءَ شش کُمینی ءِ مُرگ پہ مئے مھمانی ءَ ھم آؤرتگ گوں، چی ءَ کہ ما انوں سئے ءُ چار روچ اِنت کہ گُرو ءِ نیمگ ءَ سپر ءَ اتکگ اِیں ءُ آئی ءِ مھمان اِیں۔ سئے روچ اِنت کہ ما مُرگ ءِ بند ءَ اِیں، سھب ءَ مُرگے شپ ءَ مُرگے، من اِنچو مُرگ گِس ءَ اُوں نہ وارتگ، وللہ گُرو سک گور کنگ ءَ اِنت۔ چار مُرگ پیسر ءَ وارتگ ءُ یکّے اڈّ کُتگ شپ ءِ شام ءُ یکّے باند ئیگ اِنت۔

ماتی!

 ترا بلکیں باور نہ کنت، بلے کوہ ءَ من سک وشھال آں۔ من سک باز ورگ وراں ءُ انچو زَنڈ بوَگ ءَ آں کہ لاپ دیم ءَ دراھگ ءَ اِنت ھاھاھاھاھاھا، ءُ امّا گِس ءَ من ءَ واب نیاتکگ، بلے تو زان ئے اِد ءَ کہ من شپ ءَ سر ءَ ایر کناں ھما ساھت ءَ واب کپ آں۔

امّا!

مرچی من ءَ ماھے ءُ شش روچ سرجم اِنت کہ من ھمے کوھاں گوں سنگتاں یکجاہ آں، زندگی ھمیش ءُ سک وش گْوزگ ءَ اِنت۔ سپر اِنت، جنگ اِنت، میزریں کوہ ءُ منی ھُشکاوگیں زمین، زانت بکشیں اوتاک ءُ سنگتاں، منی انچیں سنگتاں کہ برگ پہ مزاک ءُ مسکرا مارا ھینچو کندین اَنت کہ شمئے ھچ ھیال ءَ نہ بہ اِیں، ءُ برے گوں وتی اِلم ءُ زانت ءَ انچیں سرپدی بکش اَنت کہ اے زمین تئی چھرگ ءَ جنت ءُ تو پہ آجوئی زرگ ءَ ئے۔

امّا جان!

اے راستی یے کہ من ءَ کوہ سک وش بوَگ ءَ اِنت، بے کساس وش بوَگ ءَ اِنت۔ تو منی مکّھیں مات ءُ دُگنیا ءِ دوستریں انسان ئے، بلے من ءَ پہ واتری ءِ واستا کدی مہ گْوش۔ تو زان ئے کہ من واتر نہ باں، ءُ تو ھما وھد ءَ اُوں زانتگ کہ منی راہ ھمے بیت۔

بس ھینچو گْوش آں کہ شما سلامت ءُ گوں زند ءِ شادھاں وشھال ءُ بلوچ بات ئے، بہ گندے اے منی گُڈّی نمدی بہ بیت، پرچا کہ ما گوں زورگِر ءَ جنگے جنگ ءَ اِیں، پمیشکا اے زانگ نہ بیت کہ کَے ساری ءُ کَے رند، بلے پہ ماتیں گُلزمین ءِ آجو کنگ ءَ ھر راجی جھد ءِ باسک ءُ سرمچار کُربانی ءِ دیَگ ءَ ساڑی اِنت، ءُ من ھم کاروان ءِ باسک ءُ سِپاھی یے۔

مکّھیں ماتی!

منی زندگی بس نوں ھمے راجی جھد ءُ جنگ اِنت، پمیشکا من اے زندمان گُلزمین ءِ امانت کُتگ ءُ اے راجی جُنز ءِ بھر آں۔ شالا منی درد نوں ترا کدی نہ رنجین اَنت، بلکیں منی پگر ءُ لیکہ ءِ منّوگِر بہ ئے پگر بند ئے۔ سلامت ءُ وژنام بات ئے۔

 تئی وتی لاڑُکیں زھگ

چیدگ بھار

رمس: 30 جولائی 2025