نِمدی یے پہ بانُکیں گْوھار ءَ

نبشتہ کار: سگیر ابدال

دْروت ءُ دْرھباتے!

چہ دْروت ءُ دْرھبات ءَ پد من اُمیت کناں کہ تو وش ءُ سلامت ئے، ھمے وڑ ءَ تئی زند پہ وش ءُ وشھالی ءَ بہ گوز اِیت۔ منی زِرد ءِ مراد ءُ واھگ اِنت کہ مدام وشیانی جمبر پتو ساھل بات اَنت، چہ گم ءُ رنجاں دُور بات ئے۔ تئی دپ ءَ مدامی شھد ءُ شیریں بچکند بات اَنت، بلکیں تو نوں من ءَ شموشتگ کہ بازیں وھدے بیت مئے ھال ءُ اھوال نہ بوتگ، بلے تو ھر وھد ءَ من ءَ یات کائے۔

چوناھیا منی جند ءَ نہ زانتگ کہ لبزانک چی یے؟ ءُ بلوچی نبیسّگ چی یے؟ بلے تو من ءَ انچوش سوج داتگ ءُ وانینتگ مرچی من یک لبزے کہ نبیسّاں گُڑا اے تئی جُھد ءِ برورد بوتگ۔

پمیشکا منی ند ءَ اِنچو لبز نیست کہ من تئی ستا ءَ بہ کناں، چے ءَ کہ تو انچوش پہ من مھر کُتگ انچوش کہ ماتے پہ چُک ءَ۔ لبزانک چوناھیا انچیں پچیں درے کہ اِد ءَ داب دابیں مردم دست کپ اِیت، چہ ھما مردمانی تہ ءَ یکّے توئے کہ تئی جُھد ءُ تئی اُستادی ءَ من سلام کن آں۔ پہ من تئی سوج ءُ سر یک رُوژنائیں راھے بوتگ، پیسر ءَ منی جند کور بوتگ بزانکہ چر اے چیز ءَ کور بوتگ۔ چوش کہ مردم وانگ مہ زانت بزاں گُنگدامے، چم بندے ھچ دیست نہ کنت۔

بانُل!

مرچی کہ من چار لبز ءِ کمایگ زاناں گُڑا اے تئی جُھد ءِ برورد اِنت، من ھرچی کہ تئی توسیپ ءَ بہ کناں بلے انگت کم اَنت۔ لبزے کہ تئی کر ءَ دربرتگ من  نبیسگ ءَ ئِے بندات کناں، گڑا تو الم یات کائے۔ چوناھیا اُستاد مات ءُ پت اَنت، واکی اے گپ راست اِنت۔ آئی ءِ داب ھمیش انت کہ ھر وھد ءَ یات کئیت من وھدے بلوچستان لبزانکی دربرجاہ ءَ نوک ھوار بوتاں، گڑا من اے وھد ءَ ھچ نہ زانت ءُ سرپد نہ اِت آں۔ من ھرچ گالے نبیس اِت آ رد اَت، اُستاد ڈاکٹر لاشاری، ھمے مْیان ءَ منی اھوتجاہ ءَ اتک ءُ من ءَ گْوشت ئِے“ وتی نبشتانک ءَ تواربند بہ کن“ ترا سرپدی دے آں۔۔۔۔“

بلے بانُل!

تو گْوشت لالا نی جھد ءَ گیش کنان کن، نبشتو کناں بہ کن، ءُ من گْوشت شر اِنت بانُک۔ گڑا تو درونت دیم دات۔ تو گْوشت ایشی ءَ بہ وان، اگاں نہ پھم ات جست بہ گر، بلے من ھاک نہ پھم ات۔ یکوئی جُست گپت، بلے تئی ھمّت ءَ سلام اِنت۔ من ءَ یک روچے دلسیاہ نہ کُت ءُ نہ گْوشت، بس ھمے گْوشت نبیسان ءُ  واناں بات ئے۔ من کہ یک لبزے تواربند کُتیں تو پہ بچکند پسو دات ءُ من ءَ گْوشت زیت دربر ئے، بس جھد ءَ یلو مہ کن۔ من گْوشت من اے رندی کمو وھد ءِ واستا دامگ ءَ اتکگ آں، بلے تئی جھد ءِ برکت ءَ وانگ زانت ءُ دربرت۔ کمو من پد ءَ چہ دامگ ءَ درکپ آں، مرچی ھمنچو زانت کہ پہ تو نِمدی یے نبیسّ اِت، بلے باز اِنت کہ من چار لبز ءِ نویسگ زان آں، بلے تو من ءَ گندگ ءَ نہ ئے۔

بانُل!

اے کہ تو جنجالی کتگ اِت اَنت ایشانی بر تو چم ء وت بہ دیستین اَنت، بلے ھیر تئی وڑیں مھروانیں گْوھار باز کم اِنت۔ ھست مھروان، بلے ھمائی ءَ زان اَنت مھر دے اَنت۔ بلے پہ تو اے چیز ءِ بستار نہ چار اِت کہ زانت یا نہ زانت، بلکیں یکیں وڑ ءَ مھر دات۔ تو ھرچ یکے ءَ را وتی برات لیک اِت، پمیشکا تئی مھرانی سِپت ءُ ستا گوں چار دانکاں نہ بیت۔

چوش کہ گپ باز اَنت مھروان، اِنچو ماں یک نِمدی یے ءَ گْوشگ ءُ نبیسّگ نہ بنت، بلے اگاں زند ءَ موہ دات الم پہ ترا نِمدی نبیسّان ءُ تئی ھال ءَ گِران۔ گوں ھمے دانکاں مدامی ھست ءُ سلامت بات ئے، گم ءُ سکّی مہ گِندات ئے۔

تئی کستریں برات سگیر ابدال